Passie Palaver

Sam Verhoeven stuurde als scholier een fax naar de Really Useful Company in Londen met de vraag of hij de rechten van Jesus Christ Superstar mocht krijgen. Ze zeiden ja. Er kwam een grote doos met partituren, en een schoolvoorstelling met 24 mensen op het podium en een negenkoppig orkest.

Zo begon Judas, het gezelschap waaruit later de musical Lelies groeide. Sam schreef de muziek en won er een musicalprijs mee. Vandaag is hij directeur van het Fakkeltheater in Antwerpen, waar het aantal voorstellingen steeg van zo’n 200 in 2009 naar 540 per jaar, en artistiek leider van Iskariot.

In dit gesprek gaat het over wat daartussen zat. Over vier jaar geen noot schrijven nadat zijn eerste musical werd afgekraakt, wat hij zelf “een trauma” noemt. Over een productie die te groot bleek, waarvoor hij eigen geld op tafel legde om lonen te betalen. Over een subsidiesysteem waarin niemand je uitlegt hoe het werkt, en over een theater zonder subsidie dat betaalbaar wil blijven voor Antwerpse verenigingen. En over waarom hij zich lang geen echte componist vond, en welke rol hij nooit zal spelen.

In de week dat Lectrr zijn BTW-nummer liet schrappen omdat hij dacht dat het gedaan was met tekenen, belde De Standaard met een aanbod: politieke cartoons maken. Vijfentwintig jaar later tekent hij nog elke dag, met een pen uit 1870 en Chinese inkt op papier, terwijl de rest van zijn vak allang digitaal werkt.

In deze aflevering van Passie Palaver praat politiek cartoonist Lectrr over wat het betekent om al bijna drie decennia elke dag een mening op papier te moeten zetten. Over drie doodsbedreigingen die hij eerder abstract dan angstaanjagend noemt. Over landen waar hij niet meer binnen mag: de Verenigde Staten, China, Rusland, Turkije. Over zijn compromisloze houding tegenover klanten die willen vergaderen (“dan zoek je maar iemand anders”). En over zijn schetsboeken, die hij overal mee naartoe sleept en die functioneren als een soort emotioneel dagboek.

Een gesprek over vrije meningsuiting, over wat het kost om daar elke dag voor te gaan staan, en over waarom hij denkt dat AI nooit een Caravaggio zal maken.

Tien dagen nadat het idee er lag, stond Dinner on the Lake open: een restaurant op het water, en alles was uitverkocht. Voor Jeremy Buyle was dat het begin van een manier van werken. Hij verkoopt geen eten of producten, hij maakt herinneringen.

In deze aflevering praat ik met Jeremy over wat daarna kwam. Over 2019, toen de rekening dreigde leeg te lopen door cashflowfouten, en over corona, dat alle plannen onderuit haalde. Hij speelde open kaart met zijn leveranciers en werkte een plan uit om iedereen terug te betalen.

Vandaag heeft hij drie zaken die elkaar voeden: Sniff, waarmee hij geur inzet als marketing, een consultancy die Remember Forever heet en een vastgoedzaak met riads in Marokko. Hij noemt het zelf een lus van leads.

Waarom stapt iemand van restaurants en festivals over naar geur, terwijl hij daar niets van kende? En hoe hou je je hoofd rustig als het nooit stilstaat? We hebben het over een journal, een kaartje op de trap en een dag die hij opdeelt in blokken van twee uur.

Passie is je begin, zegt Tim Brys helemaal op het einde van ons gesprek. Daarna moet je brandstof blijven geven.

Tim heeft een doctoraat in artificiële intelligentie en werkt één dag per week op het AI-lab van de VUB. Hij is ook evangelisch opgevoed, en hoe die twee samengaan was de vraag waar ik mee zat. Zijn antwoord loopt via Genesis, Babylon en de vraag waarvoor een tekst eigenlijk geschreven is.

We praten over de bubbel, over wat AI doet met werk en relaties, en over waarom je soms net groeit door te worstelen. Voor fondsenaanvragen laat Tim een chatbot een eerste versie maken. Een belangrijke tekst, zoals een opiniestuk of een boek, laat hij niet door een machine schrijven. “No way.”

Daarna trekken we naar Libanon, waar Tim met zijn gezin vier en een half jaar woonde en nog altijd aan vredesprojecten werkt: mensen samenbrengen die elk een ander verhaal vertellen over dezelfde oorlog. En naar het stadsklooster waarvoor hij met een groep nog een betaalbaar gebouw zoekt.

Bram Verstappen,a.k.a Meermens, groeide op en woont nog altijd in De Haan, aan de Noordzee. Hij begon als straatmuzikant in Kortrijk, won een prijs op een straatmuziekfestival in Roeselare, en stond negen jaar voor de klas als leerkracht lager onderwijs voor hij een paar jaar geleden de knoop doorhakte en voltijds voor muziek en theater koos.

In dit gesprek gaat het over wat het kost om alleen te creëren: het schrijven alleen, het optreden alleen, en de stilte die overblijft als het publiek weer naar huis is. Over de halve finale van het Leids Cabaret Festival, waar hij de laatste overgebleven Belg was. Over zijn tweede plaat, voor het eerst gemaakt met een producer, en hoe moeilijk hij het vindt om controle uit handen te geven. En over de zee, waar hij 's nachts naartoe gaat als het te veel wordt.

Vijf dilemma's aan het einde leveren scherpe, eerlijke keuzes

Jonathan Van Nieulande geeft les in Don Bosco Hoboken. Twee jaar geleden stond hij met zijn fiets op het meest noordelijke punt van Alaska, op weg naar Ushuaia. Dertigduizend kilometer verder kwam hij daar aan, met een fiets die alleen nog bijeenhing met tape en spanbandjes.

Dit gesprek gaat niet over de mooie kiekjes. Het gaat over de nacht in de kou, over ziek zijn langs de kant van de weg, en over het moment dat gewapende mannen in Mexico zijn paspoort opeisten. Jonathan noemt dat zelf de vergeten waarheid: het stuk van zo'n reis dat niemand in een lezing vertelt.

Het interessantste komt pas na de reis. Terugkeren bleek zwaarder dan vertrekken. Geen spaargeld, geen huis, en een omgeving die hem meteen liet voelen wat dat maatschappelijk betekent. Jonathan schreef er een boek over "Waar ik vandaan kom", dit jaar uit via Fietsen de Geus in Antwerpen. Niet om te verkopen, maar omdat hij geen therapeut kon betalen.

"Niet goed, hè." Meer moet de koning niet zeggen om iemand met stomheid te slaan. Robin Vissenaekens, programmadirecteur van Nostalgie, Nostalgie Plus en  NRJ België, kreeg die twee woorden ooit persoonlijk te horen tijdens een handdruk in het paleis.

Voor hij daar stond, leidde hij acht jaar Joe en daarvoor vijf jaar het VTM-programma Royalty. In dit gesprek gaat het over onderhandelen met een hof dat bijna nooit iets zegt, over een telefoontje met prins Laurent dat op een zondagmiddag uit de hand liep, en over de stap van dj naar baas van je eigen collega's. Ook: hoe hij naar AI in de radiowereld kijkt, en of de twintigjarige Robin dit ooit had zien aankomen.

Voetbalwedstrijden voor Spitsbroers werden 's nachts gedraaid. Niet voor de sfeer, maar omdat de schaduwen van de tribunes overdag niet klopten met wat er op het veld te zien moest zijn. Dus stond er een heel figurantenteam acht tot tien uur op een veld, tot diep in de nacht, terwijl de hoofdacteurs ergens lagen te slapen tot ze aan de beurt waren.

In deze aflevering praat ik met Kristof Hoefkens, scenarist en showrunner van onder meer Spitsbroers, De Kraak en Chameleon. Over wat er allemaal komt kijken bij het bouwen van een reeks: van een leugen die jarenlang de hele plotstructuur van De Kraak stuurde, tot een parking die moest ontploffen voor een scène, tot bleek dat er een zeldzame vogel in de buurt zat te broeden.

Kristof is intussen showrunner: hij stuurt zijn reeksen van scenario tot montage, onderhandelt met internationale zenders, en moet op de set soms in luttele minuten beslissen of een draaidag doorgaat ondanks stortregen. Een gesprek over keuzes maken onder druk, en over waarom een goed scenario meer is dan een mooi verhaal.

🎙️ In deze aflevering van Passie Palaver duiken we samen in de muziekstudio met Steven Vergauwen, een gedreven muziekproducer met een oor voor detail en een passie voor sound 

Steven neemt ons mee in zijn wereld achter de knoppen, waar creativiteit en techniek samenkomen om muziek tot leven te brengen. We praten over zijn verhaal, de uitdagingen van het vak, over zijn eigen band Heartland.

Of je nu een muziekliefhebber bent, zelf muziek maakt, of gewoon nieuwsgierig bent naar het verhaal achter de muziek, deze aflevering is er een om niet te missen! 🎶

🎧 Luister naar  het verhaal van Steven Vergauwen.

In deze aflevering hebben we een leuk gesprek met Begijn Le Bleu, een comedian, een foute vriend, een natuurliefhebber en vogelliefhebber. Begijn combineert humor met een fascinatie voor de natuur.

Hij is een echte verhalenverteller met een diepe passie voor vogels, geschiedenis en het leven zelf

We praten over zijn liefde voor vogels, comedy , een beetje politiek

🪶 Van comedy tot ornithologie: deze aflevering zit vol inspiratie, humor en inzichten die je niet wilt missen.

🎧 Luister nu via je favoriete podcastapp en ontdek de wereld door de ogen van Begijn Le Bleu