عشق به مثابه تملّک عاطفی

“باید گذاشت و رفت”

گفتم دوست من!
آدم ، آدم است و از آن یک ذره عقلی که احتمالا دارد،کار چندانی ساخته نیست.

امروز بوسه‌ای بر یادداشت شما زدم،شِن زیر دندانم آمد!

من محض خاطر تو می‌خواهم که زنده باشم.

تا وقتی این چشم‌ها بیدارند خواب کجا بود؟

“ ای دوستان…
چون که در هر دو ساحل این رودخانه آقایان خونسردی نشسته‌اند که ممکن است آن خرده باغ و باغچه‌ی سبزی‌کاری‌شان نابود شود.از همین هم هست که به موقعش خوب بلدند با آبگیر و بند ، راه خطر احتمالی را ببندند.

-به نام خدا و درود برشما
اینجا پادکست ناگهان‌واژه‌ست
من ابراهیم پرتوی‌‌ هستم و قراره اینجا چندتا کتاب بخونیم📖
اما نه فقط یه خوانش ساده ،چندصفحه میخونیم بعد میریم سراغ تحلیلش .
وسعی می‌کنیم به دنیای درونی کتاب نزدیک‌تر بشیم .
 در ناگهان‌واژه احتمالا شما یاد روزهایی می‌افتین که واژه‌ها شمارو به جای دیگه‌ای بردن،یا به واسطه فکرکردن عمیق به اون‌ها مسیر زندگی‌تون رو تغییر دادن.فی‌الواقع نگرشتون رو  نسبت به پیرامون‌تون عوض کردن.
اپیزود اول روهم با یکی از مهم‌ترین آثار ادبیات مدرن شروع میکنیم
«رنج‌های ورتر جوان»نوشته گوته.
-که البته ترجمه خوب آقای محمودحدادیه.
کتابی که هنوز هم با گذشت‌قرن‌ها سوالات جدی درباره عشق،تنهایی و معنای زندگی مطرح میکنه.
*ممنونم که وقتتون رو صرف ناگهان واژه می‌کنید.🌸