حس تنهایی یکی از حس‌های قوی درون‌ ما هست. تنهایی مفهومی با ابعاد گوناگونه که در تجربه‌های انسانی به شکل‌های مختلفی ظاهر می‌شه. ماجرای تنهایی خیلی بیشتر از خودِ «تنها بودن» به طرز نگاه ما برمی‌گرده. این‌ که تو ذهن‌مون تنهایی رو چی تعریف می‌کنیم: یه فرصت؟ یه تهدید؟ یه شکست؟ یا یه استراحت؟

خیلی از این تعاریف غلط، در خانواده شکل می‌گیره. گاهی این ناعدالتی بین نقش‌های آدما در دل 
یک خانواده متولد می‌شه و بعد وارد جامعه می‌شه. 
در این قسمت از شکستن زنجیر کلیشه‌های جنسیتی حرف می‌زنیم.

شاید اون‌چه به ما معنی انسان بودن می‌ده، توانایی ما برای معنا دادن به جهانی باشه  که همیشه اون چیزی که می خواییم رو به ما نمی‌ده. یکی از آدم‌هایی که به زیباترین حالت، پیدا کردن معنای انسانیت و زندگی رو به به قلم کشیده، دکتر ویکتور فرانکله.
روان‌پزشکی که نه تو یه اتاقی آروم، بلکه در یکی از تاریک‌ترین مکان‌های تاریخ، اردوگاه‌های کار اجباری نازی به یکی از مهم‌ترین کشف‌های فلسفی و انسانی رسیده. اون هم پیدا کردن معنا در دل رنجه.

توجه به هویت مشترک انسانی و این‌که انسان بودن را مهم‌ترین بخش هویت خودمون بدونیم، قدم بسیار مهمی برای ایجاد هم‌دلی و نزدیک شدن آدم‌ها به یک‌دیگر هست. در کنارش اما باید پاسدار تفاوت‌ها باشیم و قدر تنوع رو بدونیم.

ایران زیباست ولی فراتر از دشت و کوه و دریا و کویر، مردم نازنینی دارد. مردمی که جنس‌شان مهر است. اخلاق‌شان نیک است و قلب‌شان بزرگ. خیلی بزرگ. در این قسمت می‌خواهیم از تنوع اهالی ایران بگوییم. تنوعی که بودن‌اش و پذیرفتن‌اش الزامی است.

تصور کنید که همیشه یک آینه روبروتونه. تو مترو، تو مدرسه و دانشگاه. سر کار، حتی وقتی که دم کانتر یک کافه ایستادی تا قهوه‌ات رو سفارش بدی. با هر واکنش و حرف و عمل، اون آینه تصویر تو رو بر می‌گردونه و به تو نشون می‌ده هر حرکت‌ات چقدر شرافتمندانه بوده.

تو این قسمت می‌خوایم از تأثیرات منفی مقایسه کردن خودمون با دیگران در سوشیال مدیا حرف بزنیم؛ یعنی از فرایندی که ما با استفاده از اطلاعات و داده‌هایی که از دیگران در فضای مجازی می‌گیریم، خودمون رو ارزیابی می‌کنیم

خیلی از این تعاریف غلط، در خانواده شکل می‌گیره. گاهی این ناعدالتی بین نقش‌های آدما در دل 
یک خانواده متولد می‌شه و بعد وارد جامعه می‌شه. 
در این قسمت از شکستن زنجیر کلیشه‌های جنسیتی حرف می‌زنیم.

پل‌های زیادی هستند که ما آدم‌ها رو به هم نزدیک می‌کنه. گاهی اون‌قدر نزدیک که می‌تونیه یک غریبه رو بعد از مدتی به صمیمی‌ترین و امن‌ترین آدم زندگی ما تبدیل کنه. مثل پلی از جنس دوست داشتن یا پلی از جنس تفاهم یا هم‌دلی. تو این قسمت از پلی حرف می‌زنیم که جنس‌اش از اعتماده

این قسمت می خواییم از خستگی زندگی بگیم. از این که گاهی جوری نمی‌شه که ما می‌خواییم و از این واقعیت بگیم که همه اینا از ما و ارزش‌های زیستن کم نمی‌کنه . چون زندگی می‌تونه پر از شگفتی باشه ولی خب شگفتی‌هایی که نیاز به دیدن داره.