''...Ben bir şeyler öğrendim.

Ve dedim ki kendime: "Ah be oğlum! Çok da yanlış anladığın şeyler varmış senin bu dünyada. Çok boş şeylere kırılmışsın. Ve çok sahte kalpleri kazanmaya çalışmışsın."

Öyle yaralar açtım ki içimde, inlemenin her çeşidini öğrendim.

İnsan, neden sevinçler değil de, acılar alıp, geçmişten karşılık bulur kendine? 

Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça? 

Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki, ışık insanın içinde yanmıyorsa, yüzüne vurmuyor.

Dünya zevklerinin ve dünya malının insana hayır getirmeyeceğini daha çocukken öğrendim. Hanidir bilmiyordum, bunu ancak şimdi yaşadım. 

Ve şimdi biliyorum. 

Belleğimle değil, gözlerimle, yüreğimle, midemle biliyordum böyle olduğunu. 

Ne mutlu bana ki, biliyorum artık!

Öncesinde bakmıyordum. 

Baksam da görmüyordum ama, 

Öğrendim ki, görmenin de bin bir derecesi varmış.

Bir gün, hayat hikayemi yeni bir arkadaşımla paylaşırken ayıldım. 

Hikayemin, hayatımı ifade eden sözcüklerle dolu olmadığını fark ettim. 

Hikayem, yelkenlerimle rüzgârı yakalamaya çalışırken arkamda sürüklediğim ağır bir çapaydı.

Anladım ki,

Büyük isteklerin ilk karşılığı, büyük heyecanlarmış.

Kalbim çok şey öğrendi

Ve yaşadı. 

Ve bu sayede bilgeliği, 

Deliliği, 

Akıllılığı öğrendim. 

Ama anladım ki, bu da zor bir iş...

Çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var.

Anladım ki, her şey ikilikler içinde. 

Ölüm ve yaşam. 

Keder ve neşe.

Ama öğrendim ki, ölüm gelip almadıysa insanı, uzaklar yakınlaşabiliyor.

Öyle ki ben esasen uçmayı,

İki kelime arasında tutunmaktan öğrendim.''