“Neyse…”

Beş harfli bir kelime.
Ardından gelen üç nokta ise çoğu zaman bir hikâyenin yarım kaldığını fısıldıyor.

Bu bölümde, “neyse” dediğimiz anların peşine düşüyorum.
Bir kabulleniş mi bu, yoksa içten içe bir vazgeçiş mi?

Beklentiler, hayal kırıklıkları, keşkeler ve “hadi”ler arasında gidip gelirken şunu soruyorum:
Gerçekten devam mı ediyoruz, yoksa sadece geçiştiriyor muyuz?

Belki de mesele beklentiyi azaltmak değil, onu nereye ve kime yönelttiğimizi fark etmek.

Keşkelerim yerine sonuçsuz kalmış hadilerimle bir masaya oturmak bir nebze daha gururlandırıyor beni.

🎵 Bölümün sonunda: Emerson, Lake & Palmer – Lay Down Your Guns

#Firuzan #Keşkeyerinehadi