مغزی که سؤال نمی‌پرسد،  
فقط انبارِ باورهای آماده است.

تفکر انتقادی یعنی جرأتِ مکث کردن؛  
یعنی قبل از بلعیدن هر ایده،  
آن را زیر نور ببری، بچرخانی،  
ترک‌هایش را ببینی،  
و اگر لازم بود، عاشقش نشوی.

اینجا نردبان به سمت پاسخ نیست؛  
به سمت «پرسش بهتر» است.

هر چرخ‌دنده‌ای که می‌چرخد،  
یک پیش‌فرض را باز می‌کند.  
هر ذره نوری که روشن می‌شود،  
یک توهم را خاموش می‌کند.

تفکر انتقادی قرار نیست محبوبت کند؛  
قرار است فریب‌ناپذیرت کند.

See omnystudio.com/listener for privacy information.