Eylüldü

Mavi bir gündü

Genç bir erik ağacının altında

sessiz sardım onu, solgun bir aşktı

Kollarımda tatlı bir düş

Ve üstümüzde güzel yaz göğü

Bir bulut vardı uzakta

Öylesine beyaz ve öylesine yukarda

Sonra baktım, sanki hiç yoktu

Aylar geçti o günden sonra

Şöyle ya da böyle

Sessiz

Erik ağaçlarının hepsi kesildi

Sorarsan, aşka ne oldu?

Anımsayamıyorum derim

Ama bilirim ne düşündüğünü

Yüzünü unuttum gerçekten

Tek bildiğim, onu öptüğüm o zaman

Öptüğümü de unuturdum

Olmasaydı o bulut

Anıyorum hala ve hep anıcam

Bembeyaz ve uzak erik ağaçları belki yine çiçek açar

Belki o kadının şimdi yedi çocuğu vardır

O bulut yalnızca bir dakika göründü

Başımı kaldırdığımda uçup gitmişti