Nijman & Charante Podcast

Het kabinet Schoof I nam op dinsdag 2 juli 2024 plaats op het bordes van Paleis Huis ten Bosch voor het fotomomentje met de koning dat de start van hun regeertermijn markeert. Vandaag, woensdag 3 juli, volgt de regeringsverklaring en het debat daarover in de Tweede Kamer.

Bij dezen de audio, de openbare tekstversie vindt u op NijmansNieuwsbriefje.nl

HALLO! AUFMACHEN! Okee sorry flauw, maar dit is wel een bezopen situatie: na het demonstratie-debacle bij de opening van het Holocaustmuseum maakte Hans Teeuwen vandaag een satire op Femke Halsema - en dat leidde tot politiebezoek.

De cabaretier maakte vanmorgen een video (onderstaand) waarin hij Femke Halsema persifleert, die met bekende kaakklem en mild dédain laat weten dat er nou eenmaal wat eieren en joodse hartjes gebroken moeten worden om een omelet te maken voor grote minderheidsgroepen met een sterk minderwaardigheidscomplex.

De verwijzing is duidelijk: de beschamende vertoning rond de opening van het Holocaustmuseum van afgelopen zondag, die bij bijzonder veel mensen de vraag opwerpt waarom die demo daar, op die plek en dat moment, doorgang kon vinden. Deelnemers scandeerden genocidale leuzen, riepen dat Hamas hun “broeders” zijn en boze moslims stonden hatelijke teksten te schreeuwen naar overlevenden van de Holocaust en joodse kindertjes.

Teeuwen stak de draak met Halsema in een video, maar op de tafel naast hem ligt iets dat lijkt op een pistool - ook een satirische verwijzing. De politie nam echter het zekere voor het onzekere en rukte met groot vertoon uit naar de woning van de grappenmaker - acht man sterk kwamen ze het luchtdrukpistool met veel poeha in beslag nemen. De vriendin van Hans filmt het hele spektakel terwijl Teeuwen zelf nogmaals een goeie Halsema-imitatie ten beste geeft.

Bij het vertrek van de politiemacht van de burgemeester die geen orde kan houden op strafbare antisemitische uitingen, vraagt hij ze nog wel: "Schamen jullie je niet een beetje? Voor deze flauwekul?"

UPDATE 13 maart:

Verdachte Hans T. krijgt zijn vuurwapen dat geen vuurwapen is terug. Hij kan het vrijdag op komen halen in Buitenveldert en is vrijgepleit van alle verdere verdenking van of vervolging voor verboden vuurwapenbezit.

Hij hoeft zijn luchtdrukpistool niet terug, hij heeft een suggestie wat de politie te Amsterdam er wél mee kan doen:

Substukkie is reclamevrij, heeft geen wapens in huis en bestaat volledig bij de gratie van abonnees:

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,vertel dan aan de bomenhoeveel ik van je hield.Vertel het aan de wind,die in de bomen klimtof uit de takken valt,hoeveel ik van je hield.Vertel het aan een kinddat jong genoeg is om het te begrijpen.Vertel het aan een dier,misschien alleen door het aan te kijken.Vertel het aan de huizen van steen,vertel het aan de stadhoe lief ik je had.Maar zeg het aan geen mens,ze zouden je niet geloven.Ze zouden niet willen geloven datalleen maar een man alleen maar een vrouwdat een mens een mens zo liefhad als ik jou.

— Hans Andreus

In het formatiedebat over het eindverslag van Ronald Plasterk, wordt Geert Wilders getriggerd door een vraag van levend mariakaakje Mirjam Bikker (ChristenUnie) over zijn vermeende uitsluiting van (islamitische) Nederlanders. De blonde schutspatroon van de PVV ontsteekt daarop in een vier minuten durend zielenbetoog over zijn 25-jarig durende strijd voor de vrijheid van en in Nederland.

Of daar een coalitie uit geformeerd kan worden, is een hele andere vraag:

Afsluitdijk

De bus rijdt als een kamer door de nacht

de weg is recht, de dijk is eindeloos,links ligt de zee, getemd maar rusteloos,wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht.Vóór mij de jonge pas–geschoren nekkenvan twee matrozen, die bedwongen gapenen later, na een kort en lenig rekken,onschuldig op elkanders schouder slapen.Dan zie ik plots, als waar 't een droom, in 't glasijl en doorzichtig aan de onze vastgeklonken,soms duidelijk als wij, dan weer in zee verdronkende geest van deze bus; het grassnijdt dwars door de matrozen heen.Daar zie ik ook mezelf. Alleenmijn hoofd deint boven het watervlak,beweegt de mond als sprakhet, een verbaasde zeemeermin.Er is geen einde en geen beginaan deze tocht, geen toekomst, geen verleden,alleen dit wonderlijk gespleten lange heden.

— Vasalis

De sfeer kantelde vanaf het begin van de verkenning langzaam maar zeker tegen Pieter Omtzigt maar nadat hij dinsdagavond de stekker uit de NSC-deelname aan de formatiegesprekken trok, is de sfeer rond hem en zijn partij vilein te noemen.

Vergeef me dat ik geen Roderick Veelo ben - niet qua techniek en niet qua stem. Maar op veler verzoek van twee of drie mensen, die mijn Nieuwsbriefjes ook graag in de auto willen kunnen beluisteren, zal ik welwillend experimenteren met een podcast.

Lees de tekstversie hierrr: Sint Pieter Struikelt. Gedachten bij de mislukte formatie

Bijna dertien jaar, sinds april 2011, schreef ik onder het pseudoniem Van Rossem voor GeenStijl. Maar de roze koek is op - ik kies voor gezondheid, gezin en de soloroute via Substack.

Mijn nom de guerre op GeenStijl was een onomatopee voor verbaal geweld. De twintig procent speling die je als blogger zoekt tussen je IRL zelf en een stilistische internet-persona. De ruimte die je nodig hebt om een karikatuur van jezelf te kunnen maken, een typetje dat zich vervolgens kan bezondigen aan vrijzinnige retoriek die geen enkele reguliere redactie zou kunnen verdragen.

Het was fantastisch.

Maar na het Oekraïnereferendum en vooral sinds de zelfstandige overname van GeenStijl kreeg dat typetje steeds minder ruimte. In ruil daarvoor begon de eindeloze stroom enveloppen, blauw en anderszins. Verplichtingen. Overheidsbemoeienis. Verkoop aan de deur. Gezever en gezeik. Je komt simpelweg niet meer aan je werk toe. Contacten versloffen. Tips blijven liggen. Je netwerk verslapt. Bovendien haalde ik geen enkel genoegen uit het ondernemerschap - het moest gebeuren, maar maakte me doodongelukkig, en uiteindelijk doodop.

Hier op Substack opende ik dit schuilkerkje, om relatief ongestoord wat van me af te kunnen schrijven op een manier waar binnen GS nog steeds alle ruimte, maar voor mijzelf steeds minder gelegenheid was. Therapie, want ik ben al een paar jaar opgebrand. Dat is aan de buitenkant goed te verbergen maar aan de binnenkant ben je als een kop thee met suiker: ook als je stopt met roeren, blijft de hete drank rondjes door het glas spoelen. Om gelijke tred te houden met het malende gemoed, is X mijn geheime medicijn. Een waterval van twitterruis voor een rusteloos hoofd, als een tegengeluid waar mensen met tinnitus zo naar verlangen om hun eeuwige oorsuizen met een vacuüm te vullen.

Ik bleef weliswaar zoeken naar uitwegen en oplossingen, maar na veel deductie is de conclusie simpelweg dat het einde bereikt is. Ik mis het vrije schrijven, ben het handenbindende bedrijfsvoeren gaan vrezen en ben vooral het moe zijn moe. Op een bepaald moment gaat het ook gewoonweg teveel over jezelf (zoals in dit stukje eveneens onvermijdelijk is).

Na jaren van ongeremd razen heb ik de randen van mijn eigen afgrond gevonden en verkend. Zo ver komen de meeste mensen nooit, dus het is - achteraf is het mooi wonen - meer leerzaam dan spijtig. Ik heb niet genoten van het uitzicht, maar wel een uitzicht genoten.

Enerzijds ervaar ik de trots dat ik GS, tegen de verwachting van velen in, samen met anderen zelfstandig heb laten voortbestaan, anderzijds overvalt me de opluchting dat er eindelijk rust en ruimte komt om mezelf in een nieuw diepe te werpen.

Voor nu, voor u, een goed, gezond en eigengereid 2024 gewenst. Tot snel.

I’m defending my right to do it in the waythat makes me feel best.I always figure if a writer is bored with his workthe reader is going to be bored too.— Charles Bukowski

Zo is het, zo was het en zo moest het zijn

Na bijna dertien jaar en meer dan tienduizend topics aan de redactietafel van GeenStijl en ruim vijf jaar in het stuurhuis van GS Magenta zit mijn dienstplicht er op.

Het was een uitdaging en een avontuur, een wilde achtbaan op een koude kermis, een vrije leerschool met onvergetelijke levenslessen en uiteindelijk een permanente principiële plicht in soms een eenzame onderneming.

Van mijn eerste en door mij zeer geliefde uitgever Stef Dol leerde ik als beginnend bloggertje al vroeg de les dat de voorpagina alle vormen van schoppende ophef mag veroorzaken, zolang de achterkant maar stabiel en volwassen is. Vanaf het moment dat News Media stopte te bestaan en GS Magenta op 1 november 2018 de roze fakkel overnam, heb ik die even ogenschijnlijk simpele als tegenstrijdige opdracht altijd nagestreefd en daarbij alles in mijn macht en vermogens gedaan om iedereen zo goed mogelijk zijn of haar werk te kunnen laten doen, met het voortbestaan van GeenStijl als hoogste doel.

Van Mediahuis erfden we een commercieel verwaarloosde titel in een verouderd digitaal karkas. De routekaart naar wereldheerschappij toonde een lange reis met vele valkuilen en obstakels voor onervaren bestuurders, maar we verschenen vol goede moed aan de start en al na het eerste jaar over onverharde wegen tekende zich aan de horizon de matte glans van een gladder stuk zwart asfalt af.

Helaas verloren we begin 2020 een ervaren IT’er, vlak voordat een jarenlange coronastorm opstak en enkele spookrijders de weg voorwaarts soms ogenschijnlijk onmogelijk te navigeren maakten. Het zoeken naar oplossingen, bewaken van de stabiliteit en het blijven onderhouden van de voorpagina voelden lange tijd als blindvaren. Het bedrijf kwam er wonderwel gezond doorheen, helaas gold dat niet voor mijzelf.

Met het verslechteren van mijn gezondheid en daarna het uitblijven van een uitzicht op chronisch herstel van diep ingesleten burnoutklachten, begon het besef te groeien dat mijn eigen ideale beloning - de geliefde plek aan de redactietafel terugverdienen, gewoon, als bloggertje - steeds meer een fata morgana werd, een zacht streven dat vervaagde tussen de harde kaders van boekhouding, bureaucratie en bedrijfspolitiek.

Ik heb altijd naar eer, geweten en met volle verantwoordelijkheid jegens alles wat (en iedereen die) op mijn weg gegooid werd gehandeld in het belang van het voortbestaan van GeenStijl. Die taak is volbracht, GeenStijl kan verder. Gedragen door ervaring en geestdrift, uitzonderlijke schrijvers en stronteigenwijze ijveraars.

Bij zijn pensionering sprak mijn vader ten overstaan van zijn aanstaande oud-collega’s de laconieke woorden: “Er is niets zo betrekkelijk als een dienstverband.” Aan die ware woorden wil ik graag toevoegen dat wie wil schrijven, niet altijd kan blijven.

Ik wens en hoop dat GeenStijl nog vele jaren en in de goede gezondheid waarin het thans verkeert als een van de laatste bastions van het vrije woord een prikkelend vaccin tegen het grauw van de dag blijft.

I have no taste for either poverty or honest labor, so writing is the only recourse left for me— Hunter S. Thompson