''...

Düştükçe kalkmayı öğrendim. Kalktıkça, kimsem olmadığını...Ne tuhaf, insan hiç düşmeyeceğini sanıyor. En azından ben öyle sanmıştım. Ama düştüm. Öyle bir kereyle de sınırlı kalmadı üstelik.

İnsanın çocuk olabilmesi için yaşının başının, boyunun posunun ne olduğu değil, anne babasının kim olduğu önemliymiş.

Ayakkabılarımı ilk babam bağlamıştı. Ayağımdan çıkmasın diye öyle bir düğüm atardı ki, bazen ayaklarım uyuşurdu. Sonraları bende öğrendim, ama onun gibi yapamadığımı öldüğü gün anladım. Çünkü babam öldüğünde, aynı düğümü Tanrı da boğazıma atmıştı...O gün anladım ki,

Yalnızlık, yoğun bir zihni hoş bir şekilde tazeliyor.

Bunca yıllık yaşamımda şunu öğrendim...Şu reçe­teyi:

Mutlu olmadığın ortamdan kaç git. Bunun için de güçlü ol, kendi kendine yet.

Mutluluğun parfüm gibi olduğunu, kendime bulaştırmadan başkalarına veremeyeceğimi öğrendim.

Tüm baharlarımı geride bırakan kışlar, görünmez bağları kaldırdı. Çoğu şeyi rayına oturttum. Can bağının kurdurduğu dostluklar, iki çift muhabbetin içimizi ısıttığı o şöminenin ateşi hiç eskimezmiş.''