شکست یعنی برآورده نشدن یک انتظار. انتظاری که ممکنه از خودمون داشته باشیم، یا دیگران از ما داشته باشن، یا جامعه، یا حتی یک سیستم. شکست لزوما به این معنی نیست که ما ناتوانیم؛ گاهی فقط یعنی چیزی اون‌طور که فکر می‌کردیم پیش نرفته.

ما معمولا امید رو یه چیز فردی می‌بینیم، یه حسی که باید خودم پیداش کنم، خودم نگهش دارم، خودم وقتی از دستش دادم دوباره بسازمش. ولی شاید جور دیگه‌ای باید بهش نگاه کنیم. شاید امیدواری در اجتماع وقتی اتفاق می‌افته که جمعی باشه.

پل‌های زیادی هستن که ما آدم‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه. گاهی اون‌قدر نزدیک که می‌تونه یک غریبه رو بعد از مدتی به صمیمی‌ترین و امن‌ترین آدم زندگی ما تبدیل کنه. مثل پلی از جنس دوست‌داشتن یا پلی از جنس تفاهم یا هم‌دلی. تو این قسمت از پلی حرف می‌زنیم که جنس‌اش از اعتماده.

در این قسمت بعضی از برنامه های پلاک ۱۲ رو مرور می‌کنیم. برنامه‌هایی که روزنه‌ای از نور رو در دل‌هامون روشن کردن و بهمون یاد دادن تا به تماشای شکوفه‌های گیلاس بشینیم. امید به ساختن رو در دل‌مون زنده کنیم و زندگی رو از دریچه متفاوتی ببینیم.

حس تنهایی یکی از حس‌های قوی درون‌ ما هست. تنهایی مفهومی با ابعاد گوناگونه که در تجربه‌های انسانی به شکل‌های مختلفی ظاهر می‌شه. ماجرای تنهایی خیلی بیشتر از خودِ «تنها بودن» به طرز نگاه ما برمی‌گرده. این‌ که تو ذهن‌مون تنهایی رو چی تعریف می‌کنیم: یه فرصت؟ یه تهدید؟ یه شکست؟ یا یه استراحت؟

خیلی از این تعاریف غلط، در خانواده شکل می‌گیره. گاهی این ناعدالتی بین نقش‌های آدما در دل 
یک خانواده متولد می‌شه و بعد وارد جامعه می‌شه. 
در این قسمت از شکستن زنجیر کلیشه‌های جنسیتی حرف می‌زنیم.

شاید اون‌چه به ما معنی انسان بودن می‌ده، توانایی ما برای معنا دادن به جهانی باشه  که همیشه اون چیزی که می خواییم رو به ما نمی‌ده. یکی از آدم‌هایی که به زیباترین حالت، پیدا کردن معنای انسانیت و زندگی رو به به قلم کشیده، دکتر ویکتور فرانکله.
روان‌پزشکی که نه تو یه اتاقی آروم، بلکه در یکی از تاریک‌ترین مکان‌های تاریخ، اردوگاه‌های کار اجباری نازی به یکی از مهم‌ترین کشف‌های فلسفی و انسانی رسیده. اون هم پیدا کردن معنا در دل رنجه.

توجه به هویت مشترک انسانی و این‌که انسان بودن را مهم‌ترین بخش هویت خودمون بدونیم، قدم بسیار مهمی برای ایجاد هم‌دلی و نزدیک شدن آدم‌ها به یک‌دیگر هست. در کنارش اما باید پاسدار تفاوت‌ها باشیم و قدر تنوع رو بدونیم.

ایران زیباست ولی فراتر از دشت و کوه و دریا و کویر، مردم نازنینی دارد. مردمی که جنس‌شان مهر است. اخلاق‌شان نیک است و قلب‌شان بزرگ. خیلی بزرگ. در این قسمت می‌خواهیم از تنوع اهالی ایران بگوییم. تنوعی که بودن‌اش و پذیرفتن‌اش الزامی است.

تصور کنید که همیشه یک آینه روبروتونه. تو مترو، تو مدرسه و دانشگاه. سر کار، حتی وقتی که دم کانتر یک کافه ایستادی تا قهوه‌ات رو سفارش بدی. با هر واکنش و حرف و عمل، اون آینه تصویر تو رو بر می‌گردونه و به تو نشون می‌ده هر حرکت‌ات چقدر شرافتمندانه بوده.