Hoyrattır bu akşamüstüler daima

Gün saltanatıyla gitti mi bir defa 

Yalnızlığımızla doldurup her yeri 

Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,

Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan

Hoyrattır bu akşamüstüler daima!

Dalga dalga hücum edip pişmanlıklar

Unutuşun tunç kapısını zorlar

Ve ruh...atılan oklarla delik deşik;

İşte, doğduğun eski evdesin birden,

Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven,

Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşik

İnsan, yağmur kokan bir sabaha karşı hatırlar bir gün camı açtığını,

Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu,

Çöküp, peynir ekmek yediği bir taşı...

Ya sizler? Ey geçmiş zaman etekleri,

İhtiyar ağaçlı, bahçelerden ay ışığı gibi sürüklenip giden;

Ebedi aşığın dönüşünü bekler

Yeminlerin tanığı çiçekler artık olmayacak baharlar içinde.

Ya sen? Ey sen! 

Esen dallar arasından bir parıltı gibi görünüp kaybolan,

Ne istersin benden akşam saatinde?

Bir gülüşü olsun, görülmemiş kadın,

Nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın...

Sensin hep, sen, 

esen dallar arasından...

Ey unutuş! Kapat artık pencereni,

Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni;

Çıkmaz artık sular altından o dünya.