कविता - कणा

कवि - कुसुमाग्रज

अभिवाचक - मंदार कुलकर्णी

'ओळखलत का सर मला'--पावसात आला कोणी

कपडे होते कर्दमलेले केसावरती पाणी।

क्षणभर बसला नंतर हसला बोलला वरती पाहून:

'गंगामाई पाहुणी आली, गेली घरट्यात राहून

माहेरवाशीण पोरीसारखी चार भींतीत नाचली

कळ्या हाती जाईल कशी-बायको मात्र वाचली—

भिंत खचली चूल विझली होते नव्हते नेले

प्रसाद म्हणून पापण्यांमधे पाणी थोडे उरले—

कारभारणीला घेऊन संगे सर, आता लढतो आहे

पडकी भिंत बांधतो आहे.चिखलगाळ काढतो आहे.'-

खिशाकडे हात जाताच हसत हसत उठला

"पैसे नको सर, जरा एकटेपणा वाटला—

मोडून पडला संसार तरी मोडला नाही कणा

पाठीवरती हात ठेवून नुसते लढ म्हणा!