ผมใช้แผ่นหลังบังไม่ให้ผู้คนด้านขวาเห็น พับหนังสือพิมพ์เปลี่ยนมาถือด้วยมือซ้ายแล้วค่อยๆ ลดต่ำลงเพื่อสร้างมุมลับตา สอดนิ้วกลางและนิ้วชี้ของมือขวาเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา แสงไฟนีออนสะท้อนกับกระดุมที่แขนเสื้อโค้ตของเขาเล็กน้อยและเลื่อนสู่มุมขอบเขตสายตา สูดลมหายใจช้าๆ แล้วหยุดการหายใจไว้อย่างนั้นก่อนจะคีบมุมกระเป๋าสตางค์แล้วดึงออกมา 

--- 

นักล้วงกระเป๋าหนุ่มมือฉกาจ ไร้ญาติ ไร้เพื่อน ไร้พวกพ้อง แต่ไม่ไร้ซึ่งอดีต และอดีตนั้นย้อนกลับมาฉุดรั้ง ลากเขาเข้าสู่การตกเป็นเครื่องมือกระทำการอุกอาจ ตกเป็นประหนึ่งเบี้ยบนกระดานที่ถูกควบคุมไร้สิ้นหนทางจะปฏิเสธ  ถูกกลุ่มอาชญากรร้ายกาจบังคับให้ใช้ความสามารถของเขาทำงานให้ แลกกับสวัสดิภาพของตน และของผู้คนที่เขามีน้ำใจด้วย 

ผลงานรางวัล  Kenzaburō Ōe  ประจำปี ค.ศ. 2010