خیلی از ما با این ایده موافقیم که جامعه باید منصفانه باشه، فرصت‌ها باید برابر باشن، یعنی با این که قابلیت ما آدم‌ها متفاوته ولی باید دسترسی برابری به امکانات داشته باشیم. یا معتقدیم کرامت هر انسان باید محترم شمرده بشه. اما وقتی پای عمل وسط  می‌آید، می‌بینیم که این مفاهیم همیشه هم اون‌طور که باید در رفتارمون، در روابط اجتماعی یا تو ساختارهای کلان دیده نمی‌شن.

تو این قسمت می‌خواییم ازداستان محله دادلی تو بوستن آمریکا  بهتون بگیم. محله‌ای که تا مرز فروپاشی رفت ولی به کمک آدماش دوباره متولد شد .

در این قسمت می‌خواییم راجع به این حرف بزنیم که چطور می‌شه به ایجاد یه انسجام واقعی در زندگی‌مون کمک کرد؟ نه انسجام به معنای این که همه‌چیز مرتب و سر جاشه، بلکه به این معنا که جنبه‌های مادی و معنوی زندگی‌مون به جای این که با هم رقابت کنن، همدیگه رو تقویت کنن.

در این قسمت قراره از راه‌کاری صحبت کنیم که نه تنها حال بقیه رو بهتر می‌کنه، بلکه رو سلامت روان‌مون و حال بهتر خودمون هم اثر می‌ذاره .

شکست یعنی برآورده نشدن یک انتظار. انتظاری که ممکنه از خودمون داشته باشیم، یا دیگران از ما داشته باشن، یا جامعه، یا حتی یک سیستم. شکست لزوما به این معنی نیست که ما ناتوانیم؛ گاهی فقط یعنی چیزی اون‌طور که فکر می‌کردیم پیش نرفته.

ما معمولا امید رو یه چیز فردی می‌بینیم، یه حسی که باید خودم پیداش کنم، خودم نگهش دارم، خودم وقتی از دستش دادم دوباره بسازمش. ولی شاید جور دیگه‌ای باید بهش نگاه کنیم. شاید امیدواری در اجتماع وقتی اتفاق می‌افته که جمعی باشه.

پل‌های زیادی هستن که ما آدم‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه. گاهی اون‌قدر نزدیک که می‌تونه یک غریبه رو بعد از مدتی به صمیمی‌ترین و امن‌ترین آدم زندگی ما تبدیل کنه. مثل پلی از جنس دوست‌داشتن یا پلی از جنس تفاهم یا هم‌دلی. تو این قسمت از پلی حرف می‌زنیم که جنس‌اش از اعتماده.

در این قسمت بعضی از برنامه های پلاک ۱۲ رو مرور می‌کنیم. برنامه‌هایی که روزنه‌ای از نور رو در دل‌هامون روشن کردن و بهمون یاد دادن تا به تماشای شکوفه‌های گیلاس بشینیم. امید به ساختن رو در دل‌مون زنده کنیم و زندگی رو از دریچه متفاوتی ببینیم.

حس تنهایی یکی از حس‌های قوی درون‌ ما هست. تنهایی مفهومی با ابعاد گوناگونه که در تجربه‌های انسانی به شکل‌های مختلفی ظاهر می‌شه. ماجرای تنهایی خیلی بیشتر از خودِ «تنها بودن» به طرز نگاه ما برمی‌گرده. این‌ که تو ذهن‌مون تنهایی رو چی تعریف می‌کنیم: یه فرصت؟ یه تهدید؟ یه شکست؟ یا یه استراحت؟

خیلی از این تعاریف غلط، در خانواده شکل می‌گیره. گاهی این ناعدالتی بین نقش‌های آدما در دل 
یک خانواده متولد می‌شه و بعد وارد جامعه می‌شه. 
در این قسمت از شکستن زنجیر کلیشه‌های جنسیتی حرف می‌زنیم.