''...Mektubunda anlattıklarını, olayları yaşadıkça daha iyi anladım. Tekrar tekrar okudum. Seni tanıyınca, seni iliklerime kadar anlayınca, çocuklarıma mektubunu aynen mezar taşıma yazmalarını vasiyet ettim. Tabii müsaade edersen. Sen mi benden daha acı gerçekler yaşadın, ben mi diye düşünüyorum bazen. Ben daha acısını yaşadım muhakkak gibi geliyor bana. Gene de kararı sana bırakıyorum. Daha fazla vaktini almamak için her şeyi yazmak istemiyorum. Zaten bütün ağaçları kâğıt, bütün dağları kalem yapsam, yine de yazmaya yetmez. Sana insanları özetlediğim bir şiirimi de yazıyorum. Şiiri tekrar tekrar dikkatle oku. Kendini benim yerime koy. Sakın yanlış anlama. İsyanım Tanrı’ya değil...''

''Beni niye iki ayaklı yarattın Tanrım? Suçum günahım neydi insan olmak için? Yüzümüz alabildiğine saf ve güzel, İçimiz alabildiğine çirkin... Günahımızı esirgiyoruz karşılığı olmadan, düşün Vermiyoruz milyonlarca yıl susamışa bir yudum su. Uykumuzda bile başkalarının mezarını kazıyoruz Kızma ama Tanrım gerçek bu, doğrusu...Menfaat, bir siyah gül- saçlarımızda her gün açan. Utanıyorum insanlığımdan gördükçe hayvanları Hayvanları seviyorum, gördükçe içlerinden insanları.''