''...Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki, ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor. Ben ağacı severim. Canım gibi severim. Mesleğe girince öğrendim ki, bir ağaç, bir çocuk kadar kıymetlidir vatan için. Öğrendim ki, balıkların çoğu, yaşlanınca ömürlerini boşuna geçirdiklerini söyleyip yakınırlar. Sürekli sızlanıp herkesten şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum, hayat gerçekten bir avuç yerde durmadan dönüp durmak, sonra da yaşlanıp ölüp gitmek mi, yoksa bu dünyada başka türlü yaşamak da mümkün mü? Öğrendim ki, yaraları iyileştirmek için onlarla yüzleşecek cesarete sahip olmak gerekir. Yaşamımın öyle bir noktasındayım ki, durum son derece olumsuz bile görünse, ruhsal bir sınavdan geçme fırsatını yakaladığımı görebiliyorum. Neler olup bitmekte olduğunu gözlemek ve onu yargılamak arasındaki ayrımı öğrendim. Her şeyin ruhsal zenginleşme için bir fırsat olduğunu öğrendim. Öğrendim ki, insan denilen varlığın alışamayacağı hiçbir durum, hiçbir olay yok yeryüzünde. Ama benim için gerçekten anlamlı olan şeyleri paylaşabildiğim o kadar az insan tanıdım ki, kendi içime çekilmem gerektiğini öğrendim. İsyan, insanın ruhunda olmalı. Benim işim kabullenmek. Rıza dolu bir ruhu barındırmak. Yetişirken bunu öğrendim ben. Bunu kabul ettim. Dünyayı değiştirmemeyi. Sadece ruhta bir değişim. Öyle olsun ki, dünyada bir değişim olabilsin. Dünyada hakkıyla bir değişim olabilsin. Kalbim çok şey öğrendi ve yaşadı. Ve bu sayede bilgeliği, deliliği, akıllılığı öğrendim. Ama anladım ki, bu da zor bir iş.Çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var. Öğrendim ki, çok şey öğrenmek isteyen kişinin çok acı çekmesi gerek...Öğrendim ki, daha güzel görünmek için ödenecek bedellerin çok daha ağırını, sahip olduğu güzelliği yüzünden ödemek zorunda kalan yaralı kadınlar var. O kadar ağır bir bedel ki, parayla falan da ödenemiyor; kanla, gözyaşıyla, hüzünle, acıyla ödemekten başka çaresi yok…Öğrendim ki, insan başarıyla değil, sevgiyle yaşar....Hep 'sen' demeyi öğrendim ki, dilimden dökülen'ben'ler azalsın. Çünkü dildeki 'ben'ler azalmadıkça, sevginin kokusu alınamaz. Öğrendim ki, insan kendi hayatından endişe ettiği için değil, içinde sevgi olduğu için yaşar. Öğrendim ki, dış dünyan ne kadar güzel görünürse görünsün, önemli olan içerde kalanlarmış. Ve iç dünyan karışıksa, sağlıksızsa, dışarıda elde attığın hiçbir şey seni mutlu edemiyor. Önemli olan bir tek an vardır. O da "şimdi"dir. Bir çocuğa ölümü sordun mu hiç? Bilmez. İyi ki. Büyüyemezdi yoksa. Ben ne zaman öğrendim bilmiyorum...Sevgi, diyorsun. Fedakârca sevmek. Tabi, söylemesi kolay. Öğrendim ki, yanlış iddialarla talep edilen sevgi, asit, araba kazası ve akciğer kanserinin toplamından daha büyük bir katil. İnsanlar birbirlerini ölümcül bir ışığında öldürür gibi sevgiyle öldürüyorlar. Doymak bilmiyorlar. Öğrendim ki, asıl önemli olan verilen kararın doğru ya da yanlış olması değil, o karan verebilmekmiş. Hem zaten "doğru" ve "yanlış" son derece öznel şeyler. Hayatımın erken dönemlerinde öğrendim ki, eğer bir şeyi istiyorsan, biraz gürültü yapsan iyi olur. Bu meslekte öğrendim ki , yönetenler bizim saçma olarak adlandırdığımız şeyler karşısında asla tınlamazlar. Üstüne üstlük bilinci köreltmek ve aklı boşaltmak için bunlardan yararlanırlar. İnsan kaybedişin böylesine yanmaz da neye yanar? Neyse, hayatımda pek kazanmadım ki, kazanmasını öğreneyim. Ama kaybetmesini, hem de şahane kaybetmesini öyle öğrendim ki, en zengin kazanışlara taş çıkartan bir ferahlık ve gönül açıklığıyla, gülerek kaybederim. Öğrendim ki, her mektup meğer ateşten önce yakarmış düştüğü yeri. Ben zekanın tek başına hiçbir anlam taşımadığını öğrendim. Sevgi ve şefkat eli değmeyen zeka ve eğitim, beş para etmez. Öğrendim ki, öğrenciliğim hiç bitmeyecek bu âlemde. Her karşılaşma, tesadüf gibi görünen her deneyim, kaderime mürekkep olmaya devam edecek. Ve ben, bu kutsal mürekkeple yazabileceğim en güzel hikâyenin kahramanı olabilmek için yürüyeceğim bu yolları.''