Krajem 19. veka kompozitori su usložnjavali harmonski jezik, napuštajući klasični pojam tonaliteta. Tražili su nove mogućnosti izraza kroz disonantne harmonije i politonalnost. Slobodnije harmonije prvi su upotrebljavali autori u Nemačkoj, koja je u to vreme bila mesto muzičkog napretka, a potrebu za proširenjem harmonskog jezika osetio je i danski kompozitor Karl Nilsen, čije se simfonije smatraju velikim doprinosom muzičkoj literaturi. Nekim od njih, uz druga značajna dela (poput Koncerta za flautu i orkestar), posvećujemo pažnju u prvom februarskom izdanju Muzičkog salona.

Autor: Jovana Golubović.