Hoe zijn de Paralympische Spelen ontstaan? Wie heeft het bedacht? Waar is het begonnen? Simpel gezegd: In den beginne was er niets. En toen was er Ludwig Guttman, een Duitse, Joodse – arts. De gehandicaptensport – wat we nu dus parasport noemen – én de Paralympische Spelen zagen kort na de Tweede Wereldoorlog het licht.

In deze aflevering ga ik in op de rol van Guttmann, hoe hij de basis legde voor de gehandicaptensport en hoe dat weer uitgroeide tot de Paralympische Spelen. Een geschiedenislesje over de parasport dus.

Meer weten?

Het verhaal over de 4 Nederlandse sporters die in 1952 naar de Stoke Mandeville Games gingen, lees je op parawatcher.nl.

Stel jouw vraag

Welk onderwerp mag in de Ultieme Parasportgids niet ontbreken? Stel jouw vraag via een DM op Instagram of per e-mail:

G-sport. Gehandicaptensport. Sport voor mensen met een beperking. Aangepast sporten. Invalidensport. Handisport. Paralympische sport. Parasport. En die laatste term, wordt steeds vaker gebruikt. Maar: wat ís parasport nou eigenlijk?

In deze aflevering ga ik in op wat parasport is. Is het iets anders dan al die andere termen, of is het een doorontwikkeling ervan? Omdat het woord ontbreekt in de woordenboeken, probeer ik zelf een definitie te destilleren.

Stel jouw vraag

Welk onderwerp mag in de Ultieme Parasportgids niet ontbreken? Stel jouw vraag via een DM op Instagram of per e-mail:

Als parawatcher wil ik zoveel mogelijk mensen informeren over de parasport. Maar ik krijg regelmatig te horen: ‘Parasport? Dat snap ik niet!’ En dat snap ík dan weer niet.

Na ruim 14 jaar als parawatcher ken ik de parasportwereld door en door. En die kennis ga ik met jou delen in De Ultieme Parasportgids: een podcast met elke week een ander parasport-onderwerp. Zo praktisch en begrijpelijk mogelijk.

Achtergronden, geschiedenis, spelregels én actualiteit. Alles zodat jij de parasport beter kunt begrijpen.

Stel je vraag!

Is er een onderwerp, sport of ander ding in de parasportwereld waar je meer over wilt weten? Stuur je vraag dan naar [email protected] of stuur me een DM via Instagram op @parawatcher. 

Eind deze maand spelen de cp-voetbalvrouwen hun tweede internationale toernooi. De sport stond – voor mannen – tot en met 2016 op de Paralympische Spelen, en voor de vrouwen is ‘ie enorm in ontwikkeling. En bij die ontwikkeling horen de nodige uitdagingen en hobbels: ‘Het WK vorig jaar was een prachtige ervaring, maar mentaal ook confronterend.’

De Nederlandse vrouwen voetbalden zich vorig jaar naar een vierde plaats, van vijf deelnemende landen, op het allereerste WK. Een leerzame én heftige ervaring, zegt aanvoerster Norah Verkleij. ‘We wisten vooraf dat we allemaal gekeurd en geclassificeerd moesten worden, maar wat dat precies inhield, wisten we niet. Ze gaan echt op zoek naar je zwakke punten, op zoek naar je beperkingen. Mentaal was dat zwaar.’

Toch neemt het team een positieve ervaring mee richting het tweede toernooi: de Nations League in het Deense Korsør (19-22 oktober). ‘Wij hebben al eens zo’n toernooi meegemaakt’, blikt ze vooruit op het vierlandentoernooi. ‘We hopen dat we daarmee toch een beetje voorsprong hebben op de tegenstanders.’

Naast Norah praat ik in aflevering 80 van de ParaWatcher Podcat met Peter Kas, bestuurslid van Stichting CPVV (CP-voetbalvrouwen). 

Meer weten?

Toen Joyce van Rooijen-Heuitink in 2013 bondscoach van de Nederlandse paradressuurruiters werd, had de sport nog een hoog ‘therapeutisch paardrijgehalte’. Nu, tien jaar later, ziet de wereld er heel anders uit. Door serieuzer naar de sport te kijken, met betere paarden en betere (topsport)programma’s, is de sport heel snel heel veel beter geworden. Dat had ze tien jaar terug niet kunnen bedenken.

Met Joyce blik ik terug op haar tien jaar als bondscoach. Over het hoogtepunt hoeft ze niet lang na te denken: de eerste keer wereldkampioen met het landenteam, in 2018. Het dieptepunt? Misschien wel Tokio, waar de ploeg héél graag goud wilde winnen, maar genoegen moest nemen met zilver. En uiteraard blik ik met Joyce vooruit naar Parijs 2024, waarvoor ze een heel ingewikkelde puzzel zal moeten gaan leggen.

Parijs is nog ver. Nog 328 nachtjes slapen.

Foto: Mathilde Dusol (EK 2019)

Nederland was jarenlang een toonaangevend zitvolleyballand, maar die tijd ligt ver achter ons. De huidige bondscoach Alfred Oonk maakte die tijd nog mee, Nederland zakte daarna weg op het mondiale niveau. Sinds begin mei is hij bondscoach en de eerste stappen zijn gezet. Het allerbelangrijkst? ‘Het plezier moest terug. En al na drie trainingen zag ik dat de jongens weer lachten. Dat telt.’

Over paralympische ambities moeten we volgens Alfred nog even niet praten. Parijs 2024 is sowieso onhaalbaar, als alles op z’n plek valt misschíen Los Angeles 2028, maar het team mikt eigenlijk al vier jaar daarna: Brisbane 2032. Eerste stap is de Bronze Nations League in november.

Maar hoe staat de sport ervoor? Welke stappen moeten gezet worden? Wat neemt Alfred mee van zijn eigen ervaring? Dat en meer hoor je in aflevering 78 van de ParaWatcher Podcast.

Parijs is nog ver. Nog 335 nachtjes slapen.

Foto: Mathilde Dusol

Voor het eerst won het Nederlands bocciateam dit jaar goud op een internationaal titeltoernooi. Sterker nog: drie keer goud. Een luxe die de sport in Nederland nog nooit heeft meegemaakt. Bondscoach Roy de Haas zag het niet aankomen: ‘Alles viel op zijn plek. Wat het zegt richting de toekomst? In elk geval dat we goed bezig zijn!’

Boccia maakte de afgelopen tien jaar een enorme ontwikkeling door. Van één keer in het weekend trainen in een klein gymzaaltje van een mytylschool in de bossen achter Nijmegen tot een fulltime programma in Nationaal Trainingscentrum Sporthallen Zuid in Amsterdam. En nu dus drie keer Europees goud. Hoe zag Roy de sport zich ontwikkelen? En waar liggen de uitdagingen richting de komende jaren? Dat, en meer, bespreek ik met hem in aflevering 77 van de ParaWatcher Podcast.

Wil je meer weten over boccia? Kijk op https://www.boccia.nl/.

Parijs is nog ver. Nog 342 nachtjes slapen.

Foto: EPC 2023

Rolstoeltennisster Lizzy de Greef (19) debuteerde vorige week op een grandslamtoernooi. Op de US Open was het toernooi snel voorbij, maar toch kijkt ze tevreden terug. ‘Ik had mezelf geen druk opgelegd, wilde genieten van mijn eerste Grand Slam. De eerste set was ik heel zenuwachtig, daarna stond ik veel comfortabeler op de baan.’

Lizzy was de afgelopen jaren toonaangevend bij de junioren. Begin dit jaar maakte ze de overstap naar de senioren. Ze begon het jaar bij de senioren als nummer 23 van de wereldranglijst, proefde in juli even aan de top-10. Ze trof het niet bij de loting op de US Open en ging er zowel in enkel- als dubbelspel in de eerste ronde uit. Maar toch is er genoeg te bespreken: hoe was het in New York, hoe belangrijk is de ervaring die ze heeft opgedaan, hoe heeft ze de overstap naar de senioren verwerkt?

Hij heeft een A-status als topsporter, maar toch combineert Maurits Morsink (32 jaar) paratriatlon met een fulltimebaan. Potentieel medaillewinnaar in Parijs én adviseur voor sportverenigingen in Rotterdam. De reden is simpel: ‘Ik ben een tijdje fulltime sporter geweest. Maar juist toen ik weer ging werken en minder ging trainen, ging mijn niveau omhoog.’

Maurits is drievoudig Europees kampioen, won eerder dit jaar de World Series in Montréal en voert de paralympische kwalificatieranglijst in de PTS2-klasse aan. Toch blijft hij een beetje in de schaduw van paratriatleten als Jetze Plat en Geert Schipper. Ik praat in aflevering 75 van de ParaWatcher Podcast met de geboren Rotterdammer over die schaduw, over zijn ambities richting Parijs, over hoe hij als voormalig hockeykeeper in de triatlon terechtkwam en waarom het paralympisch parcours van volgend jaar hem wel ligt.

Via via hoorde ik ergens in mei dat de VNPD zou worden opgericht: de Vereniging van Nederlandse Paralympische Deelnemers. Een club waar alle Nederlandse paralympiërs – van Rome 1960 tot nu – welkom zijn. Maar: waarom nu die club? ‘We mogen als paralympiërs wel wat trotser zijn op wat we hebben gepresteerd.’

Ik sprak tijdens de eerste reünie van de VNPD met voorzitter Theo van der Meijden (New York 1984) en bestuurslid Gerda Stokkel (Innsbruck 1988, Barcelona 1992 en Atlanta 1996) over de vereniging.

‘De olympiërs hebben al sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw zo’n club; wij nu pas. Hoe dat komt? Toentertijd had paralympische sport nog niet zo’n aanzien als nu. Misschien terecht, maar we hebben het pad geëffend voor waar de sport nu is. We zijn in dat opzicht te bescheiden geweest.’

Meer over de VNPD vind je op https://paralympiers.nl

Parijs is nog ver. Nog 363 nachtjes slapen.

Foto: Ilse Schaffers