Włochy. Apulia. Kobieta kąsana przez pająka wpada w ekstazę, a jedynym ratunkiem staje się... taniec. Ale nie ten z TikToka. Mówimy o rytuale – krzyk przez ciało, pot jako modlitwa, tamburyn jako egzorcysta. „Tarantyzm” to więcej niż legenda. To ludzka rozpacz zaklęta w ruch, który miał uzdrawiać duszę przez drżenie mięśni. A dziś? W dobie smartwatchy i psychotropów tańczymy scrollowaniem.

Felieton nie tylko o folklorze, ale o bólu, który społeczeństwo lubi zamieść pod dywan. O tym, jak system woli mówić „chora”, niż „poruszona”. A może właśnie dziś potrzebujemy świętego Karola z tamburynem bardziej niż terapeuty z notesem?

Zapraszam na duszną podróż z pająkiem w tle – może w rytmie pizziki znajdziesz swoje ukąszenie.

Demokracja to rządy ludu – słyszymy to od dziecka. Ale czy naprawdę nadal mówimy o demokracji, gdy to „lud” z sentymentem patrzy wstecz, a nie do przodu? W tym odcinku – felieton, który rozbraja polityczne świętości i bez patosu pyta, czy system głosowania może ignorować ciężar konsekwencji. Czy wybory to jeszcze wspólne projektowanie przyszłości, czy już tylko plebiscyt wspomnień?

Nie ma tu miejsca na młodzieżową pogardę ani starczą butę – jest za to głębokie pytanie o równowagę: kto dziś decyduje, a kto będzie musiał żyć z decyzjami? Dlaczego coraz więcej młodych czuje się nie uczestnikami, ale obserwatorami systemu? I czy głos oparty na „sercu” naprawdę waży tyle samo, co głos oparty na świadomości jutra?

Odcinek bez taryfy ulgowej, ale z empatią. Bo szacunek to nie to samo, co polityczny monopol wspomnień. Posłuchaj, jeśli wierzysz, że demokracja to coś więcej niż lista obecności w lokalu wyborczym.

Dlaczego na Eurowizji nie wygrywają już głosy, a raczej stylizowane „rewolucje”? Co takiego zrobiła Justyna Steczkowska, że mimo perfekcyjnego występu – przegrała? Felieton „Przewiny Justyny” to mocny, ironiczny komentarz do współczesnego stanu popkultury, w której talent bywa podejrzany, a profesjonalizm – niemodny.

Steczkowska nie udawała. Nie manifestowała. Nie epatowała skandalem. W zamian dała wszystko to, czego powinniśmy chcieć od artysty – głos, grację, doświadczenie, autentyczność. A jednak... przegrała z show, które przypominało raczej TikTokową symulację emocji niż konkurs piosenki.

To opowieść o tym, jak bardzo zmieniły się nasze oczekiwania – i dlaczego to zmiana na gorsze.

Jeśli masz w sobie choć odrobinę tęsknoty za czasami, gdy charyzma nie musiała być podszyta lateksem, a głos miał moc większą niż konfetti – ten odcinek jest dla Ciebie.

W najnowszym felietonie nie pytam, dlaczego politycy kłamią. Pytam, dlaczego przestaliśmy się tym przejmować. Bo przecież nie doszło u nas do żadnego politycznego kataklizmu. Nie było wielkiego wstrząsu, tylko powolny rozkład — jak piwnica, do której nikt nie zagląda, bo „jakoś to będzie”. Dziś ten smród czuć już wszędzie.

Polityczna bylejakość nie wzięła się znikąd. To nie tylko grzech elit. To społeczna umowa milczącego przyzwolenia. Bo łatwiej udawać, że polityka to cyrk, niż domagać się odpowiedzialności. Politycy dostosowali się do naszych oczekiwań: chcieliśmy show — mamy show. Bez refleksji, bez wartości, z tanim marketingiem zamiast uczciwości.

Felieton to gorzka diagnoza, ale też pytanie: czy naprawdę chcemy żyć w kraju, w którym kombinowanie jest cnotą, a standardy przeszkadzają tylko „frajerom”? Czy polityka musi być areną bez barier, gdzie każdy pędzi bez prawa jazdy, byle szybciej do żłobu?

Zapraszam do słuchania. Bez ściemy. Bez taryfy ulgowej.

Jedno zdanie prezydenta – i cała historia sądownictwa wraca na wokandę.

Andrzej Duda, goszcząc w Radiu ZET, rzucił pod adresem prof. Adama Strzembosza oskarżenie o… „podtrzymywanie komuny”. A przecież to właśnie Strzembosz, w 1990 roku, nadzorował racjonalną i legalistyczną weryfikację sędziów, oddzielając PRL od III RP bez potrzeby rewolucyjnej czystki. Co więc motywowało Dudę do takiego ataku?

W tym felietonie odsłaniamy mechanizmy retoryczne władzy, która potrzebuje wrogów, by usprawiedliwić własne decyzje. Przywołujemy konkretne przypadki: odmowę zaprzysiężenia sędziów TK, nielegalne ułaskawienia, ignorowanie unijnych orzeczeń, a także chaos, jaki zapanował w polskim sądownictwie w wyniku tzw. reform.

To nie jest tylko opowieść o jednym zdaniu z wywiadu. To zapis trwającego od lat konfliktu między legalizmem a propagandą, między pamięcią a cynizmem.

🎙️ Posłuchaj i zapytaj sam siebie: kto tu naprawdę stał po stronie prawa?

Jak wygląda Polska, w której opieka nad seniorem kończy się w momencie podpisania aktu notarialnego?
W tym odcinku przywołana zostaje historia pana Jerzego – starszego człowieka, który zaufał człowiekowi z tytułami, deklaracjami i gładkim językiem. Zaufał, bo chciał mieć kogoś, kto zapuka, zanim wejdzie w jego samotność.
Ten ktoś to Karol Nawrocki. Doktor historii. Twarz instytucji. Kandydat na przyszłość.
Ale przyszłość pana Jerzego wygląda inaczej: to DPS, zimne ściany i rachunki opłacane przez ludzi z MOPS-u. Bo opiekun – zniknął.
Felieton nie oskarża. Felieton pyta. Pyta o granice empatii w polityce. O miejsce słabszych w systemie, w którym mieszkanie jest warte więcej niż człowiek.
Czy można zaufać komuś, kto zawiódł w najprostszej relacji? Czy zasługuje na głosy milionów ten, kto nie umiał zatroszczyć się o jednego?
To odcinek o Polsce, w której wartości stają się marketingiem, a człowiek – tylko podpisem na akcie własności.
Posłuchaj. I zdecyduj, czy to jest twoja wizja przyszłości.

Hołownia przemówił. I nie był to zwykły apel do rozsądku, ale niemal apokaliptyczna wizja przyszłości – *albo ja, albo Nawrocki*. Czyli: albo ocalenie, albo IV RP z IPN-em jako głównym scenarzystą. Problem w tym, że ten polityczny kaznodzieja ma dziś mniej niż 7% poparcia i jeszcze mniej powodów, by odgrywać rolę ostatniej nadziei demokracji.

W tym odcinku przyglądam się najnowszej kampanijnej zagrywce Hołowni. Czy jego ostrzeżenia są szczere, czy to tylko desperacka próba wybicia się ponad polityczny szum? Czy naprawdę wierzy, że bez niego Polska się zawali? A może to wszystko układanka pod jeden cel: zapamiętajcie mnie, nawet jeśli nie zagłosujecie.

To opowieść o politycznym mesjanizmie, o sile retoryki i o tym, jak łatwo pomylić odpowiedzialność z grą w zbawcę.

Włącz i zdecyduj sam, czy Hołownia to prorok, czy tylko sprytny gracz kończący partię z blefem na ustach.

#Podcast #Hołownia #Wybory #Kampania2025 #PolskaPolityka #TrzeciaDroga #IPN #PRwPolityce #Demokracja #SatyraPolityczna #Komentarz #Publicystyka #RachCiach #Petel #SpotifyPolska #PolskaPodcasty #Polska2025

Czy to jeszcze wybory, czy już casting na najlepiej wykreowaną iluzję?

W najnowszym felietonie „Wyścig bez mety” – bez taryfy ulgowej i bez mydlenia oczu – przyglądamy się fenomenowi Karola Nawrockiego, kandydata, który zamiast tonąć w skandalach, unosi się na fali poparcia.

Jak to możliwe, że polityk przyłapany na promowaniu samego siebie pod fałszywym nazwiskiem, korzystający z przywilejów jak z hotelowej karty VIP, zyskuje sympatię wyborców? Co mówi to o nas – o społeczeństwie, które coraz częściej akceptuje kłamstwo, byle tylko płynęło z odpowiedniej strony sceny politycznej?

Ten odcinek to więcej niż komentarz – to próba zrozumienia, dlaczego prawda przestała być towarem deficytowym, a stała się zbędnym dodatkiem do wyborczego show. Bo przecież, jak pokazują sondaże, wystarczy być „naszym” – i robak w jabłku już nie straszy.

Gdy skandale nie są już przeszkodą, tylko walutą polityczną, a media przypominają bardziej filtry Instagramowe niż źródła informacji – warto zapytać: czy naprawdę jesteśmy aż tak zmęczeni, że wolimy trwać w tej grze pozorów?

🎙️ Posłuchaj „Wyścigu bez mety” i sprawdź, czy Twoje sumienie jeszcze ma coś do powiedzenia.

Czym naprawdę jest polska racja stanu — i kto dziś jej najbardziej szkodzi?

Felieton bez owijania w bawełnę o partii, która z różańcem i Konstytucją w rękach obiecywała budowę silnego państwa, a zamiast tego zmieniła Polskę w arenę osobistych rozgrywek. O mentalności piaskownicy zamiast dyplomacji, o rozdawnictwie zamiast reform, o szczuciu zamiast budowania wspólnoty.

Ale też ostrzeżenie dla tych, którzy dziś wchodzą na scenę: że racja stanu to nie pałka do okładania przeciwników, lecz zobowiązanie wobec wszystkich obywateli.

Jeśli demokracja ma mieć twarz, to nie może być to twarz zemsty.

🎧 Posłuchaj i zastanów się, czy Polska na pewno zmierza w stronę normalności — czy tylko zmienia dekoracje.

#polityka #polska #racja_stanu #PiS #felieton #komentarzpolityczny #wspólnota #demokracja #rząd #opozycja #patriotyzm #wybory #społeczeństwo #gospodarka #praworządność #nowepokolenie #wolność #krytykapolityczna #świadomyoobserwuję #normalność

W tym odcinku atmosfera gęstnieje od ironii i gorzkiej refleksji. Zanurz się w opowieść o tym, jak prywatne decyzje stają się paliwem dla publicznego show. Bez upiększeń, bez fałszywego współczucia – za to z brutalną szczerością pytamy: czy naprawdę tak łatwo nas zmanipulować?

Gdy serce krzyczy "miłość", a rozsądek odchodzi na wcześniejszą emeryturę, rzeczywistość zamienia się w paradę nonsensu. Czy Marianna Schreiber to tylko kolejna postać medialnej gry, czy też lustro naszych własnych upadków jako społeczeństwa?

🎙️ Emocje, ironia i bezkompromisowe pytania – to wszystko czeka na Ciebie w najnowszym odcinku.

#podcast #społeczeństwo #kultura #debatapubliczna #felieton

🔔 Zapisz odcinek i zaobserwuj podcast, by nie przegapić kolejnych analiz!