Kendine esen, rüzgarla derinleşen bir adamın yüzü durur 

Ve ormana bakar, bu benim.

Damarların uğultusunu duyar bir sarnıçtan

Ağaçların sararmış yaprak uçları, gökyüzünün karanlık denizine dalarken 

kökler büyülü bir ışıkla aydınlanır ve toprak yabancı bir mimariye açılır,  bana ait olan.

Ötmeyen, soyu tükenmiş kuşun saati alacakaranlığı gösterir,  

Ben.

Anılar biter ve bir cumhuriyetin sınırları silinir.

Sonra ağır ağır ağaca dönüşür

Geleceğe ve sonsuzluğa uzatır yapraklarını

Sürgünde bir kral gibi, ülkesi olmayan

Bırakır kılıcını toprağa

Rüzgar ve büyüyle gelen adam

Geriye uzak bir uğultu kalır ve kimsenin ayak basmadığı bir orman.