Nereydi gittiğim o?

Nereydi geldiğim o?

Adlardan anılar

Anılardan adalar

Mavi kalemlere yordum bu düşü

Su resimleriyle öğrencilerin,

Göğerttik bozkırın sarı defterini

Geçen gün okudum söğütlerin tarihini

Bi çiğdem var

Onlar kadar yiğit

Dünya gözlerimi kendi ellerimle örttüm

Değdi yorgunluğuma

Bi ölüm kaldı, onu da gördüm

Beni pişman etmedi doğduğuma

Yağmurdan sonra anladım ki,

Anlamadığımdır dünya

Kursak diye bir yer var

Heveslerim, hayallerim, sevdiklerim,

Hepsi orada...

Çaresiz dertlere düştüm

Yok mu bunun çaresi?

Var: Yaşamayı ölecek kadar sevmek! dediler bana

Anladım ki,

Paylaşabilmek için, insanın simidinin olması yetmiyor,

Kuşlara da ihtiyaç var.

Üstelik kimin kime teşekkür edeceği de belli değil

Bir yolun varsa gidilecek, sona bırakma.

Bir sözün varsa dilden yüreğe, hiç susma...

Görmen gerekiyorsa birini, git yanına.

Okşaman gereken bir yürek varsa, esirgeme elini.

Hayat çok zalim

An gelir,

Elini,

Gözünü,

Yolunu,

Yüreğini alır senden...

O zaman istesen de,

Dokunamaz,

Göremez,

Gidemez,

Söyleyemez olursun...diyorum sana

Kaç bahar daha göreceğimiz meçhul

İçimdeki karanlığı patlatacağım

Ve beynimin en ölümcül yaşlarıyla,

Ağlaya ağlaya,

Yepyeni bir insan

Pırıl pırıl bir can bitecek toprağa...

Anladım ki cesaret, korkusuz olmak değildi, bencil olmamaktı

Bir başkasının çıkarını, kendi çıkarının önüne koymaktı

Gözlerim doluyor,

Gözlerim doluyor ama ağlamıyorum.

Çünkü kirpiklerimden inen her yaş,

Mermer bir hançer olacak yarın

Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne “O olmazsa yaşayamam” demeye…

Ne geçmişe saplanıp kalacaksın,

Ne geleceğin düşlerini kuracaksın.

Ömür dediğin şu andır

Onu da hakkettiğin gibi yaşayacaksın.

İşte bütün sorun bu :

Ya var, ya yoksun.

Ya da bu sorun

Ya intihar

Ya ihtiyarsın.

Gitmek gerekiyor, kalacak yeterli bir sebebin yoksa...

Affetmek gerekiyor, seni geceleri uyutmayan çok şey varsa...

Dinlemek gerekiyor, susmuyorsa kalbin...

Kabullenmek gerekiyor, ağırlık varsa üstünde

Vazgeçmek gerekiyor, huzur terk etmişse bedenini...

Unutmak gerekiyor, hatırlamak çare olmuyorsa...

Başlamak gerekiyor, bitmişse bir şeyler...

Kendin için, kalbin için...

O biçim işte bu dünya