"ยิ่งภาวนาเราจะพบความจริงอันหนึ่งว่า เราทำอะไรไม่ได้จริง สั่งอะไรไม่ได้สักอย่าง มันจะยอมรับความจริงช่วงสั้นๆ แล้วเราจะไม่ค่อยดิ้นรน สักช่วงหนึ่งจิตที่ดื้อด้านของเราก็จะลุกขึ้นมาสู้อีก แปลว่ายังภาวนาไม่มากพอ คล้ายๆ กับว่ามันยังไม่จนแต้ม ธรรมะมีหน้าที่เข้าไปกระแทกประตูใจที่ปิดให้สะเทือน จนวันหนึ่งเราภาวนาไปเรื่อย จนคล้อยตามสัจจะ คือคล้อยตามความจริง ยอมรับความจริง ยอมรับเมื่อมันจนตรอก ต้องภาวนาจนหมดทางสู้ต้องจนตรอก ใจถึงจะมีธรรม" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สชอบธรรม ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๖๒