Oeverloos

Van schrijver Rob Waumans verscheen onlangs de derde roman De Solist, een fascinerend, grotendeels waargebeurd verhaal over een muzikant die in het verwoeste en door de Russen ingenomen Berlijn na de oorlog een klassiek concert probeert te organiseren. Omdat hij vindt dat de stad muziek nodig heeft. In Oeverloos vertelt Waumans over zijn roman en over de heilzame werking van muziek, ook op hem zelf. En hij licht zijn muziekkeuze toe: van Elliot Smith tot The National, van A Perfect Circle tot Chris Cornell, van Deftones tot Death Cab For Cutie. Ook laat hij horen waarom hij vindt dat Phosphorescent net zo overtuigend zingt over de donkere kant van de liefde als Band of Horses over de lichte.

Tot haar eigen verbazing zit ze inmiddels al 25 jaar in het vak: zangeres Anneke van Giersbergen. Te midden van de theatertour waarin ze uit al die jaren put, vertelt ze in Oeverloos over haar oude band (The Gathering) en haar nieuwe (VUUR), haar vele muzikale samenwerkingen en de reden om die aan te gaan (of niet), over vrouwelijkheid en mannelijkheid in de metal, en over enkele van haar favoriete bands: Mastadon en Triggerfinger.

Toen schrijver, journaliste, juriste en columniste Roxane van Iperen met haar gezin een villa in Noorden kocht, had ze wel gehoord dat het huis in de oorlog had gediend als toevluchtsoord voor onderduikers. Maar toen er tijdens de renovatie etterlijk verzetskrantjes uit de muur vielen, begon haar onderzoek naar het verleden van haar huis. Ze schreef over de fascinerende geschiedenis van wat een van de grootse onderduikadressen van Nederland bleek te zijn het bejubelde boek't Hooge Nest, dat al vele weken in de bestsellerlijst prijkt. In Oeverloos vertelt ze over haar boek, over goed en kwaad in en na de oorlog, en over haar favoriete muziek, van Vince Staples tot Kendrick Lamar en van N.W.A. tot Kyteman. En over haar favoriete instrument: de trompet.

Leon Ramakers was vele jaren de directeur van festivalorganisator Mojo. In de eerste aflevering van Oeverloos praat hij met Leon Verdonschot over zijn a-muzikale ouders, het eerste stadionconcert dat hij ooit organiseerde (Bob Dylan in De Kuip in 1978), de eerste keer dat hij Rammstein live zag, zijn verantwoordelijkheidsgevoel voor artiesten voor wie roem een monster blijkt, en over de reden dat hij weg is bij het dit jaar 50-jarige Mojo - en toch ook weer niet. Ondertussen klinken zijn favoriete nummers van onder meer Velvet Underground, Underworld, de Franse rapper Maître-Gims en van Tom Waits, aan wie Ramakers een even pijnlijke als fraaie herinnering bewaart.