Nasza własna perspektywa, by mogła się rozwijać wymaga głosu i wizji proroka, który wskaże jak przekroczyć nasze ciasne kręgi. Potrzebujemy również właściwego położenia akcentów tak, by rzeczy najważniejsze były zawsze na pierwszym miejscu i tu również głos proroka bywa niezastąpiony.

Wewnętrzne pojednanie, odbudowanie więzi z sobą samym okazuje się trudnym zadaniem. Wymiar duchowy, czy emocjonalny i intelektualny nie sprawiają tyle trudności, co wymiar cielesny. Nie rozumiemy swojego ciała, utraciliśmy z nim kontakt, potrzebujemy pojednania, które umożliwi zachwyt i wdzięczność w obliczu cudu jakim jesteśmy.

Samotność, bezsilność zamiast oczekiwanej wolności, to dobry moment żeby powrócić do źródła miłości, wystarczą trzy kroki na drodze powrotu: pragnienie, prośba i przyjęcie przebaczenia. Nic więcej. Tylko doświadczenie bezwarunkowego przebaczenia i łaski pozwala odzyskać życie i radość. Każdy taki powrót uczy jak odwzajemniać dar bezwarunkowego przebaczenia.

Systemy mają się dobrze, a im trudniejsza sytuacja zewnętrzna tym chętniej się na nich opieramy. Tymczasem alternatywa, którą Jezus nazywa Królestwo Boże napotyka na opór i niezrozumienie, choćby dlatego, że mówi o budowaniu bez przemocy, co dla wielu jest w zasadzie abstrakcją. Wyrzeczenie się wszelkiej przemocy jest warunkiem budowania królestwa, a nie ideałem żyjącym w głowach marzycieli.

Fundamentem nowej rzeczywistości, która przekracza wszystkie systemy jest ciekawe przykazanie - zasada wzajemności. Przyjaźń, miłość zamiast reguł i nakazów, odkrywanie mądrości, która płynie z serca do serca, od przyjaciela do przyjaciela.

Systemy oparte na władzy i na uprzywilejowaniu elit bardzo boją się wolności charakterystycznej dla ludzi Królestwa Bożego, dlatego robią wszystko, co możliwe, aby ich unieszkodliwić . Tak czynili i nadal czynią tym, którzy ośmielają się proponować coś innego - wspólnotę opartą na wzajemnej służbie i miłości.

Proces wychowania czyni nas częścią systemów, sposród nich trzy są centralne: rodzinny-więzy krwi, kulturowo-językowy oraz religijno-społeczny. Mają one swoją rolę do spełnienia, ale kiedy domagają się nadmiernej lojalności, również za cenę wolności wtedy trzeba je zweryfikować. Wtedy zamiast je odrzucać można je przekroczyć, zdefiniować na nowo.

To od nas zależy czy żyjemy w krainie obfitości, czy w krainie niedostatku. Posiadanie nie jest miarą bogactwa, ale dawanie. Bogatym jest ten, który daje. Dopóki życie jest pościgiem, za tym, czego nie mam, lub bardzo chcę mieć, o żadnym dawaniu, a więc i o bogactwie nie ma mowy.

Odkrycie swojej prawdziwej tożsamości, o której świat nic nie wie, która dla mnie też jest zakryta, wszystko zmienia. Nie wystarczy o niej od kogoś usłyszeć, trzeba tego samemu doświadczyć, może stanie się to tylko, kiedy ruszymy w drogę.

Wychowani wśród przykazań i zasad tak niewiele wiemy o miłości, która idzie o wiele dalej niż normy. Doskonałość wciąż chcielibyśmy mierzyć wypełnianiem przykazań, a tymczasem, miłość nie tylko jest doskonałym wypełnieniem wszelkich przykazań, ale jeszcze sprawia, że znika podział na przyjaciół i wrogów, w istocie znikają wtedy wszelkie podziały.