Hierdie twee monoloë gee stemme aan Maria Magdalena en Thomas as mense wat eers stukkend en leeg by die opstanding aankom - sy met droeë oë, hy agter die deur van sy eie twyfel. In beide gevalle reageer Jesus nie met antwoorde of berisping nie, maar met Sy besondere teenwoordig-wees: Hy sê haar naam, Hy bied sy wonde aan vir Thomas se hande. Die sentrale boodskap is dat die opstanding nie pyn uitwis nie, maar dit opneem - en dat Jesus juis na die mense toe gaan wat te moeg of te eerlik is om sommer te glo.