Ο Μάκης Παπασημακόπουλος είναι η περσόνα που δεν μπορείς να περιγράψεις. Αν και γνωριζόμαστε σχεδόν τη μισή μας ζωή, μου είναι πολύ δύσκολο να τον χωρέσω σε λέξεις. Από τους πιο ευφυείς ανθρώπους που έχω, μέχρι στιγμής, συναντήσει. Ευφυία σε τέτοιο βαθμό, που πολλές φορές με τρομάζει. Εκτός από το ταλέντο του στη μουσική, την αγάπη του για τον κινηματογράφο, τις καλτ ταινίες και τους ήρωες της Marvel, την προσέγγιση αλλά και τη γνώση που είχε πάντα για τον αθλητισμό, ειδικά για το αγγλικό ποδόσφαιρο, θαυμάζω την ικανότητά του να μπορεί να αφουγκράζεται την καθημερινότητα και να την παρουσιάζει με τόσο μαγικό και μοναδικό τρόπο.

Μεταμορφώνεται σε χούλιγκαν και την ίδια στιγμή με άπειρη ευκολία σε αστυνομικό. Γίνεται καθηγητής πολεμικών τεχνών και ταυτόχρονα -παλιάς κοπής ή και όχι- μεγαλοπαράγοντας ομάδας. Επέβαλε το cheerleading και τη yοga στα σχολεία και έκανε τον διαλογισμό τρόπο ζωής. Κυρίες και κύριοι: Ο Μάκης Παπασημακόπουλος.

Είναι άνθρωποι που οι στόχοι που θέτουν έχουν ουρανό… Η συμπαίκτριά μου για σήμερα ονειρεύτηκε την κορυφή. Όχι με τη μεταφορική έννοια αλλά με την κυριολεκτική!

Ζει στην Αλεξανδρούπολη όπου και εργάζεται στην Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης και παράλληλα ασχολείται με την αναρρίχηση. Είναι η πρώτη Ελληνίδα που ανέβηκε στο ψηλότερο βουνό της γης, το Έβερεστ στα 8.250 μέτρα (από το συνολικό ύψος 8.848 μέτρα), έχει ανέβει σε πολλές άλλες κορυφές του κόσμου, όπως τα βουνά του Εκουαδόρ, την οροσειρά του Καυκάσου, το Κιλιμάντζαρο, την ψηλότερη κορυφή Αφρικής, όπως επίσης και στο Elbrus, την ψηλότερη της Ευρώπης. Η Κική Τσακαλδήμη.

Για πολλά χρόνια, ο χώρος του ποδοσφαίρου ήταν ανδροκρατούμενος. Και συνεχίζει να είναι... Το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαοφιλές αθλημα. Και ήταν φτιαγμένο από άνδρες για άνδρες, με πρωταγωνιστές άνδρες. Ευτυχώς όλο και περισσότερες γυναίκες πλέον καταργούν τα στερεότυπα. Η καθεμία από το δικό της μετερίζι. Αυτό έκανε και η εξαίρετη συνάδελφος που έχω μαζί μου στον «Αγωνα μετά τη λήξη». Η Αγγελική Κούρκουλου. Η νεαρή δημοσιογράφος αθλητικού ρεπορτάζ του OPEN, στα 23 της, έγινε η πρώτη γυναίκα που περιέγραψε αγώνα ποδοσφαίρου, σε σταθμό εθνικής εμβέλειας.

Ο Αντώνης Τσαπατάκης Είναι από τους ανθρώπους που συναντάς και καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή πως με κάποιο τρόπο θα σου αλλάξει τη ζωή. Έπειτα από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα στα Χανιά, όταν ήταν 19 ετών, δεν μπόρεσε να ξαναπερπατήσει. Ομως, η ψυχή, το μυαλό και η καρδιά του, τον πάνε παντού.

Αγωνίζεται εντός πισίνας, είναι Παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση, έχοντας στο βιογραφικό του αμέτρητες διακρίσεις και επιτυχίες σε παγκοσμιο επίπεδο.

Ωστόσο, ο αγώνας που δίνει εκτός υγρού στίβου, στην καθημερινότητά του για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολος και διαρκής.

Ο «αγώνας μετά τη λήξη». Όταν οι προβολείς κλείνουν και οι ανθρώπινες ιστορίες φωτίζουν τον δρόμο μας. Ιστορίες ανθρώπων που πάλεψαν για να δώσουν ένα νέο νόημα στη ζωή τους. Πάλεψαν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους. Άνθρωποι που όταν τους συναντάς, σου αγκαλιάζουν με κάποιο τρόπο την ψυχή. Άνθρωποι σαν τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο.

Ένας αθλητής που χτυπήθηκε όσο λίγοι από τους συνεχόμενους τραυματισμούς. Από το 2009, και ενώ βρισκόταν με τον Ολυμπιακό στο απόγειο της καριέρας, του μέχρι το 2013, πέρασε την πόρτα του χειρουργείου 6 φορές. Πολλοί είπαν, «μα τι άτυχος»… Ο ίδιος όμως έχει διαφορετική άποψη.

Συμπαίκτρια μου για σήμερα είναι μια γυναίκα, που είναι δύσκολο να χωρέσεις σε μία παράγραφο όλα όσα σπουδαία έχει καταφέρει.

Είναι μητέρα 4 παιδιών. Πρώην διεθνής αθλήτρια του πόλο. Υπερπρωταθλήτρια στο τρίαθλο. Ναυαγοσώστρια, που με την ομάδα της, έμεινε πολύ μεγάλο διάστημα στη Λέσβο και έσωσε εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές. Με άπειρες εθελοντικές δράσεις, μεταξύ άλλων αυτές στις πυρκαγιές στο Μάτι και τις πλημμύρες στη Μάνδρα. Μια γυναίκα που πάλεψε με πολλά "τέρατα", ακόμα και με το μεγαλύτερο, αυτό του καρκίνου. Και το νίκησε. Η Μάνια Μπικώφ.

Ο Αντώνης Τσαπατάκης Είναι από τους ανθρώπους που συναντάς και καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή πως με κάποιο τρόπο θα σου αλλάξει τη ζωή. Έπειτα από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα στα Χανιά, όταν ήταν 19 ετών, δεν μπόρεσε να ξαναπερπατήσει. Ομως, η ψυχή, το μυαλό και η καρδιά του, τον πάνε παντού.

Αγωνίζεται εντός πισίνας, είναι Παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση, έχοντας στο βιογραφικό του αμέτρητες διακρίσεις και επιτυχίες σε παγκοσμιο επίπεδο.

Ωστόσο, ο αγώνας που δίνει εκτός υγρού στίβου, στην καθημερινότητά του για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολος και διαρκής.

Ένας από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους, το πιο ζεστό χαμόγελο του πλανήτη και μια από τις πιο δυνατές ψυχές που έχω ποτέ γνωρίσει. Όλα σε εκείνον είναι στον «υπερθετικό» βαθμό.

Πριν από 9 χρόνια έχασε τα πόδια του, αλλά ταυτόχρονα άρχισε να πραγματοποιεί τα όνειρά του. Ξεκίνησε πρωταθλητισμό. Πήγε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ριό. Έπαιξε στην Επίδαυρο.

Ένας πανέμορφος άντρας, με την πιο ζεστή αγκαλιά και με ένα μυαλό που το χρησιμοποιεί για να μετατρέπει τη δυσκολία σε ευλογία…

Σήμερα θα έχω συμπαίκτη, έναν άνθρωπο που "ζηλεύω". Με την καλή έννοια τη λέξης, αν υπάρχει. Έχει λάβει μέρος και έχει παρουσιάσει εκπομπές που θα ήθελα να είμαι κάπου εκεί παρούσα! Η ζωή του είναι μια βόλτα, που μπορεί να ξεκινά από τον Υμηττό με το ποδήλατό του και να φτάνει μέχρι τις φαβέλες της Βραζιλίας.

Ο συμπαίκτης μου σήμερα, είναι ένας πολύ όμορφος άνθρωπος. Και η ομορφιά στην οποία αναφέρομαι δεν έχει να κάνει μόνο με την εξωτερική εμφάνιση. Αλλά κυρίως με όλο αυτό που εκπέμπεται εκ των έσω. Έχει υπέροχη φωνή. Ευαίσθητη ψυχή. Και μια καλλιτεχνική φύση που σπανίζει. Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν τα παραπάνω. Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζουν είναι η επί σειρά ετών σχέση του με τον αθλητισμό. «Τώρα μιλάει εκείνος» Ο Δήμος Αναστασιάδης, στον αγώνα μετά τη λήξη.