تو دنیای امروز همه چیز  به هم ربط دارد. اتفاقات زیادی افتاده که به یادمان بیاورد حتی اگر قاره‌ای، فاصله میان من و دیگری باشد باز هم یک جایی، درد او درد من است.
 آدم‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند.اما تو نباید فراموش کنی. تو مسئول همیشگی کسی می‌شوی که اهلی‌اش کرده‌ای…

در این قسمت می‌خواییم قدرت رو، به عنوان یه قابلیت نامحدود برای ایجاد تحول و تغییر ببینیم. قابلیتی که در تمامیت نوع انسان جای داره. نه فقط توی قدرت سیاسی یا اقتصادی. در قوای معنوی و درونی انسان هم هست، در محبت، در عدالت‌خواهی، حقیقت‌جویی و در فداکاری برای چیزی که بهش ایمان داری.

در این قسمت می‌خوایيم قدرت رو طور دیگه‌ای معنا ببخشیم و درکش کنیم. قدرتی که نه از بالا به پایین، بلکه از بین آدم‌ها بیرون می‌آد. قدرتی که از دیگری نمی‌گیره، بلکه می‌بخشه. قدرتی که تخریب نمی‌کنه، بلکه می‌سازه.

اوبونتو یه کلمه از زبان‌های زولو و خوسا در جنوب آفریقاست. یه جمله معروف هست که این فلسفه رو خلاصه می‌کنه: اومونتو نگومونتو نگابانتوumuntu ngumuntu ngabantu)، یعنی «یک انسان، انسان است به‌ واسطه انسانی دیگر».

در این قسمت از پلاک ۱۲ راجع به این سوال صحبت می‌کنیم که اگه تماس با «دیگری» این‌قدر مفیده، چرا ما ازش فرار می‌کنیم؟ چرا ترجیح می‌دیم توی حباب امن‌مون بمونیم؟ و با پیدا کردن جوابی بری این سوال، یک قدم برمی‌داریم برای دور شدن از دیواری که بین خودمون و جهان نا‌آشنای اطراف‌مون کشیدیم.

این قسمت از پلاک ۱۲ درباره اینه که آیا رفاه فقط داشتن مادیاته؟  با نمونه‌های واقعی از کنیا و پژوهش‌های جامعه‌شناسی، به این می‌رسیم که رفاه، بیشتر از یه مقصد اقتصادی، یه مسیر مشترکه که هم‌زمان نیازهای مادی و روحانی رو دربرمی‌گیره.

این قسمت می‌خواییم از گفتگو حرف بزنیم. نه به عنوان یه مهارت ارتباطی، بلکه به عنوان یه ضرورت اجتماعی. از این که چرا بدون گفتگوی واقعی، جامعه‌سازی ممکن نیست و این که گفتگو چه‌طور می‌تونه از یه ابزار فردی تبدیل بشه به یه نیروی جمعی.

خیلی از ما با این ایده موافقیم که جامعه باید منصفانه باشه، فرصت‌ها باید برابر باشن، یعنی با این که قابلیت ما آدم‌ها متفاوته ولی باید دسترسی برابری به امکانات داشته باشیم. یا معتقدیم کرامت هر انسان باید محترم شمرده بشه. اما وقتی پای عمل وسط  می‌آید، می‌بینیم که این مفاهیم همیشه هم اون‌طور که باید در رفتارمون، در روابط اجتماعی یا تو ساختارهای کلان دیده نمی‌شن.

تو این قسمت می‌خواییم ازداستان محله دادلی تو بوستن آمریکا  بهتون بگیم. محله‌ای که تا مرز فروپاشی رفت ولی به کمک آدماش دوباره متولد شد .

در این قسمت می‌خواییم راجع به این حرف بزنیم که چطور می‌شه به ایجاد یه انسجام واقعی در زندگی‌مون کمک کرد؟ نه انسجام به معنای این که همه‌چیز مرتب و سر جاشه، بلکه به این معنا که جنبه‌های مادی و معنوی زندگی‌مون به جای این که با هم رقابت کنن، همدیگه رو تقویت کنن.