NRC Het Uur

Met gestrekt been ergens ingaan: Sander Schimmelpenninck krijgt geregeld kritiek op zijn felle toon. Dat hij uit rijke kringen zou komen, noemt hij een misvatting. Maar het zelfvertrouwen om de ruimte in te nemen „is absoluut een vorm van privilege”. Toch vindt hij de discussie over zijn toon misplaatst. Die leidt af van de inhoud en „laat het beeld ontstaan dat polarisatie een kwestie is van toon”. Een gesprek over toon is volgens hem een luxe die we ons niet kunnen permitteren.

Mensen maken zich druk om de verkeerde dingen, vindt Schimmelpenninck. Ze richten hun woede op buitenlanders omdat ze geen huis kunnen kopen, terwijl de oorzaak volgens hem ligt in „hoe we de taart verdelen”. De kansenongelijkheid blijft daardoor buiten beeld. Veel vertrouwen in Den Haag heeft hij ook niet: “Knip die er maar tussenuit.” Zelf woont hij in Zweden, het toonbeeld van gelijkwaardigheid. “Nou, dat is helemaal niet zo”

(Dit gesprek is opgenomen voor de stemming over het belastingplan in de Tweede Kamer op donderdag 12 november 2026.)

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Rikke Prent

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Na jarenlang huiselijk geweld groeide Ayşegül Karaca op in een gezin zonder vaderfiguur. Haar broertjes moesten zelf uitzoeken wat het betekent om man te zijn. Dat dat tegenwoordig meteen de kop in wordt gedrukt is volgens haar niet goed. „Is dat het kwaad dat hij dat even gaat onderzoeken?” In de theatervoorstelling Is dit nu liefde?, waarin Karaca speelt, staat die zoektocht naar mannelijkheid centraal.

Karaca heeft een visuele beperking. Ze ziet slechts 20%. Lange tijd hield ze dat verborgen, omdat ze merkte dat ze anders minder kansen kreeg. Inmiddels maakt ze theater over maatschappelijk schurende onderwerpen, zonder dat haar beperking daarin centraal staat.

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Herman Koch blijkt al jaren de ziekte van Parkinson te hebben, maar dacht dat zijn sombere gevoelens en stemmingswisselingen door de hormoontherapie voor zijn kanker kwamen. Hij vergelijkt zichzelf met „een vrouw in de overgang”: „Ik pink sneller een traantje weg.” Twee maanden geleden kreeg hij de diagnose parkinson. Inmiddels weet hij dat die ziekte hem juist somberder maakt. „Nu heb ik dus medicijnen voor die parkinson. En dan gaat het iets beter.”

Koch leeft „van de zes maanden tot de volgende zes maanden”. De dood hangt boven zijn hoofd, zegt hij, maar dat geeft hem ook een zekere vrijheid: „Die vrije uitloop geeft een gevoel van vrijheid die je anders niet hebt.”

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Rikke Prent

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Ooit probeerde een priester de satan uit Raven van Dorst te verdrijven. Inmiddels omarmt hen die satan. Voor Van Dorst staat die voor „niet willen buigen voor de wil van een ander, niet conformeren aan wat iemand van je wil maken of in je wil zien.” Inmiddels wordt de outcast omarmd door het mainstream publiek. „Publiekslieveling? Ligt eraan wie je het vraagt. Vroeger keken mensen omdat ik er ondefinieerbaar uitzag. Nu kijken ze omdat ze me leuk vinden. De blik bleef. Of dat nou in negatieve of positieve zin is. Dan hoor je er ook in zekere zin niet bij.”

„Mijn bestaan an sich is bijna een politiek statement,” zegt Van Dorst. Mensen accepteren is volgens hen tegenwoordig bijna een linkse overtuiging geworden, en daarmee iets radicaals. „Eigenlijk is dat niet iets rechts of links. Het gaat gewoon over beschaving.”

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser & Rikke Prent

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Jayla Opoku was elf jaar toen ze met haar gezin op de vlucht sloeg voor de overheid. In de jaren die volgden, verhuisden ze 23 keer. Zo ontkwam ze aan uithuisplaatsing. „We hebben in woningen gewoond waarin het plafond afbrokkelde en naar beneden viel. In de nacht werd ik vaak wakker, omdat mijn tenen aan elkaar gevroren waren.” Pas jaren later hoorde ze dat het leed van haar gezin voortkwam uit de toeslagenaffaire.

Namens duizenden kinderen die wél uit huis zijn geplaatst, overhandigde ze een brief aan de overheid. Volgens Opoku zijn de gevolgen voor kinderen extra ingrijpend. Kinderen kwamen soms zelf diep in de schulden terecht. „Mijn moeder sloot energiecontracten af op mijn naam en dan kreeg ik achteraf een deurwaarder.” Ook groeiden ze op zonder toekomstperspectief. „Je bent niet bezig met de toekomst. Je bent bezig met je hoofd boven water houden. Wat wil ik eigenlijk doen met mijn leven? Wat zijn mijn passies? Daar heb ik allemaal geen tijd voor gehad.”

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Rikke Prent

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Elmer wil met haar nieuwe album ‘MAN, OH MAN’ geen makkelijk applaus oogsten. „Ik had een album kunnen maken waarin ik zou zeggen: ‘fuck mannen’. En mensen zouden juichen.” Maar ze wilde onderzoeken wat er gebeurt als ze juist een hand zou uitreiken aan de man. Volgens haar krijgen mannen weinig ruimte om te onderzoeken wat voor man ze willen zijn, omdat ze als groep al zoveel ruimte innemen. Toch zegt Elmer: „Ik zie je, ik waardeer het en je mag fouten maken. Ik heb je hand vast.”

Maar op die handreiking kreeg ze kritiek van de oudere feministische generatie. Die nam ze ter harte. Ze is kritisch over hoe ze zich uit. „Klopt de tactiek bij het doel wat ik wil bereiken?” Daarmee worstelt ze nu. „Wil ik zachtheid toepassen of strengheid? Ik schipper de hele tijd heen en weer.” Het is een plaat over een feminist die worstelt met haar verhouding tot mannen.

Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected].

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Een sleutel van een appartement in China was voor Pete Wu een „laatste strohalm” van zijn Chinese identiteit. Tijdens een reis daarheen met zijn ouders besefte hij hoe groot de afstand tussen hen inmiddels was. Terwijl zijn ouders hun kinderen Chinees wilden opvoeden, groeide Pete op met het westerse idee dat je vooral jezelf moet zijn. Ook hun taalbarrière hielp niet mee met het praten over emotionele onderwerpen zoals zijn homoseksualiteit. „Het ging vanzelf dat die kloof bleef groeien.”

Wu ontdekte dat hij zijn ouders net als anderen jarenlang vooral als tweedimensionale „standbeelden” had gezien. „Mijn ouders zijn in de ogen van velen de ideale migranten die hard werken en geen probleem maken.” Maar achter dat beeld zitten ook mensen met hun eigen tekortkomingen. „Het zijn geen perfecte mensen, maar dat maakt hen wel mensen.” Volgens Wu moeten we meer naar elkaar kijken als individuen.

Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected].

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Rikke Prent

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Schoonheidsprofessor Giselinde Kuipers deed heel lang alsof haar uiterlijk er niet toe deed en probeerde er een beetje omheen te leven. Maar toen ze borstkanker kreeg, werd ze er keihard mee geconfronteerd. Haar haar, wenkbrauwen en wimpers verdwenen en mensen keken weg. „Juist als je kanker hebt, zie je wat echt van belang is in het leven.” En Kuipers leerde: of je mooi bent maakt heel veel uit.

We hebben ons uiterlijk volgens Kuipers aan onze waarde gekoppeld en zijn in een steeds dwingender schoonheidsregime beland, waarin de norm van wat mooi is steeds opschuift. Toch ziet Kuipers reden voor optimisme. Misschien hoeven we niet allemaal mooier te worden, maar moeten we vooral anders leren kijken.

Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected].

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

In bijna een halve eeuw heeft Henk Schiffmacher de tattoo-wereld behoorlijk zien veranderen. Waar getatoeëerde mensen vroeger golden als „rariteitenkabinet op de kermis” en later deel uitmaakten van de underground, is de rebellie er volgens Schiffmacher nu wel van af. „Dat stoort me wel.” De tattoo is inmiddels mainstream geworden. Drie op de tien Nederlanders hebben een tatoeage. 

„Mea culpa”, biecht Schiffmacher op: „We wilden uit de goot vandaan” en „een bepaalde vorm van erkenning” bereiken. Dat is gelukt. Maar stel nou dat al die getatoeëerde lichamen over duizend jaar worden opgegraven en nog in tact zijn? Wat zegt dat dan over ons? Dan ontstaat volgens Schiffmacher een „Babylonische spraakverwarring” met „Maori’s op klompen” en „koppensnellers die in Almere wonen”.

Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar [email protected].

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Bessel van der Kolk groeide op in een tijd waarin over trauma nauwelijks werd gesproken. Inmiddels is hij een van de bekendste stemmen op dit gebied. Nu trauma steeds meer aandacht krijgt, waarschuwt hij voor een nieuwe valkuil: trauma mag geen „alibi” worden om verantwoordelijkheid te ontlopen.

Ondanks die grote focus op trauma, is er nog altijd veel ellende in de wereld. Van der Kolk pleit ervoor om niet alleen over trauma te praten, maar ook het lichaam erbij te betrekken. Hij kijkt daarbij naar andere culturen, waar mensen na ingrijpende ervaringen het ritme opzoeken: ze zingen, dansen en oogsten samen. „Ritme laat je veilig voelen. Je weet wat er gaat gebeuren. Bij trauma weet je dat nooit.”

Presentatie: Pieter van der Wielen

Redactie: Merel van Waalwijk van Doorn

Productie: Rhea Stroink

Mixage: Audiochef

Muziek: Rufus van Baardwijk

Video: Cato Visser

Foto: NRC

Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.