Bununla birlikte 7 Haziran seçimlerinin tarihsel mirası yalnızca seçim sonuçlarıyla ölçülemez. Bu seçimler, Türkiye toplumunda farklı kimliklerin ortak demokratik talepler etrafında buluşabileceğini, çoğulculuğun siyasal alanda güçlü bir toplumsal karşılık bulabileceğini ve otoriterleşme eğilimlerine karşı demokratik alternatiflerin üretilebileceğini göstermiştir. Bu yönüyle 7 Haziran, Türkiye’de demokrasi, barış ve toplumsal eşitlik mücadelesinin hafızasında bir başarısızlık hikâyesinden çok, gerçekleşmemiş bir demokratik imkân olarak değerlendirilmelidir.

Sosyal medya çoğu zaman bireysel kullanım üzerinden tartışılıyor: insanların iletişim kurduğu, fikirlerini paylaştığı, haber aldığı veya gündelik hayatını görünür kıldığı bir alan olarak ele alınıyor. Ancak bugün mesele yalnızca bireysel kullanım değil....

Kürt tarihine dair tartışmaların en büyük problemi, geçmişin bugünün siyasal sloganlarıyla okunmasıdır. Simko meselesi de bunun en çarpıcı örneklerinden biri. Bir taraf onu romantik bir ulusal kahramana dönüştürüyor; diğer taraf ise sıradan bir “eşkıya” olarak yaftalıyor. Oysa tarih, sloganlarla değil bağlamlarla anlaşılır.

Bana kalırsa Bahçeli bunun sözünü veriyor ve kestiği “racon”la, süreç üzerindeki gölgesini büyütüyor. İktidar, bu gölgeyi gölgeleyebilecek daha büyük bir güce sahip mi emin değilim. Çünkü, Bahçeli sürüncemede bırakılanın sadece süreç değil, kendisinin de olduğunu görüyor ve buna dönük hamle de yapıyor.

“Barış ve Demokratik Toplum” süreci,

“Terörsüz Türkiye” süreci,

“Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu” süreci.

Bu süreç üçlemesinde değişik bakış açılarının süreci nasıl farklı algılandığını görüyoruz

Mitoloji bana göre tarihin en dürüst yeri. Çünkü orada kimse ‘Ben aslında eşitlikçiyim’ diye bir yalan söylemek zorunda hissetmedi. Düzen yazıldı, kile kazıldı, tanrı adına sunuldu. Ooooh değmesinler paşaların keyfine...

Ortadoğu’nun kavurucu coğrafyasında son haftalarda dikkat çekici bir doğa olayı yaşanıyor: Yağmur, uzun süredir uzaklaştığı Mezopotamya havzasına yeniden dönüyor. 

Soykırım, siyasal şiddetin en uç biçimi olarak, yalnızca bedenlerin ortadan kaldırılmasını değil; bir topluluğun kolektif varlığını mümkün kılan dil, mülkiyet, ibadet mekânı, mezarlık, hafıza, gündelik yaşam ve tarihsel aidiyet ağlarının da tasfiyesini içerir.

 Palantir Teknolojileri 22 maddelik bir bildiri yayımladı ve bu bildiri çok tartışıldı. İleri teknolojinin nereye everileceğine dair ipuçlaı içeren bu bildiri ne söylüyor? Palantir kimi temsil ediyor?...

Uluslararası siyasette en tehlikeli durumlarlardan biri, tarafların -hatta müttefiklerin- düşman konusunda değil, savaşın amacı konusunda anlaşamamalarıdır. ABD ile İsrail’in İran’a yönelik politikası tam da böyle bir stratejik gerilim barındırıyor.