Işığın şafağa verdiğini verdin bana

Dağları gök sınırlarında sıyıran rüzgârların,

Ay ışıltısından kalan yerlerini verdin

Keseklerden seken tarla kuşlarını,

Suyun sesine koştuğunda,

Gün aydındı

Uyanmamıştı kalbin toprağı,

Uçsuz bucaksız sıfatlarla kendini tamlayan bozkırlar verdin bana

Bir gün dönersin dedin,

Bir gün dönersin,

O günün adresini kestin yıldızlardan

Hasretten kanayan şehirlerin yıkılmış yaşamlarından kalan

Kitaplarını verdin bana

Herkes unuttu beni,

Mevsimler defter tutmaz...

Yılların belleği karışık...

Uzun kışlardan sonra

Uyanan aşkın yorgun aylarını verdin

Nasıl sağaltır seni eğninde taşıyan?

Çöllerde donmaktan,

Dağlarda kurumaktan gelen ses nereye gider?

Kırılgan bir yaşamın dağdağasında,

Fırçanın resme verdiğini,

Elin başağa,

Soluğun yüreğe verdiğini verdin bana