این آخرین باریه که در اکسیمورون سراغ نامه‌های تولستوی به والریا می‌ریم.

رابطه‌ای که از حرفِ ازدواج شروع شد، کم‌کم رسید به تردید، فاصله، دلخوری و تصمیم‌هایی که مدام تغییر می‌کردن. حالا چند ماه گذشته، شرایط هر دو نفر عوض شده و به آخرین نامه‌ی شناخته‌شده‌ی تولستوی به والریا رسیدیم؛ نامه‌ای که در دسامبر ۱۸۵۷ از مسکو نوشته شده.

در این اپیزود دو تا از آخرین نامه‌های تولستوی به والریا رو می‌خونیم و برای آخرین بار برمی‌گردیم به رابطه‌ای که از خلال نامه‌هاش، بخشی از ذهن و احساسات تولستویِ جوان رو هم می‌شه شناخت.

اینجا پرونده‌ی تولستوی و والریا رو می‌بندیم.

در این قسمت از «اکسیمورون»، دو نامه‌ی تولستوی به والریا در ۵ و ۱۲ دسامبر ۱۸۵۶ را می‌خوانیم.در این قسمت مسئله‌ی اصلی رابطه‌ی تولستوی و والریا کم‌کم خودش را نشان می‌دهد؛ انگار این دو نفر از دو نقطه‌ی کاملاً متفاوت به زندگی نگاه می‌کنند. تفاوتی که خود تولستوی هم به آن آگاه است، اما مسئله فقط تفاوت نگاه نیست؛ او خودش را در نقطه‌ای جلوتر می‌بیند و انتظار دارد والریا به همان نقطه برسد.

پنجم دسامبر ۱۸۵۶، تولستوی هنوز در سن‌پترزبورگ است و در یک روز دو نامه می‌نویسد؛ یکی برای عمه‌اش، تاتیانا، و یکی برای برادرش، سرگئی.

هیچ‌کدام از این دو نامه خطاب به والریا نیستند، اما بخش زیادی از هر دو درباره‌ی او و آینده‌ی این رابطه است.

جالب اینجاست که تولستوی در هر کدام، کمی متفاوت از والریا و تصمیمی که برای آینده دارد حرف می‌زند؛ جایی تردیدهایش بیشتر دیده می‌شود و جایی دیگر، بیشتر از والریا و احتمال ازدواج با او دفاع می‌کند.

در این اپیزود از اکسیمورون، این دو نامه را کنار هم می‌خوانیم.

سلام

در این اپیزود هم یکی دیگه از نامه‌هایی که تولستوی برای دختر مورد علاقه‌اش، والریا نوشته رو خواهیم خوند.تولستوی در این نامه، در کنار علاقه‌اش به والریا، از تردیدهایش درباره‌ی ازدواج و از ترسِ دیدار حضوری می‌نویسه؛ اینکه شاید در واقعیت، .آون‌طور که خودش رو در نامه‌ها توصیف کرده، به چشم والریا نیاید.

گاهی برای شناختن باید دور شد. تولستوی هم برای شناخت بهتر دختر مورد علاقه‌اش، والریا مدتی به سن‌پترزبورگ می‌رود و نامه‌ایاارتباطشان از طریق نامه‌نگاری ادامه پیدا می‌کند . در این اپیزود، یکی از نامه‌های تولستوی به والریا را می‌خوانیم

در این اپیزود به نامه‌ای از لئو تولستوی می‌پردازیم که او در ۲۳سالگی، از دوران حضورش در جنگ قفقاز، برای عمه‌اش نوشت.

تولستوی جوان در این نامه از رؤیاها و آرزوهایش برای آینده می‌نویسد