''...Küçükken anneme mezarlıktan korkuyorum dediğimde ''ölüden değil, diriden kork'' demişti.

Zamanla anladım ki, annem yine haklıydı.

Kedileri seven kadınlar yalnızlıktan korkar, derdi babam. Köpeği ise aslında kendilerini güvende hissetmek istediklerinden severlermiş...

Kafamızın özgürlüğünü kimse satamaz veya alamaz. Yolculuklara gelince, şunu öğrendim ki, bir insanın yapabileceği en büyük yolculuk, kendi kafasının içinde yaptığı yolculuktur.

Dikkatle kim olduğuma baktım. Ve gördüm ki, bir bedenim olmadığını ve içinde bulunduğum bir dünya ya da bir yer olmadığını hayal edebildiğim hal­de, ben hiçbir şekilde kendimin varolmadığını hayal edemiyordum. Halbuki bir anlık da olsa düşünmekten vazgeçmiş olsaydım, o sırada bedenim, şimdiye kadar gerçek olduğu­nu hayal ettiğim her şey yine varolduğu halde, beni varolmak zorunda olduğuma inandıracak hiçbir nedenim olmayacaktı. İşte buradan anladım ki, ben bütün doğası ya da özü yalnızca düşünmekten iba­ret olan ve varolmak için ne bir mekana ihtiyaç duyan, ne de herhangi bir şeye ihtiyaç duyan biriyim.''