Kilkuczęściowy odcinek, w którym opowiadam o niemożliwości komunikacji własnych potrzeb i emocji.

To także o złości, gniewie, wkurwieniu, wielkim smutku i bezsensie wstawania z łóżka. Opowiadam także o niesamowitym koncercie mojego przyjaciela i transgresji, jaką przeszedł na scenie.

O stresie bycia bez pracy, obawach, lękach, może sobie nie poradzę. Boję się.

I o doświadczeniu bliskości, czułości i tego, co czułem, kładąc się sam do łóżka następnej nocy.

Dwuczęściowy odcinek o sobie sprzed lat, wstydzie własnej przeszłości, odkrywaniu siebie i osobach, relacjach, których już nie ma.

Część pierwsza: Przeglądałem własne notatki i myśli spisane kilka lat temu, byłem zażenowany, chciałbym wygumkować tamtego siebie, ale to niemożliwe. Bycie transparentnym jest męczące, trudne. Pytam: czy odsłonięty będę atrakcyjny seksualnie?

Chciałbym, żeby ludzie mówili o sobie takich, którymi myślą, że nie spodobaliby się innym. Czy ja tak robię?

Cześć druga: O relacjach i osobach, których już nie ma, o tym, co się rozpadło i minęło, rozjechało. Wszystko stało się inne, a przeszłości nie strzegą już strażnicy i strażniczki w postaci kolegów, koleżanek i przyjaciół. Miniony czas miał być zahibernowany, pozostać niezmieniony, z widocznymi śladami po mnie, to były tylko fantazje, teraz widzę, jak wiele się rozpadło z tamtego świata i już nic go nie wróci.

Dwuczęściowy odcinek o braku brawury, lękach przed byciem odrzuconym i tęsknocie za miłością.

Część pierwsza: Nie potrafię być brawurowym w relacjach, szczególnie tych romantycznych. Jestem nieśmiały i wstydliwy, czy mogę o tym mówić, próbując przełamać brak brawury? Czy to odwaga? Nie chcę być odważny, chcę czuć emocje i o nich mówić. To również o performansie siebie względem drugiej osoby, odgrywaniu siebie i lękach.

Cześć druga: Dawno nie byłem zakochany, teraz nawet nie wiem, czy jeszcze tego chcę. W nocy leżąc w łóżku, przytulam poduszkę i myślę o emocjonalnej samotności, która czasami mi doskwiera.

Dwuczęściowy odcinek o alkoholu i towarzyskości.

Część pierwsza: Tinder, który determinuje relacje w realu. Niezręczność odezwania się do kogoś. Nieodpisywanie na wiadomości i krępujące spotkania, po których się milczy. Czy istnieje relacja po match’u na Tinderze?

Cześć druga: upijanie się, strata pamięci i brak odpowiedzialności za siebie. Wstyd i smutek, bo straciłem kontrolę, bo może jestem pijakiem, a boję się do tego przyznać przed samym sobą. Początki, niwelowanie napięcia oraz alkoholowe życie towarzyskie.

To tylko taki wstęp do wątku alkoholowego, które domaga się osobnego odcinka, być może kiedyś taki powstanie.

W odcinku usłyszycie również utwór — Nie chcę umierać.

Dwuczęściowy odcinek o tym, że nie stać mnie na piwo w fensi knajpie obok Muzeum Sztuki Nowoczesnej nad Wisłą i smutku po terapii.

Część pierwsza: to jest banał, piwo za 12 lub 14 zł, niewiele osób na to piwo stać, mnie coraz mniej. Dlatego poszedłem do knajpy z własnym piwem, uśmiechy innych, dobre rady, żeby może wypić na boku, bo wstyd, a wszystkich stać na piwo, przecież. Mnie ani nie było wstyd, ani nie było mnie stać na to piwo. To jest część o presji środowiska, o wykluczeniu ekonomicznym w bańce artystycznego środowiska, zabawne. Jak zarobić na takie piwo? Niektóre osoby pracują za np. 15 zł/h, takie jedno piwo kosztuje ich godzinę pracy. To skandaliczne! Choć cała ta opowieść jest bardziej o środowisku niż o ekonomii.

Część druga: Poczułem smutek i pomyślałem sobie, kurde, przecież po terapii już nie miałem czuć żadnego smutku, wszystko miało być wspaniale. Terapia nie działa jak niewidzialna tarcza, która ma chronić od trudnych sytuacji. Ona wyposaża w narzędzia do radzenia sobie z nimi. Smutek i trudności będą zawsze, teraz trochę łatwiej mi się z nimi konfrontować. Druga część jest także wspomnieniem o masturbacji i o tym, żeby o niej mówić, odtabuizować.

W odcinku usłyszycie również utwór — Słońce.

Byłem w Gdyni i w Gdańsku, nawet we Wrocławiu. Trochę z podróży, trochę z domu. O byciu nazwanym(przezwanym), uwypuklonej anonimowości, lękach, agresji wokół, dziwności wskazanej palcem. To lekko splątany odcinek, pociągowo-jakiś, zaszumiony i zagadany, z dźwiękami w tle i przelęknionym sercem.

W odcinku również utworek — Moje serce płonie.

Kompletnie nie wiem, jak rozwijać relacje międzyludzkie. Czuję frustrację, niepewność, znudzenie i zachwyt, który czasami mnie porywa. Przestałem mieć do siebie pretensje o to, że jestem towarzyski, choć wymagający, niczym od zabawki, tego by sprawiała mi radość. Szukam autentyczności w rozmowach z innymi, własnej i ich. Jakiegoś wyimaginowanego wspólnego wszystkim osobom pola, na którym możemy siebie nawzajem zrozumieć. Relacje są trudne, ale fascynują mnie najbardziej na świecie. To też odcinek o zadawaniu pytań, przekraczaniu granic, może to niezręczne, tego jeszcze nie wiem. O byciu zaangażowanym, rozczarowanym, ale i o rozczarowywaniu innych i próbie zrozumienia tego.

W odcinku usłyszycie utworek z płyty bremeńskiej — Jakbym to wszystkie kiedyś już widział.

To był intensywny tydzień, który trwał i trwał. Miałem wrażenie bycia jakby odseparowanym od siebie, od własnych emocji, od wypowiadanych słów. Wielokrotnie obserwowałem siebie, jak obcą osobę, której nie mogłem poznać. Poddawałem się wykreowanej postaci, dopasowanej do określonego kontekstu rozmowy.

Czy byłem autentyczny w relacjach z innymi i z samym sobą?

Próbuję się ze sobą skonfrontować z tym, co myślę o sobie, czuję, słowami innych osób.

To najtrudniejsze.

W odcinku usłyszycie utworek z płyty bremeńskiej — Dziury w krześle.

To będzie o kilku sprawach, które mnie zasmucają:

W odcinku usłyszycie również dwa utworki z płyty bremeńskiej: Jesień i Do zobaczenia.

Trzyczęściowy odcinek o potrzebie bliskości, czułości, przytulaniu i czasie z kimś spędzonym, o samotności i smutku — to część pierwsza. Druga będzie o obawie przed byciem nieatrakcyjnym seksualnie, kiedy zajmowałbym się czymś innym, niż dotychczas, to także o utożsamianiu się z tym, co robię. Część trzecia, o tytułowym uciekaniu w turystyczny sen, który staje się sensem, unikaniu myśli, które gubi nieustannie poruszający się obiekt.

W odcinku usłyszycie również dwa utworki z płyty „Głowa daleko, daleko”, którą nagrałem rok temu, na początku pandemii.