Nocna Droga Różańcowa

Nocna Droga Różańcowa

Download on the App Store

Nocna Droga Różańcowa episodes

  • 2026 Radosna 01 Zwiastowanie Maryi

    1. Zwiastowanie Najświętszej Maryi pannie

    „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa”.

    Maryja słyszy słowo Boga i staje wobec tajemnicy, której nie potrafi jeszcze zrozumieć. Nie zna przyszłości. Nie wie, jak będzie wyglądało Jej życie. Nie wie, dokąd zaprowadzi Ją Boże „tak”.

    A jednak mówi: „Niech mi się stanie”.

    Każde małżeństwo również zaczyna się od słowa „tak”. Dwoje ludzi staje przed Bogiem i mówi: „Chcę być z tobą”. Wtedy jeszcze nie wiedzą, co przyniosą kolejne lata. Nie wiedzą, ile będzie radości, ile prób, chorób, problemów, niespodziewanych doświadczeń. Nie wiedzą, jak bardzo będą musieli uczyć się siebie nawzajem.

    Dzisiaj dziękujmy za nasze małżeńskie „tak”.

    Ale pomódlmy się także za tych, dla których słowo „małżeństwo” kojarzy się dzisiaj bardziej z bólem niż z radością. Za małżonków, którzy kiedyś powiedzieli sobie „tak”, a dzisiaj nie potrafią ze sobą rozmawiać. Za tych, którzy przeżywają kryzys i zastanawiają się, czy można jeszcze odbudować to, co zostało zranione.

    Maryja przypomina nam, że Bóg potrafi rozpocząć coś nowego nawet wtedy, gdy człowiek nie widzi już drogi.

    Módlmy się także za dorosłe dzieci, które tej nocy idą z różańcem za swoich skłóconych rodziców. Za ich łzy, bezradność i pragnienie, aby tata i mama znowu potrafili być blisko.

    Pomódlmy się za młodych, którzy dopiero czekają na swoją drogę. Niech nie szukają tylko kogoś, kto będzie spełniał ich oczekiwania, ale niech sami uczą się miłości wiernej, odpowiedzialnej i ofiarnej.

    Błogosławiona Paulina Jaricot wierzyła w siłę wspólnej modlitwy. Wiedziała, że człowiek sam często jest bezradny, ale wspólna modlitwa tysięcy serc może stać się wielką siłą dobra.

    Maryjo, tej nocy przyjmij nasze „tak”.

    Za małżeństwa szczęśliwe – dziękujemy.

    Za małżeństwa zranione – prosimy.

    Za rodziny podzielone – błagamy o pojednanie.

    Za młodych – prosimy o dobre rozeznanie.

    Za tych, którzy utracili małżeństwo – o pokój serca i wierność Bogu.

    Maryjo, ucz nas mówić Bogu „tak”, także wtedy, gdy nie znamy jutra.

     

    Autor: ks. Jacek Gancarek

    3 min
  • 2026 Radosna 02 Nawiedzenie św. Elżbiety

    2. Nawiedzenie świętej Elżbiety

    Maryja, choć sama nosi pod sercem Jezusa, nie zamyka się w swoim świecie. Wyrusza w drogę do Elżbiety.

    To niezwykłe: Maryja idzie do człowieka.

    Może właśnie dlatego ta tajemnica tak bardzo pasuje do naszej nocnej drogi. My także idziemy. Nie tylko do Jasnej Góry. Idziemy do drugiego człowieka.

    W małżeństwie można być obok siebie i jednocześnie być bardzo daleko. Można mieszkać pod jednym dachem, wspólnie wychowywać dzieci, robić zakupy, wykonywać obowiązki, a jednak przestać ze sobą rozmawiać.

    Maryja uczy nas dzisiaj, że miłość nie czeka tylko na drugiego. Miłość wychodzi naprzeciw.

    Może właśnie dzisiaj ktoś powinien zrobić pierwszy krok. Powiedzieć: „Przepraszam”. Albo: „Porozmawiajmy”. Albo po prostu: „Jestem przy tobie”.

    Módlmy się za małżonków, którzy przestali się słuchać. Za tych, którzy noszą w sobie żal sprzed wielu lat. Za słowa, których nie można już cofnąć. Za rany, których nie widać, ale które wciąż bolą.

    Módlmy się za tych, którzy jako dzieci patrzyli na kłótnie rodziców i dzisiaj sami dźwigają tamte doświadczenia.

    Módlmy się również za tych, którzy po rozwodzie próbują odnaleźć swoją drogę. Niech Maryja pomoże im odkryć, że ich życie nadal ma wartość, że Bóg ich nie odrzuca i że można kochać Boga poprzez wierność Jego przykazaniom, modlitwę i czystość serca.

    I módlmy się za tych, którzy jeszcze czekają na miłość swojego życia. Niech uczą się najpierw być człowiekiem, który potrafi kochać.

    W spotkaniu Maryi i Elżbiety wydarzyło się coś pięknego: radość jednej osoby stała się radością drugiej.

    Tego potrzebują nasze rodziny. Nie kolejnych zwycięstw jednego nad drugim, ale radości, która rodzi się ze wspólnoty.

    Bł. Paulina Jaricot odkryła, że ludzie mogą być połączeni modlitwą mimo odległości, różnych historii i różnych sytuacji życiowych. Tak powstał Żywy Różaniec – wiele osób, wiele tajemnic, ale jedna modlitwa i jedno serce skierowane ku Bogu.

    Maryjo, naucz nas wychodzić do siebie.

    Niech mąż umie zrobić krok do żony.

    Żona do męża.

    Dziecko do rodziców.

    Rodzice do dzieci.

    Człowiek zraniony do Boga.

    Maryjo, spraw, aby nasze rodziny na nowo odkryły radość spotkania.

     

    Autor: ks. Jacek Gancarek

    3 min
  • 2026 Radosna 03 Narodzenie Jezusa

    3. Narodzenie Pana Jezusa

    Betlejemska noc.

    Ciemność, ubóstwo, chłód i prostota. A właśnie w takiej scenerii rodzi się Jezus.

    Bóg nie wybiera pałacu. Wybiera stajnię.

    To ważna lekcja dla naszych rodzin. Czasami czekamy, aż wszystko będzie idealne, żeby być szczęśliwymi. Potrzebujemy idealnego domu, idealnych warunków, idealnych relacji.

    A tymczasem Jezus przychodzi tam, gdzie jest zwyczajne życie.

    Przychodzi do małżeństwa, które jest zmęczone.

    Do rodziny, która ma problemy.

    Do domu, w którym ktoś choruje.

    Do serca, które płacze.

    Do człowieka, który nie wie, co będzie jutro.

    Betlejem mówi nam: Bóg nie boi się ludzkiego ubóstwa.

    Może ktoś idzie tej nocy i dziękuje za trzydzieści, czterdzieści czy pięćdziesiąt lat małżeństwa. Niech dziękuje za każdy dzień, w którym Bóg był obecny.

    Może ktoś idzie i myśli: „Nie wiem, czy moje małżeństwo przetrwa”. Niech przyniesie tę niepewność Jezusowi.

    Może ktoś niesie w sercu małżeństwo swoich rodziców. Niech położy je symbolicznie przy żłóbku.

    Może ktoś po rozwodzie przeżywa samotność. Niech usłyszy dzisiaj: nie jesteś sam.

    Może młoda osoba pyta: „Czy kiedyś spotkam właściwą osobę?”. Niech zaufa Bogu i nie próbuje na siłę pisać swojej historii bez Niego.

    Jezus rodzi się w nocy.

    A my również tej nocy idziemy przez ciemność.

    Może to dlatego ta tajemnica jest nam szczególnie bliska.

    Bo nie każda ciemność oznacza, że Bóg nas opuścił.

    Czasami właśnie w ciemności rodzi się największa nadzieja.

    Bł. Paulina Jaricot wiedziała, że świat potrzebuje modlitwy. Dlatego chciała, aby różaniec był dostępny dla wszystkich: dla bogatych i biednych, dla prostych i wykształconych, dla ludzi szczęśliwych i cierpiących.

    Tej nocy jesteśmy właśnie takim Żywym Różańcem.

    Każdy z nas niesie swoją tajemnicę.

    A wszystkie nasze tajemnice składamy w dłoniach Maryi.

    Maryjo, zaprowadź Jezusa do naszych domów. Niech narodzi się na nowo w naszych małżeństwach, rodzinach i sercach.

     

    Autor: ks. Jacek Gancarek

    3 min
  • 2026 Radosna 04 Ofiarowanie Jezusa w Świątyni

    5. Ofiarowanie Jezusa w świątyni

    Maryja i Józef przynoszą Jezusa do świątyni i oddają Go Bogu.

    To tajemnica zawierzenia.

    Małżeństwo także potrzebuje zawierzenia.

    Bo nie możemy wszystkiego kontrolować.

    Nie możemy uchronić współmałżonka przed każdym cierpieniem. Nie możemy za dorosłe dzieci przeżyć ich życia. Nie możemy zmusić drugiego człowieka do miłości. Nie możemy własnymi siłami naprawić wszystkich relacji.

    Dlatego czasem najtrudniejszą modlitwą jest powiedzieć:

    „Jezu, oddaję Ci to, czego nie potrafię naprawić”.

    Oddaję Ci mojego męża.

    Oddaję Ci moją żonę.

    Oddaję Ci moje dzieci.

    Oddaję Ci moich rodziców.

    Oddaję Ci moje małżeństwo.

    Oddaję Ci moją samotność.

    Oddaję Ci moją przyszłość.

    Dzisiaj szczególnie módlmy się za małżeństwa w kryzysie.

    Niech nie zabraknie im nadziei.

    Módlmy się za tych, którzy są już po rozwodzie i przeżywają trudną drogę wierności Bogu. Niech Chrystus będzie ich siłą.

    Módlmy się za dzieci, które cierpią z powodu rozpadu rodziny. Niech wiedzą, że ich wartość nie zależy od tego, czy ich rodzice potrafią się ze sobą porozumieć.

    Módlmy się za małżonków, którzy dziś żyją daleko od Boga. Niech Pan dotknie ich serc.

    I pomódlmy się za nas samych, abyśmy w naszych małżeństwach nie próbowali być Bogiem dla drugiego człowieka. Abyśmy potrafili kochać, ale także zawierzać.

    Bł. Paulina Jaricot całe swoje życie przeżywała jako odpowiedź na Boże wezwanie. Jej dzieło nie powstało z przekonania, że jedna osoba może wszystko zrobić sama. Przeciwnie – odkryła moc wspólnoty ludzi połączonych modlitwą.

    Dlatego tej nocy nie jesteśmy samotnymi pielgrzymami.

    Jesteśmy wspólnotą.

    Kiedy ktoś obok nas słabnie, niesie go nasza modlitwa.

    Kiedy ktoś nie potrafi już się modlić, modlimy się za niego.

    Kiedy komuś brakuje nadziei, nasz Różaniec staje się wołaniem: „Maryjo, ratuj!”

    Maryjo, naucz nas zawierzać Bogu to, czego sami nie potrafimy unieść.

    Autor: ks. Jacek Gancarek

    3 min
  • 2026 Radosna 05 Odnalezienie Jezusa w Świątyni

    5. Odnalezienie Jezusa w świątyni

    Maryja i Józef szukają Jezusa. Szukają Go z niepokojem. I w końcu odnajdują Go w świątyni.

    Ta tajemnica jest niezwykle bliska każdemu małżeństwu i każdej rodzinie. Bo czasem także możemy powiedzieć: „Zgubiliśmy Jezusa”.

    Może nie stało się to nagle.

    Najpierw zabrakło wspólnej modlitwy.

    Potem wspólnej niedzielnej Mszy Świętej.

    Potem rozmowy o wierze.

    Potem przebaczenia.

    Aż w pewnym momencie człowiek odkrywa, że Jezus gdzieś zniknął z życia.

    Ale Ewangelia mówi coś bardzo ważnego: Jezusa można odnaleźć.

    Maryja i Józef Go szukają.

    Dlatego tej nocy chcemy prosić:

    Jezu, wróć do naszych małżeństw.

    Wróć do naszych rodzin.

    Wróć do naszych rozmów.

    Wróć do naszych domów.

    Wróć do serc małżonków, którzy się od siebie oddalili.

    Módlmy się za rodziny, w których dzieci przestały rozmawiać z rodzicami.

    Za rodziców, którzy płaczą po cichu, bo nie wiedzą, jak dotrzeć do swoich dzieci.

    Za dorosłe dzieci, które noszą w sobie ból związany z małżeństwem swoich rodziców.

    Za małżonków, którzy chcieliby rozpocząć wszystko od nowa.

    Za osoby samotne, rozwiedzione i zranione, aby nie utraciły wiary w Bożą miłość.

    Za młodych, którzy marzą o małżeństwie, aby ich przyszłe związki były budowane nie na chwilowym uczuciu, ale na Chrystusie.

    I za wszystkich nas, abyśmy nigdy nie przestali szukać Jezusa.

    Może właśnie dlatego idziemy tej nocy na Jasną Górę.

    Bo wiemy, że kiedy człowiek szuka Jezusa razem z Maryją, zawsze ma nadzieję Go odnaleźć.

    Bł. Paulina Jaricot marzyła o tym, aby Różaniec stał się modlitwą wszystkich.

    Dzisiaj możemy powiedzieć: Paulino, twoje marzenie nadal żyje.

    Bo tutaj są małżonkowie i osoby samotne.

    Rodzice i dzieci.

    Młodzi i starsi.

    Ludzie szczęśliwi i zranieni.

    Ci, którzy dziękują, i ci, którzy błagają.

    A wszystkich łączy Różaniec.

    Za chwilę będziemy dalej iść. Może będzie jeszcze ciemniej. Może będziemy bardziej zmęczeni.

    Ale pamiętajmy: Nie musimy widzieć całej drogi. Wystarczy, że wiemy, z Kim idziemy.

    Maryja prowadzi nas do Jezusa.

    A Jezus prowadzi nas do domu Ojca.

    Maryjo, spraw, abyśmy nigdy nie przestali szukać Jezusa – w małżeństwie, w rodzinie, w cierpieniu, w radości i w codziennym życiu.

     

    Autor: ks. Jacek Gancarek

    3 min
  • 2026 Światła 01 Chrzest Jezusa w Jordanie

    1. Chrzest Jezusa w Jordanie

    „Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a z nieba odezwał się glos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. (Łk 3, 21-22)

    Jan Chrzciciel przygotowywał ludzi na spotkanie ze Zbawicielem. Wzywał do nawrócenia, do powrotu do Boga, do uczciwego postępowania, do obmycia się z grzechów. Chrzest, którego udzielał, był zewnętrznym znakiem wewnętrznego nawrócenia. Ewangelia mówi nam, że także Jezus przyjął chrzest, chociaż tego nie potrzebował. Był przecież umiłowanym Synem, w którym Ojciec ma upodobanie. Swoim gestem obmycia w rzece Jordan Chrystus zachęca nas do podjęcia trudu osobistego nawrócenia. On wie, że nawrócenie i odpuszczenie grzechów jest początkiem nadziei dla każdego z nas. Człowiek nadziei to człowiek nawrócony, to człowiek prawy, człowiek sumienia. Człowiek grzeszny, człowiek cyniczny i przewrotny, to człowiek, który sam pozbawia siebie nadziei i popada w rozpacz, jak Judasz.

    Każdy z nas otrzymał łaskę chrztu. Ten sakrament to szczególne potwierdzenie Bożej  miłości. To jednocześnie zaproszenie nas do nowego stylu życia, do zanurzenia się w miłość i prawdę Chrystusa, w Jego śmierć i zmartwychwstanie. To początek naszego zbawienia i naszej nadziei, że Bóg nie zmęczył się człowiekiem i nie przestał nas kochać. Chrzest to wezwanie do świętości. Jedynie człowiek święty jest w stanie być dobrym małżonkiem i rodzicem. Jedynie człowiek święty może ustrzec się ciężkich grzechów, uzależnień i wszelkich form kryzysu, które powodują cierpienia i udręki w małżeństwie i rodzinie. Wiernie korzystają z łaski chrztu jedynie ci ludzie, którzy wchodzą na drogę świętości.

    Sporo chrześcijan ma niezgodne z Ewangelią wyobrażenia na temat świętości. Niektórzy mylą świętość z doskonałością. Taki błąd popełnili pierwsi ludzie. Adam i Ewa przecenili samych siebie. Uwierzyli w to, że bez pomocy Boga osiągną szczyt mądrości, czyli że sami odróżnią dobro od zła, szczęście od nieszczęścia, błogosławieństwo od przekleństwa. Wmówili sobie, że staną się wręcz jak bogowie. Kto myli świętość z doskonałością, ten powtarza dramat grzechu pierworodnego. Taki człowiek aspiruje do tego, żeby być na równi z Bogiem. Prawdziwy święty to ktoś, kto jest realistą. To ktoś, kto mówi sobie prawdę o swoich dobrych i złych cechach, a także o błędach, jakie popełnia. Dostrzega on swoje ograniczenia i grzechy. Nie aspiruje do tego, żeby być jak Bóg, lecz żeby stawać się kimś coraz bardziej podobnym do Boga. Święty stawia sobie twarde wymagania, bo pragnie kochać Boga, siebie i bliźniego dojrzałą miłością, mimo tego, że pozostaje niedoskonały w sferze cielesnej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej, moralnej, religijnej czy społecznej. Świętość mylona z perfekcjonizmem i doskonałością nie pociąga, lecz słusznie odstrasza i zniechęca.

    Błąd drugi w patrzeniu na świętość to kojarzenie jej z cierpiętnictwem, z naiwnością , z nadstawianiem drugiego policzka, z byciem poniżanym i dręczonym. Kto ulega takiej karykaturze świętości, ten jest przekonany, że święty to ktoś, kto nie ma prawa cieszyć się życiem i kto nie ma prawa bronić się przed krzywdzicielami. Błąd trzeci w patrzeniu na świętość to utożsamianie jej z pobożnością i traktowanie praktyk religijnych jako najważniejszego sprawdzianu świętości. W tej perspektywie święty to jakiś religijny fanatyk czy wręcz dewot, który niemal nie wychodzi z kościoła. Tymczasem w świetle Ewangelii jedynym nieomylnym sprawdzianem świętości jest miłość, a nie pobożność: „Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie!, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7,21).

    Biblia ukazuje świętość jako najpiękniejszą normalność, do jakiej zdolny jest człowiek. Jest to normalność oparta na respektowaniu norm Ewangelii oraz na naśladowaniu miłości Jezusa. Zwykle największy problem wielu współczesnych młodych ludzi nie polega na tym, że trudno im przychodzi odkryć powołanie szczegółowe – do małżeństwa, kapłaństwa czy do życia konsekrowanego – lecz na tym, że tu i teraz nie realizują oni podstawowego powołania, jakim jest powołanie do świętości. Każde szczegółowe powołanie wymaga przecież dorastania do dojrzałej miłości, jakiej uczy nas Chrystus. Kto nie umie kochać, ten nie potrafi być dobrym małżonkiem, odpowiedzialnym rodzicem, wiernym kapłanem czy dojrzałą osobą konsekrowaną.

    Z pomocą Boga każdy z nas jest w stanie wejść na drogę świętości. Początkiem wchodzenia na tę drogę jest respektowanie Dekalogu. Kto zachowuje dziesięć przykazań, ten nie krzywdzi ani samego siebie, ani innych ludzi. Powstrzymywanie się od wyrządzania krzywdy to jednak zbyt mało, żeby stawać się człowiekiem świętym, czyli coraz bardziej podobnym do Boga. Stwórca nie tylko nie czyni zła, lecz kocha. Bóg jest miłością i stworzył nas do miłości. To dlatego na końcu doczesności Jezus zapyta o to, czyśmy kochali, a nie ledwie o to, czyśmy starali się nie grzeszyć i nie krzywdzić (por. Mt 25, 31-46). Dla dojrzałego chrześcijanina kryterium pracy nad sobą jest dążenie do życia w potrójnej miłości – do Boga, samego siebie i do bliźniego. Świętość rodzi się z Boga, który jest miłością i potwierdza się poprzez naszą mądrą miłość do samych siebie oraz do innych ludzi. „Miłość jest duszą świętości” (KKK 826). Święty - zgodnie ze słowami Jezusa - to ktoś czysty i dobry jak gołębica, a jednocześnie mądry i sprytny jak wąż (por. Mt 10,16). Święty wie, że nawet jeśli czasem płacze czy jest prześladowany, to pozostaje na drodze błogosławieństwa i świętości, jeśli tylko trwa w Bogu i kocha.

    W chwili ciszy pomyślę, czy jestem wierny przyrzeczeniom z chrztu świętego? Czy moja nadzieja oparta jest na naśladowaniu Chrystusa, w którym Ojciec ma upodobanie?

     

    Chwila medytacji w ciszy

     

    Ojcze nasz

    10 Zdrowaś Maryjo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, w którym Jan Chrzciciel rozpoznał Zbawiciela

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przyjął chrzest w Jordanie

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który wziął na siebie nasze grzechy

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który modlił się do Ojca

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, w którym Bóg Ojciec ma upodobanie

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, na którego zstąpił Duch Święty

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który jest nowym Adamem

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w sakramencie chrztu  powołuje nas do świętości

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, w którym stajemy się nowym człowiekiem

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który jest źródłem naszej nadziei

    Chwała Ojcu...

    O mój Jezu...

     

    Autor: ks. Marek Dziewiecki

    8 min
  • 2026 Światła 02 Cud w Kanie Galilejskiej

    2. Cud w Kanie Galilejskiej

    „Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: Nie mają już wina. Jezus jej odpowiedział: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek Wam powie”. (J 2, 1-5)

    Ważnym faktem jest to, że pierwszy cud, jakiego dokonał Jezus, polegał na  zatroszczeniu się o nowożeńców, na udzieleniu pomocy powstającej właśnie rodzinie. Później wielokrotnie Jezus będzie potwierdzał swoją troskę o nierozerwalne małżeństwo oraz trwałą i szczęśliwą rodzinę. Rodzina zbudowana na wiernej i ofiarnej miłości jest dla każdego człowieka pierwszą i najważniejszą szkołą życia oraz miejscem odpowiedzialnego wychowania. W takiej rodzinie najłatwiej jest uczyć się dojrzałej miłości do Boga i do człowieka. Biblijna scena zatroszczenia się Jezusa o nowożeńców w Kanie Galilejskiej przypomina nam o tym, jak ważne jest w planach Bożych małżeństwo i rodzina. Nadzieja ludzkości i Kościoła jest związana z rodziną silną Bogiem i kierująca się mądrością Ewangelii. Pierwsze polecenie, jakie Stwórca kieruje do kobiety i mężczyzny brzmi: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” (Rdz 1, 28). Bóg pragnie, żeby mężczyzna i kobieta pokochali siebie aż tak wielką miłością, by chcieli pozostać ze sobą aż do śmierci i by z miłością przyjęli potomstwo.

    Miłość małżeńska to największa ze wszystkich form miłości między mężczyzną a kobietą. To najpiękniejszy sposób pokonania samotności. Nie wystarczy przecież spotkać kogokolwiek, żeby uwolnić się z osamotnienia. Radosne bycie razem ma miejsce jedynie wtedy, gdy spotykają się osoby, które siebie znają i kochają. Im większa wzajemna miłość, tym większa radość i tym większe poczucie bezpieczeństwa. Wybrać kogoś za żonę/za męża to wybrać za osobę, którą odtąd kocham najbardziej ze wszystkich ludzi, której zawierzam mój los doczesny, z którą pragnę mieć dzieci i której nie opuszczę aż do śmierci. Małżonkowie powinni jedynie Boga kochać jeszcze bardziej.

    Największe szanse na trwałe małżeństwo i szczęśliwą rodzinę mają ci, którzy decydują się połączyć się ze sobą miłością sakramentalną, czyli taką miłością, która jest wierna i nieodwołalna na podobieństwo miłości Boga: „Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela” (Mt 19, 6). W sakramencie małżeństwa narzeczeni przysięgają kochać siebie nawzajem tak wiernie i ofiarnie jak Chrystus ukochał swój Kościół (por. Ef 5, 31-32). Poprzez ten sakrament małżonkowie otrzymują łaskę Chrystusa, by „miłowali się miłością nadprzyrodzoną, delikatną i płodną” (KKK 1615). Jednak łaska bazuje na naturze i dlatego owocne przyjęcie sakramentu małżeństwa wymaga odpowiedniego przygotowania się narzeczonych oraz trwania małżonków w przyjaźni z Bogiem i respektowania Jego przykazań.

                Małżeństwo sakramentalne oznacza, że on i ona chcą kochać siebie nawzajem z wiernością, mądrością, ofiarnością i czułością na wzór Chrystusa i że chcą korzystać z pomocy Boga w każdej sytuacji. Od momentu zawarcia sakramentalnego małżeństwa wszystkie inne więzi są mniej ważne od więzi z małżonkiem. Miłości i bliskości małżonków nie mogą naruszać więzi z rodzicami, rodzeństwem czy przyjaciółmi, ani więzi z własnymi dziećmi. Właśnie dlatego istnieje sakrament małżeństwa, lecz nie ma sakramentu rodzicielstwa. Kościół z całym realizmem naucza, że stając się rodzicami, mąż i żona nie przestają być małżonkami. Także wtedy, gdy na świat przychodzą dzieci, o losie małżonków nadal decyduje najbardziej ich wzajemna więź. Dzieci nie są własnością rodziców. Rodzice mają je przyjąć i wychować z miłością, a następnie pozwolić im założyć własne rodziny. Pierwszym sposobem kochania dzieci jest wzajemna miłość małżonków. Przyglądanie się wiernej, ofiarnej i czułej miłości rodziców to najlepszy kurs przedmałżeński dla dzieci i młodzieży. Podstawowym warunkiem trwania w sakramencie małżeństwa w sposób owocny, w radosnej miłości, jest pielęgnowanie nie tylko więzi z małżonkiem, lecz także więzi z Bogiem, którego małżonkowie wzięli na świadka i na obrońcę ich małżeństwa. Pielęgnowanie więzi z Bogiem to życie w każdej dziedzinie zgodne z Dekalogiem, to coniedzielna Msza święta i regularne korzystanie z sakramentu pokuty, to dążenie do świętości w codzienności.

     

    W chwili ciszy zapytam samego siebie, czy troszczę się o moją rodzinę i czy pamiętam, że życie rodzinne to moja pierwsza i najważniejsza droga do Boga, do zbawienia i szczęścia? Czy moja nadzieja dla mnie i dla moich bliskich płynie z tego, że robię wszystko, co Jezus mówi do mnie w Ewangelii, w głosie sumienia, w codziennych wydarzeniach?

     

    Chwila medytacji w ciszy

     

    Ojcze nasz

    10 Zdrowaś Maryjo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Kanie wysłuchuje Twojego wstawiennictwa

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który pierwszy cud uczynił dla nowożeńców

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który ustanowił sakrament małżeństwa

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który kocha swój Kościół tak, jak Oblubieniec kocha Oblubienicę

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który błogosławi  małżeństwu i rodzinie

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, którego wolę pragniemy wypełniać

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przemienia nasz smutek w radość

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przemienia naszą słabość w moc Bożą

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przemienia nasz niepokój w nadzieję

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, któremu zawierzamy nasze rodziny

     

    Chwała Ojcu...

    O mój Jezu...

     

    Autor: ks. Marek Dziewiecki

    6 min
  • 2026 Światła 03 Głoszenie Dobrej Nowiny i wzywanie do nawrócenia

    3. Głoszenie Dobrej Nowiny i nawoływanie do nawrócenia

    „Jezus obchodził całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o Królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu. Przynoszono więc do Niego wszystkich cierpiących, których dręczyły rozmaite choroby i dolegliwości, opętanych, epileptyków i paralityków, a On ich uzdrawiał. I szły za Nim liczne tłumy”. (Mt  4, 23-25)

    Syn Boży stał się człowiekiem po to, żeby nauczyć nas Bożej sztuki życia na ziemi. On głosił wszystkim Dobrą Nowinę o Bogu, który kocha i zbawia człowieka. On przeszedł przez ziemię, wszystkim czyniąc dobrze: uzdrawiał, pocieszał, dodawał otuchy, zachęcał do czynienia dobra, wzywał do nawrócenia. Słowa i czyny Jezusa są podstawą naszej nadziei na nasze osobiste nawrócenie i na wytrwanie do końca w wierności Bogu. Dobra Nowina, którą głosi Jezus, dodaje nam otuchy i nadziei, gdyż upewnia nas, że mimo skutków grzechu pierworodnego każdy z nas może stać się w Chrystusie nowym i świętym człowiekiem. Niestety nie wszyscy ludzie odkrywają, że Ewangelia jest Dobrą Nowiną. Niektórzy próbują szukać nadziei poza Ewangelią, a Dobrą Nowinę przyjmują jako złą nowinę, gdyż traktują ją jako ciężar i niepotrzebne ograniczenie ludzkiej wolności. Tymczasem to właśnie życie sprzeczne z Ewangelią jest prawdziwym ciężarem i drogą do zwątpienia, a nawet rozpaczy.

    Przyjąć Chrystusa i Jego Ewangelię, to nieustanie się nawracać.

    Istnieje kilka przeszkód, które blokują proces nawrócenia. Pierwsza z nich to lekceważenie własnych słabości i grzechów. Zwykle wyolbrzymiamy cudze błędy, a pomniejszamy własne. Widzimy drzazgę w oku brata, a nie dostrzegamy belki w naszym oku. Przykładem zdawałoby się drobnych grzechów jest plotkowanie, stałe narzekanie, nieuzasadniona podejrzliwość, wygodnictwo, patrzenie na świat wyłącznie z własnej perspektywy, odreagowywanie na bliskich naszych problemów i gorszych nastrojów. Drugą przeszkodą w nawróceniu jest porównywanie siebie z innymi ludźmi. Czynimy to po to, żeby uciekać od prawdy o sobie i usprawiedliwiać własne grzechy. To dlatego zwykle porównujemy się z ludźmi, których uznajemy za gorszych od siebie. Osądzamy wtedy nie tylko ich zachowania zewnętrzne, lecz także ich świadomość, sumienie, wolność oraz motywy działania. Takiej oceny może dokonywać jedynie Bóg, gdyż tylko On zna serca poszczególnych ludzi. Znalezienie choćby jednego człowieka, który wydaje się nam gorszy od nas, nie sprawi, że nasze złe postępowanie stanie się właściwe. Trzecią przeszkodą w nawróceniu jest wmawianie sobie, że nie jesteśmy już w stanie się zmieniać. Wbrew pozorom nie jest to postawa pokory, lecz przejaw wygodnictwa i egoizmu. Z pomocą Boga nawet największy grzesznik może stać się człowiekiem świętym.

    Gdy uda się nam uniknąć pułapek, które blokują nawrócenie, to uznamy fakt, że jesteśmy grzeszni i że potrzebujemy nawrócenia. Zaczyna się ono od uczciwego rachunku sumienia, serdecznego żalu za popełnione grzechy i szczerej spowiedzi. Nawrócenie to jednak coś znacznie więcej niż tylko odwrócenie się od zła. Chrystus wyjaśnia, że na końcu życia doczesnego sądzeni będziemy z miłości. Przypomnijmy sobie słowa Jezusa, które powinny stać się dla nas kryterium nawrócenia. Do ludzi potępionych Chrystus mówi: “Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 41-43). Los potępionych jest zatem konsekwencją faktu, że nie nauczyli się kochać. Do ludzi po prawej stronie Chrystus nie mówi, iż idą do nieba, gdyż są bez grzechu. Wtedy bowiem w niebie byłaby tylko Maryja. Ludziom zbawionym Chrystus wyjaśnia, że idą do nieba dlatego, że nauczyli się kochać (por. Mt 25, 35-40). Jedynym sposobem, by nie czynić zła, jest czynienie dobra. Nie grzeszy jedynie ten, kto kocha. Nawrócenie wymaga rozrachunku z grzeszną przeszłością. Wymaga żalu i odwrócenia się od zła, ale to dopiero punkt wyjścia, a nie punkt dojścia w nawróceniu. Człowiek, który się nawraca, powinien najpierw zapytać samego siebie o to, czy powstrzymywał się od czynienia zła. Musi jednak postawić sobie jeszcze trudniejsze pytania: czy czyniłem innym to, co chciałem, żeby oni mi czynili? Czy nad moim gniewem nie zachodziło słońce? Czy odpłacałem dobrem za zło? Czy naśladowałem miłość Jezusa?

    Nawrócenie wymaga postawienia sobie konkretnych zadań. Postanowienie poprawy nie może ograniczać się do rezygnacji ze zła. Skoro zło zwycięża się dobrem i skoro sądzeni będziemy z miłości, to nawrócenie oznacza czynienie dobra, czyli coraz dojrzalsze okazywanie miłości. Konieczne jest zatem podjęcie postanowień pozytywnych. Jeśli ktoś postanawia, że nie będzie już odtąd plotkował, to takiego postanowienia nie uda się mu zrealizować. Jedynym sposobem, żeby nie mówić źle o innych ludziach, jest mówienie o nich z życzliwością i przyjaźnią. Jeśli ktoś nadużywa alkoholu, to powinien postanowić, że nie będzie już spożywał tej substancji, żeby nie dręczyć samego siebie i swoich bliskich. Jeśli ktoś kłamał, to powinien stanowczo postanowić, że usunie przyczynę kłamstw, czyli że odtąd będzie postępował tak szlachetnie we wszystkich sferach życia, by nie mieć niczego do ukrycia. Jeśli ktoś boryka się z grzechami seksualnymi, to nie wystarczy postanowić, że nie będzie już do nich powracał. Trzeba postanowić, że będzie tak czysto i ofiarnie kochał ludzi - począwszy od swoich bliskich - że seksualność przestanie być dla niego chorobliwie atrakcyjna.

    Pomocą w rozumieniu warunków nawrócenia może być porównanie postawy św. Piotra z postawą Judasza. Ten ostatni też uznał swój grzech. Nie usprawiedliwiał się. Nie mówił sobie, że przecież inni apostołowie zachowali się niewiele lepiej od niego pomimo tego, że byli bliżej Chrystusa. Judasz zdobył się na uczciwy rachunek sumienia: “zdradziłem niewinnego”. Mimo to poszedł i powiesił się. Piotr zupełnie inaczej zareagował na swoją słabość. On również był boleśnie rozgoryczony własną postawą. Zaparł się trzy razy swojego ukochanego Mistrza, któremu przyrzekał, że nigdy Go nie opuści, choćby wszyscy Go opuścili. Jednak w przeciwieństwie do Judasza, Piotr nie pozostaje sam ze swoim grzechem. Zawstydzony i zalękniony, idzie za Jezusem. Gdy ich spojrzenia się spotykają, wtedy Piotr wychodzi, by gorzko zapłakać. Nie ulega rozpaczy - jak Judasz - lecz zmienia się w mocarza. Odtąd można go będzie zabić, ale nie można go będzie zastraszyć i zmusić do ponownego zaparcia się Chrystusa.

    Widząc przemianę Piotra, możemy domyślać się tego, co wyczytał on w spojrzeniu Zbawiciela: Piotrze, jeśli myślisz, że cię potępiam, to jeszcze Mnie nie znasz. Właśnie idę oddać za ciebie życie, bo aż tak bardzo Ciebie pokochałem. Trwałe nawrócenie wymaga podejścia do kratek konfesjonału, żeby raz jeszcze – a może po raz pierwszy w życiu – przekonać się i upewnić, że Boża miłość większa jest niż nasza słabość i że wszystko możemy w Chrystusie, który nas umacnia. Gdy ze wzruszeniem przyjmiemy od Boga dar przebaczenia, to będziemy w stanie coraz bardziej kochać, a to jest najlepszy sposób na wynagradzanie naszym bliskim za krzywdy, które wyrządzaliśmy im przed nawróceniem.

     

    W chwili ciszy zastanowię się, czy traktuję Ewangelię jako Dobrą Nowinę o zbawieniu? Czy rozumiem, że nawrócenie i życie coraz bardziej zgodne z Ewangelią to dla mnie zaszczyt i wyróżnienie, gdyż zaszczytem i wyróżnieniem jest życie w świętości i wolności dzieci Bożych.

     

    Chwila medytacji w ciszy

     

    Ojcze nasz

    10 Zdrowaś Maryjo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przeszedł przez ziemię czyniąc dobro

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który nauczał w synagogach

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który głosił Słowo Boże

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który leczył wszelkie słabości i dolegliwości

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który uzdrawiał i wskrzeszał

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, za którym szły tłumy ludzi

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który głosił Dobrą Nowinę o zbawieniu

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który wzywał do nawrócenia

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który powołał apostołów na swoich świadków

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który jest naszym uzdrowieniem i nadzieją

     

    Chwała Ojcu...

     O mój Jezu...

     

    Autor: ks. Marek Dziewiecki

    10 min
  • 2026 Światła 04 Przemienienie na Górze Tabor

    4. Przemienienie na górze Tabor

    „Jezus wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwóch mężów, stojących przy Nim. Gdy oni odchodzili od Niego, Piotr rzekł do Jezusa: Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy”. (Łk 9, 28-33)

    Jezus zabiera swoich uczniów na górę, żeby się modlić i by wprowadzać ich w ducha swojej modlitwy. Właśnie tam przemienia się wobec wybranych apostołów i odsłania im cząstkę swojej tajemnicy i boskości. W ten sposób umacnia ich wiarę i nadzieję w obliczu zbliżającej się męki i śmierci na krzyżu. Apostołowie przekonują się, że dobrze jest być tak blisko Jezusa, na modlitwie i odosobnieniu.

    Aby umocnić nadzieję pośród trosk i niepokojów życia doczesnego, trzeba pójść za Jezusem. Trzeba pójść na górę modlitwy i wyciszenia. Trzeba wypłynąć na głębię. Człowiek powierzchowny, pusty duchowo nie będzie człowiekiem nadziei. Może być jedynie człowiekiem lęków i rozterek. Życie na płyciźnie, kierowanie się modą i mentalnością tego świata, zawężenie pragnień i ideałów, szukanie doraźnej przyjemności prowadzi do utraty nadziei i do doświadczenia rozpaczy. Natomiast szukanie duchowej głębi, życie w obecności Boga, doświadczanie Jego bliskości, osobista i wspólna z bliskimi modlitwa to miejsca odradzania i umacniania nadziei.

    Miarą naszej więzi z rodzicami, rodzeństwem, z małżonkiem czy z naszymi dziećmi jest to, jak wiele mamy dla nich czasu oraz jak często i o czym z nimi rozmawiamy. Im bardziej jesteśmy pewni tego, że ktoś nas kocha i im bardziej my tę osobę kochamy, tym chętniej z nią przebywamy i tym więcej opowiadamy jej o sobie - o sprawach ważnych i drobiazgach. Taką osobę prosimy o radę i pomoc w obliczu naszych wątpliwości czy utraty nadziei. Każde bycie razem, każda rozmowa i na każdy temat nas cieszy, jeśli jest to spotkanie i rozmowa z kimś, kogo rozumiem i kocham oraz kto mnie rozumie i kocha. Podobne zasady odnoszą się do naszej więzi z Bogiem. Bycie przy Bogu oraz rozmawianie z Nim nazywamy modlitwą. Zwykle mówimy, że modlitwa to obowiązek chrześcijanina. W rzeczywistości modlitwa to dla nas wyróżnienie, umocnienie i zaszczyt. To przecież spotykanie się i rozmawianie z Kimś, kto kocha nas za nic, na zawsze i dosłownie nad życie.

    Bóg ma dla nas czas. Pan wszechświata chce z każdym z nas być sam na sam. Zwykle nie sposób dotrzeć do ludzi wielkich tego świata. Nie mają dla nas czasu. Są niedostępni, odizolowani kordonem ochraniarzy. Bóg jest zupełnie inny. To Przyjaciel, który każdym z nas interesuje się osobiście i który czyni to w taki sposób, jakby każdy z nas był kimś jedynym, kto istnieje na tym świecie. Bóg ma dla nas serce i czas nieustannie, w dzień i w nocy. Modlitwa to spotkanie z kimś dla mnie najważniejszym. To rozmawianie z Bogiem, który mnie stworzył, który mnie we wszystkim rozumie, który objawia się jako Abba - serdeczny Tatuś, który kocha mnie twardą, gdy trzeba, miłością ojcowską, a jednocześnie czułą i delikatną miłością wrażliwej matki: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie” (Iz 49, 15). Podstawą modlitwy jest właśnie ta pewność, że Bóg mnie kocha.

    Rozmawianie to jeden z głównych elementów naszej codzienności. Nie każda jednak rozmowa jest wartościowa. Niektóre rozmowy smucą nas, rozczarowują, osłabiają duchowo, odbierają radość życia. Spotykamy takich ludzi, z którymi niemal każda rozmowa nas rani. Niektóre rozmowy bywają powierzchowne, zbędne, a nawet grzeszne, gdy na przykład kogoś oczerniamy, albo gdy rozmawiamy po to, żeby odreagować naszą złość czy żeby komuś dokuczyć. Podobnie nie każda rozmowa z Bogiem jest wartościowa i dojrzała. Jeśli odmawiamy pacierz czy uczestniczymy w Eucharystii tylko dlatego, że w danej sytuacji tak „wypada”, albo gdy próbujemy zakrzyczeć Boga naszymi przekonaniami czy żądaniami, to wtedy mylimy modlitwę z pustym rytem, z targowaniem się, albo ze stawianiem Bogu ultimatum.

    Gdy ktoś z ludzi nas rani, wtedy nasze cierpienie może nam przesłonić Boga i Jego miłość. Podobnie wtedy, gdy grzeszymy i krzywdzimy siebie czy innych ludzi, mamy skłonność, żeby się przed Bogiem chować. To sprawia, że najmniej modlą się ci, którym modlitwa jest najbardziej potrzebna. Gdy kochamy naszych bliskich i widzimy, że ktoś z nich zamyka się w sobie, wtedy idziemy do niego z troską i chcemy mu pomóc, żeby wyszedł z osamotnienia. Takiej postawy uczymy się od Boga, który jest przy nas i który zostaje z nami w Eucharystii, żebyśmy mogli się z Nim spotykać i z Nim rozmawiać. Modlitwa to najważniejsza forma rozmowy, do jakiej zdolny jest człowiek. To rozmowa, która dosłownie ratuje życie. To rozmowa, której nie zastąpią nawet tysiące godzin rozmów z najmądrzejszymi i najbardziej nawet kochającymi ludźmi. Modlitwa to kontakt z Bogiem, który nieomylnie wyjaśnia mi sens mojego istnienia i w każdej sytuacji wskazuje mi najlepszą ze wszystkich możliwych dróg życia.

    Niektórzy ludzie żalą się, że modlili się o rzeczy według nich z pewnością dobre, a mimo to ich prośby nie zostały wysłuchane. Chyba każdy z nas ma osobiste doświadczenie modlitw w szlachetnych intencjach, które się nie zrealizowały. Reagujemy wtedy rozczarowaniem i zniechęceniem. Zapominamy, że Bóg nie traktuje nas jak bezwolne marionetki. Gdy prosimy Go o coś dobrego, to pragnie, byśmy aktywnie współpracowali z Nim w osiągnięciu tego celu. Gdy na przykład leży nam na sercu nawrócenie naszych bliskich, to najpierw powinniśmy prosić Boga o to, żebyśmy to my mądrzej niż dotąd tych naszych bliskich kochali. Bóg nie zrobi za nas tego, co – z Jego pomocą - leży w naszej mocy, bo inaczej blokowałby nasz rozwój i przyczyniał się do naszego wygodnictwa. Stwórca nie może zmusić do nawrócenia czy wyjścia z nałogu osobę, za którą się modlimy, gdyż nawrócić można się tylko z własnej woli. Pomoże nam natomiast tak postępować wobec tej osoby, żeby łatwiej jej było zastanowić się nad swoim życiem i zmienić postępowanie.

    Dla wielu ludzi modlitwa to odmawianie pacierza, czyli recytowanie modlitw, których nauczyliśmy się w dzieciństwie. To bardzo zawężone rozumienie modlitwy. Istotą modlitwy jest pełne ufności i wdzięczności spotkanie z Bogiem. Modlitwa zaczyna się od tego, że trwamy przy Bogu, że trwamy w Jego uświęcającej łasce, że wczuwamy się w Jego obecność, miłość i mądrość, że z dziecięcym zaufaniem oddajemy Mu w opiekę siebie i tych, których kochamy najbardziej. To właśnie jest w modlitwie istotne, a nie jej zewnętrzna forma, która każdego dnia może być inna. Modlitwa to rozmowa z Bogiem o tym, co tu i teraz leży nam na sercu. Jutro może to być zupełnie coś innego. Codziennie mamy motywy, by wielbić Boga, by Go przepraszać, by o coś prosić, albo za coś dziękować. Można modlić się w drodze do szkoły i na spacerze, w czasie meczu i w czasie samotnego spożywania posiłku. Nie musimy wtedy klękać czy składać ręce. Ważne, byśmy czuli w sercu wielki szacunek do Boga i wielką wdzięczność za Jego miłość. On patrzy w nasze serca. Postawa serca jest ważniejsza niż pozycja ciała czy wykonywane gesty.

     

    W chwili ciszy zastanowię się, czy ja codziennie szukam mojej góry Tabor, mojego miejsca modlitwy, wyciszenia i doświadczenia szczególnej obecności Boga? Czy pamiętam o tym, że nadzieja wymaga odwagi wypływania na duchową głębię, na której czeka na mnie Chrystus?

     

    Chwila medytacji w ciszy

     

    Ojcze nasz

    10 Zdrowaś Maryjo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który modlił się w samotności

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który szukał obecności Boga Ojca

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który zabrał apostołów na Górę Tabor

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który przemienił się przed swoimi uczniami

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który na Górze Tabor odsłonił swoje bóstwo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który na Górze Przemienienia umacniał wiarę swoich uczniów

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, z którym apostołowie chcieli pozostać na Górze Tabor

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który prowadzi nas ku duchowej głębi

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, z którym dobrze jest nam przebywać

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, którego Bóg Ojciec polecił nam słuchać

     

    Chwała Ojcu...

    O mój Jezu...

     

    Autor: ks. Marek Dziewiecki

    10 min
  • 2026 Światła 05 Ustanowienie Eucharystii

    5. Ustanowienie Eucharystii

    „Następnie Jezus wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: To jest Ciało moje, które za Was będzie wydane; to czyńcie na moją pamiątkę. Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to Nowe przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.” (Łk 22, 19)

    W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus okazał nam niezwykłą miłość. Wiedział, że za kilka godzin pozwoli się raczej przybić do krzyża niż miałby wycofać miłość do ludzi. Zanim dobrowolnie oddał się w ręce grzeszników i przyjął śmierć, to znalazł sposób, żeby z nami pozostać na zawsze. Wiedział, że najpierw przybijemy Go do krzyża, a później już do końca czasów będziemy szukać Jego obecności. Eucharystia jest dla nas szkołą nadziei, gdyż jest spotkaniem z Bogiem wprawdzie ukrytym pod postacią chleba i wina, ale rzeczywiście obecnym. Eucharystia to spotkanie z Bogiem, który za nas oddał życie na krzyżu i który powrócił do nas, żeby umacniać nas z bliska swoją obecnością i swoją miłością. Rodzina, która karmi się Eucharystią, uczy się kochać na wzór Jezusa i potrafi mądrze pokonywać trudności, z jakimi przychodzi jej się mierzyć.

    Pierwszym sposobem okazywania miłości jest bycie blisko kochanych osób. Gdyby ktoś z małżonków był przekonany, że kocha współmałżonka i dzieci, lecz nie miałby dla nich czasu, gdyby unikał kontaktu z nimi, gdyby nie okazywał im miłości z bliska, to jego miłość byłaby pustą deklaracją. O tym, że miłość nierozerwalnie związana jest z bliskością i skupieniem na kochanych osobach, przekonuje nas sam Chrystus. W Eucharystii pozostaje On z nami aż do skończenia świata. Wyjątkowym przejawem miłości jest oddanie życia za bliźnich. Człowiek nie może uczynić niczego więcej. Jedynie Syn Boży uczynił jeszcze coś więcej. Nie tylko oddał za nas życie, lecz po zmartwychwstaniu powrócił i pozostaje z nami do końca czasów.

    Jeśli ktoś kocha na wzór Jezusa, to czyni wszystko, żeby być jak najbliżej tych, których kocha. Wie, że im bliżej jest kochanych osób, tym bardziej może te osoby mobilizować do rozwoju, tym bardziej je umacnia w dobru, tym więcej daje im wsparcia. Kto natomiast nie kocha, temu los innych osób jest obojętny. Egoista skupia się na sobie i na swoich potrzebach. Ma oczy i uszy, lecz nie widzi i nie słyszy tego, co przeżywają i czego potrzebują nawet najbliższe mu osoby. Ten, kto naprawdę kocha, zapomina o sobie i znajduje czas oraz siły, żeby być blisko tych, którzy potrzebują jego bliskości i pomocy.

    W Eucharystii Jezus jest dla każdego z nas fizycznie obecny i na każdym z nas skupiony tak, jak byśmy byli kimś jedynym na świecie. Wie, jakie myśli i przeżycia nurtują nasze serca. Zna wszystkie nasze rozterki i niepokoje. Swoim trwaniem przy nas chroni nas nie tylko przed zagrożeniami zewnętrznymi, lecz także przed naszymi własnymi słabościami, byśmy – jak syn marnotrawny – nie roztrwonili tego, co w nas Boże i dobre. W Eucharystii Jezus potwierdza, że traktuje nas jak swoją rodzinę, czyli jak tych, których kocha z bliska. Dwa tysiące lat temu Jezus był dosłownie na dotyk blisko ludzi, którym okazywał miłość. Nie jesteśmy obecnie w gorszej sytuacji. Gdy przystępujemy do Komunii świętej, to Jezus jest w środku naszego środka. Jeszcze bliższy kontakt z Bogiem będzie możliwy już tylko w niebie. Bóg wie, że im bliżej nas jest ten, kto nas kocha, tym bardziej nas umacnia. I że przeżywamy tęsknotę wtedy, gdy kochająca nas osoba nie jest na dotyk blisko.

    W naszych czasach wiele rodzin boleśnie odczuwa niedostatek obecności bliskich sobie ludzi. Nic więc dziwnego, że coraz więcej osób czuje się osamotnionych i opuszczonych. Coraz też więcej osób nie potrafi okazywać miłości z bliska. Częściej odnosi się to mężów i ojców niż do żon i matek. W wielu rodzinach rani zbyt mała obecność męża i ojca. Chłopcom brakuje wtedy wzorca i autorytetu mężczyzny. Nie wiedzą, co znaczy być kochającym i odpowiedzialnym mężem i ojcem. Także dla córek niedostateczna obecność ojca jest bolesną krzywdą. Nie pozwala im uwierzyć w to, że są kochane i cenne, skoro dla taty zarabianie pieniędzy, odwiedzanie znajomych czy siedzenie przed komputerem to coś ważniejszego niż kontakt z własną córką. W takiej sytuacji dziewczęta są głodne męskiej obecności, bliskości, czułości. W konsekwencji poszukują zaspokojenia tego głodu poza rodziną i za każdą cenę. Zwykle kończy się to wiązaniem z mężczyznami, którzy krzywdzą, bo nie potrafią kochać.

    Eucharystia to ponowne przeżywanie przez nas Ostatniej Wieczerzy. Gdy Jezus wziął chleb i go pobłogosławił, to przypomniał nam w ten sposób, że Bóg każdego z nas wziął od naszego poczęcia z miłością i że codziennie znajduje sposoby, żeby nam błogosławić, czyli żeby potwierdzać nam swoją miłość tu i teraz. Prawda o byciu błogosławionym przez Boga jest nam bardzo potrzebna, gdyż obecnie wielu ludzi czuje się raczej dziećmi przekleństwa niż błogosławieństwa. Żyjemy w czasach, w których coraz więcej ludzi nie wstydzi się wyrażać agresję, wrogość czy nienawiść, a wstydzi się okazywać miłość, czułość, wdzięczność czy wzruszenie. Dzięki uczestnictwu w Eucharystii stajemy się zdolni być świadkami Boga i błogosławić naszych bliskich.

    W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus nie tylko wziął i pobłogosławił chleb, lecz także ten chleb połamał, a następnie rozdał. Bóg, który nas kocha, nie tylko przyjmuje nas z miłością i nieustannie nam błogosławi. Stwórca chce w nas połamać to, co złe i co przeszkadza nam kochać. Udział w Eucharystii to dla każdego z nas kolejna szansa na nawrócenie i na mobilizację do jeszcze bardziej niż dotąd ofiarnego i mądrego okazywania miłości naszym bliskim. Jedynie wtedy, gdy pokonujemy nasze słabości, uzależnienia i grzechy, Bóg może posyłać nas do naszych krewnych i przyjaciół jako wiarygodnych świadków Jego nieodwołalnej miłości.

    Dzięki Eucharystii potrafimy słuchać Boga bardziej niż ludzi i niż samych siebie. Eucharystia to spotkanie z kochającym Bogiem, który prowadzi nas do „tego życia, które jako jedyne może zaspokoić najgłębsze pragnienia ludzkiego serca” (Jan Paweł II, Incarnationis misterium, 3). Każda Msza Święta to kolejna lekcja miłości, jakiej udziela nam Chrystus. Na końcu Mszy Bóg posyła nas najpierw do naszych bliskich: do małżonka, dzieci, rodziców, rodzeństwa, krewnych i znajomych. Nie wystarczy jednak z Chrystusową miłością odnosić się do naszych bliskich, bo przecież także poganie kochają tych, którzy ich kochają. W Eucharystii Chrystus uczy nas znacznie większej miłości. On posyła nas również do tych, którzy są chorzy, biedni, odrzuceni czy zagubieni. Eucharystia ziemska staje się drogą do Eucharystii wiecznej wtedy, gdy od Jezusa uczymy się takiej właśnie miłości.

     

    W chwili ciszy pomyślę na ile Eucharystia jest centrum mojego życia i mojej modlitwy. Czy pamiętam, że tutaj – w swoim słowie i w swojej miłości – w szczególny sposób obecny jest dla mnie Ten, który jest źródłem mojej wiary, nadziei i miłości?

     

    Chwila medytacji w ciszy

     

    Ojcze nasz

    10 Zdrowaś Maryjo

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który pozostał z nami pod postacią chleba i wina

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który jest obecny w Eucharystii

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który zaprasza nas do udziału w Uczcie Eucharystycznej

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, którego Eucharystia jest szczytem i źródłem modlitwy Kościoła

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Eucharystii umacnia naszą wiarę

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Eucharystii umacnia naszą nadzieję

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Eucharystii uczy nas kochać

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Eucharystii będzie obecny do końca świata

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, który w Eucharystii kształtuje nasze sumienie

    ...błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus, którego Kościół żyje Eucharystią

     

    Chwała Ojcu...

    O mój Jezu...

    Pod Twoją obronę...

     

    Autor: ks. Marek Dziewiecki

    9 min

About Nocna Droga Różańcowa

From the publisher's feed

Z piątku na sobotę 2 października 2026 roku zapraszamy do udziału w szczególnej modlitwie w intencji rodzin i małżeństwa. Spotykamy się o godz. 20:00, w Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej – Patronki Rodzin, na Mszy Świętej, która rozpocznie nasze wędrowanie ku Jasnej Górze przed tron Maryi naszej Jasnogórskiej Matki.