Günümüzde adeta vücudumuzla bütünleşmiş bir parçamız haline gelen telefonlarımızın hayatımıza en büyük etkilerinden biri: Sosyal medya. Sürekli elimizin altında bulunan ve dünyayla aramızda köprü görevi gören sosyal medya hesaplarımızın bizdeki etkilerine dikkat çekmek her geçen gün daha kritik hale geliyor.

Her kaydırma hareketiyle karşımıza çıkan yeni bir “insan öznesi” ve onların hayatında gördüklerimiz, bize sahip olmadıklarımızı hatırlatıyor. Belki de hiç olamayacaklarımızı… Bunlara bağlı olarak, istediği hayatın başkasına ait olduğunu gören insanın içinde güçlü bir duygu vuku buluyor: Kıskançlık.

Dozu doğru ayarlanmadığında her duygu gibi kıskançlık da zarara dönüşme potansiyeli taşır. Eğer insan imrenme noktasında kalıp o şeye sahip olmak için çabalıyorsa, bu doğru dozdur. Ancak “O hayat o kişiye değil de bana ait olmalı” düşüncesi söz konusu ise durum sağlıksız bir aşamaya evrilmiştir. Maalesef ki bu senaryo özellikle gençler arasında oldukça yaygın. Bu noktada özenilen hayatların ve varlıkların sadece izleyicisi olma konumundan çıkmak çok önemlidir. Çünkü farkı yaratanlar; başaranları izleyenler değil, feyz alıp harekete geçenlerdir.

İlk adım bir soruyla atılabilir: “Hissettiğim kıskançlığın temelinde, o insanın sahip olduğu ve benim olmadığım ne var?”

Bu sorunun cevabı kişiden kişiye değişecektir. Cevabı bulduktan sonra kendimizi yetersiz hissetmek yerine, o şeye nasıl ulaşabileceğimizi araştırmaya başlamak gerekir. Bu aşama kişiye hem yeni fırsatlar sunar hem de kendinde daha önceden keşfetmediği yanları ortaya çıkarır. Belki de kişi, özendiği hayata ulaşmak için gereken ve halihazırda kendinde bulunan yetenekleriyle tanışma şansı yakalar. Hedefe ulaşmak için kullanılacak yol ve araçlar belirlendiğinde, geriye sadece çıkarılan haritada yol almak kalır.

Bu yolculukta insan, kendinde eksik hissettiği ve özgüvensizliğe neden olan yanlarını fark eder. Belki de kendine bile itiraf edemediği güvensizlikleriyle barışma şansı yakalar. Fark edilen her noksanlık, kişide eksik olan bir yönü geliştirmeye önayak olur. Geliştikçe ilerlemek kolaylaşır ve insan her seferinde, özendiği hayata ulaşmak adına icraate geçmeye daha hevesli olur.

Kendi yolculuğumuzu başarıyla tamamladığımız taktirde; çevremizdeki insanların hayatını izleyen değil, hayatı izlenilmeye değer bir insan oluruz.