Pensionado

Vandaag is mijn gast Roland Antonius Andragoloog, Doctor in de Sociale Wetenschappen, voormalig topfunctionaris op Curacao maar vooral bruggenbouwer, verbinder en procesbeïnvloeder. Thans veranderconsultant en bestuurslid van de Kenniskring Andragologie.

Ik praat met hem over:

• Zijn turbulente jonge leven en zijn gevoel voor rechtvaardigheid

En hoe hij als andragoloog en doctor in de Sociale wetenschappen zijn kennis inzet om Curaçao mede sociaal maatschappelijk te versterken.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Mijn gast Wim van ’t Einde: Adviseur Informatiemanagement, Operational Auditor maar vooral Verbinder. Ridder in de orde van Oranje-Nassau en pijler onder het vrijwilligerswerk in de gemeente Epe.

Ik praat met hem over:

• Zijn jeugd en de fascinatie voor religieuze verhalen en de oorlogsverhalen van zijn moeder.

En dat Religie en Wetenschap in zijn beleving elkaar niet hoeven uit te sluiten, en dat verschillende visies daaromtrent, de omgang met elkaar niet in de weg hoeft te staan.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Ik praat met haar over:

• Hoe het opgroeien in het gereformeerde gezin een leven lang doorwerkt in het haar gevoel.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Fijn dat je luistert naar de Pensionado!

Vandaag is mijn gast Paul Riegen Commercieel Econoom, procesbegeleider, veranderaar en tevens voormalig directeur incompany trainingen bij de Baak, ondernemer  en docent en afstudeerbegeleider aan de Faculteit Business en Economie van de Hogeschool van Amsterdam.

Ik praat met hem over :

• Zijn fascinatie voor productmarketing en hoe zijn interesse daarvoor werd gewekt.
• Het respect van zijn ouders voor zijn tegendraadse keuzes
• Het belang van mensgerichtheid en het stellen van positief geformuleerde vragen

En hoe hij in zijn werkzame leven door zijn open benadering, kritische vragen en het maken van bewuste keuzes is verworden tot de persoon die hij nu is.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Vandaag is mijn gast Martin Uit Den Bogaard: Kunstenaar en voormalig onderwijzer en docent aan de Breitner Academie en met 70 jaar filosofie student op de universiteit van Antwerpen.

Zijn beeldend werk is geïnspireerd op het werk van de Britse kunstenaar Damien Hirst: Bio-ART Zijn werk wordt ten toon gesteld bij de Verbeke foundation in België 

Daarnaast is Martin schrijver van twee essays “Gewoon Praten” en "Zelfsturing voor iedereen", opgedragen aan zijn kleindochters Isa en Floor en zijn kleinzoon Savann …..omdat zij in de eeuw van de (zelfsturende) communicatie  zullen leven.

Ook is hij gastheer van zijn eigen filosofische Kunstcafé in zijn Atelier op de Haarlemmer Houttuinen in Amsterdam, met een maandelijkse bijeenkomst.

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken

Vandaag is mijn gast Cor Rademaker, Stedenbouwkundige met een grote liefde voor de relatie tussen mensen en de stad. Voormalig oprichter van Strateq, een internationaal onderzoeksbedrijf op het gebied van stedelijke ontwikkeling, voorzitter van het platvorm Smartcity en medeoprichter van Green village. Tevens afgestudeerd bedrijfskundige en Economisch sociaal geograaf en afgestudeerd “kunstenaar”. En tot op de dag van vandaag werkzaam als docent en scriptiebegeleider aan de Faculteit techniek van de Hogeschool van Amsterdam.

Cor is geboren in Rotterdam, in een stad die in zijn jeugd nog letterlijk aan het herrijzen was. Dat constante bouwen vormde zijn blik: niet alleen op stenen en straten, maar op wat een stad met mensen dóét. Hij raakte er diep van overtuigd dat je met goede stedelijke ontwikkeling mensen hun ontplooimogelijkheden vergroot. En dat is zijn rode draad: de mens eerst, het systeem daarna.

In zijn werk combineert Cor analyse met verbeelding. Hij kan praten over data, organisatiekunde en infrastructuur, maar net zo goed over gevoel, gedrag en cultuur. Dat verklaart ook zijn succes als ondernemer: met Strateq maakte hij stedelijke ontwikkeling meetbaar en bespreekbaar—niet om de stad technischer te maken, maar om betere keuzes te kunnen maken.

Zijn stelling is helder en consequent: “Mens is leidraad. Daar gaat alles om. Het gaat niet om  techniek.” Technologie is voor hem hooguit gereedschap. De echte vraag blijft: wat betekent dit voor bewoners, reizigers, studenten, ondernemers—voor het dagelijks leven?

Cor is geen man van borstklopperij. Hij zegt het zonder omhaal: “Ik werk, maar ik roep niet.” Dat typeert hem: inhoudelijk stevig, praktisch, gericht op resultaat, maar altijd vanuit de menselijke maat.

Ook in het Smartcity-domein is hij scherp op valkuilen: mensen zien vaak “het risico eerder dan de mogelijkheden.” Juist daarom pleit hij voor realisme, bewijs, en een taal die begrijpelijk is.

En dan is er zijn persoonlijke toon: leerbaar, open, en verrassend mild. “Je blijft leren totdat het licht uit gaat,” zegt hij. En als het leven tegenzit, houdt hij vast aan een tweede overtuiging: “Als je iets negatiefs meemaakt, zit er een positieve andere kant aan.”

Zijn advies aan anderen is simpel: “Doe wat je hart je ingeeft.”

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Deze aflevering wordt mogelijk gemaakt door Dakzaken.nl

Vandaag schuift een bijzondere gast aan: Erik Dirksen. 81 jaar, en al vijftig jaar verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Hij begon ooit als studentassistent, groeide uit tot een vertrouwd gezicht binnen de Amsterdam Business School en is — vijf decennia later — nog steeds actief: als docent, als begeleider van bachelor- en masterscripties en als betrokken gesprekspartner voor nieuwe generaties studenten en als voorzitter van de Kring van Amsterdamse Economen (KAE)

Erik noemt zichzelf zonder aarzeling een verhalenverteller. Zijn leven loopt langs grote tijdlijnen: naoorlogs Nederland, Indonesië, de Koude Oorlog, het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, de economische transities in Rusland en de ongemakkelijke vragen van nu.

Jarenlang dook hij in de economie van de Sovjet-Unie en Rusland — niet om gelijk te krijgen, maar om te begrijpen hoe systemen bewegen, hoe instituties ontstaan, en waarom je pas echt iets verandert als je de mechanismen achter gedrag en beleid doorgrondt.

“Wetgeving is een denkproces,” zegt hij, “dat duurt jaren.” Een zin die veel verklaart, ook als je naar de wereld van vandaag kijkt.

Op 19 februari 2026 viert de UvA zijn 50-jarig dienstjubileum met een lezing die veel zegt over zijn blik: “Doing business with Russia: A historical perspective”.

Een titel die tegelijk nuchter en prikkelend is, want de kernvraag is scherp: hoe waarderen we economische banden met Rusland na een eventuele toekomstige vrede tussen Oekraïne en Rusland?

Wat is wijsheid, wat is geheugen, en wat vraagt verantwoordelijkheid van ons — als onderzoekers, ondernemers, bestuurders en burgers?

In dit gesprek gaat het over nieuwsgierigheid, discipline en levenslust. Over lezen — “mijn tweede ik”, zegt Erik — en over onderwijs als ambacht: helder denken, helder spreken, studenten serieus nemen.

Over actief blijven: kansen grijpen om in beweging te blijven, ook als de jaren tellen. En misschien wel vooral over die ene overtuiging die door alles heen loopt: het leven en de wereld zijn fantastisch, en zolang het kan wil hij er een rol in blijven spelen.

Luister mee!

Patrick spreekt met Pensionado’s over herinneringen, ervaringen en levenslessen en hoe zij de nieuwe levensfase ingaan. Reflecteren op alledaagse en bijzondere aangelegenheden in het verleden en heden. Maar ook vooruitkijken is onderwerp van gesprek.

Deze aflevering wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken 

Mijn gast Gertjan Martens: Bioloog en biologiedocent en studentcoach aan faculteit Onderwijs en Opvoeding van de Hogeschool van Amsterdam en "7e" Dan houder Wado-Ryu Karate. Tevens  Amsterdammer in hart en nieren.

Gert-Jan Martens, geboren en getogen Amsterdammer, vond al vroeg zijn weg naar de natuur. Biologie werd zijn passie, een bron van verwondering en houvast. Hij ontdekte dat leren niet gaat in grote sprongen, maar in kleine stapjes: 'een millimeter werkt ook'. Als docent bracht hij dat over op zijn studenten, steeds luisterend, steeds reagerend op wat zij inbrachten.

Zijn jeugd kende strijd. Ouders die worstelden met hun eigen problemen, een moeder die zorg bood maar moeite had met liefde. Het leerde Gert-Jan om los te laten en zich te richten op het hier en nu. Zen-boeddhisme en de Japanse levenskunst ichigo-ichie – volledig aanwezig zijn in het moment – werden leidende principes. Verdrietige momenten horen er net zo goed bij als de gelukkige, maar je blijft er niet in hangen.

Die houding bracht hem ver in zijn vak. Zijn hyperfocus maakte hem een bevlogen spreker en docent. Al tijdens spreekbeurten op de lagere school wist hij klasgenoten te boeien met schelpen en taxonomie. Later, als biologieleraar en docent aan de Hogeschool van Amsterdam, combineerde hij passie met didactische scherpte. Zijn kracht was altijd: aansluiten bij de belevingswereld van de student, om die vervolgens mee te nemen naar een ander niveau.

Tegelijkertijd bleef hij kritisch op het onderwijs. Curriculumvernieuwingen kwamen en gingen, maar voor Gert-Jan moest de kern altijd overeind blijven: echte ervaringen, verwondering, duurzaamheid. Biologie moest niet alleen kennis overdragen, maar ook bewustzijn scheppen over de kwetsbaarheid van de aarde. Hij zag met zorg hoe economie vaak boven ecologie werd geplaatst. 'Je gaat dood met een pot goud in je handen, maar je bent dood.'

Excursies waren hoogtepunten in zijn loopbaan. Van Marokko, waar studenten fossielen in hun handen hielden en zo de geschiedenis van de aarde zelf konden lezen, tot zijn droom om ooit de Antillen te bezoeken voor onderzoek naar koraalriffen. Voor hem was leren altijd ervaringsgericht: door de natuur zelf te zien, te voelen, te beleven.

Uitdagingen zag hij vooral in de maatschappelijke context. Klimaatverandering, misinformatie, verrechtsing – hij maakte zich zorgen. Toch bleef hij optimistisch. Onderwijs, zo geloofde hij, kan de wereld veranderen. Niet door politiek, maar door elke nieuwe generatie een kompas mee te geven.

Zijn levenshouding – loslaten, verwonderen, volledig aanwezig zijn – maakte dat hij met mildheid en geduld lesgaf. Van studenten leerde hij minstens zoveel terug: geduld, sociale vaardigheden, de kunst om steeds opnieuw te kalibreren.

Belangrijkste uitspraken en adviezen

• “Het leven gebeurt nu. Als je het nu niet leeft, mis je het voor altijd.”

• “Leren gaat in kleine stapjes. Een millimeter werkt ook.”

• “Je moet altijd beginnen bij de belevingswereld van de ander, en vandaaruit richting geven.”

• “Vergeet het goud. Zet in op duurzaamheid.”

• “Onderwijs verandert de wereld, niet de politiek.”

• “Geduld – dat is misschien wel het belangrijkste dat ik van studenten heb geleerd.”

• “Verwondering is de kern van leren. Zonder verwondering geen echte kennis.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Email: [email protected]

Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken

Mijn gast Ellen Winter Andragoloog, muziekliefhebster en voormalig docente en studentcoach aan faculteit Economie van de Hogeschool van Amsterdam.Met Bijzondere dank aan de Collega Michel Onwezen, die Ellen muzikaal verrast met zijn vertolking van het lied "zing dan" van Jenny Arean.

Ellen Winter (66) groeide op in Vlaardingen, als oudste in een gezin van vier kinderen. Ze werd omschreven als rustig, vrolijk en nieuwsgierig. Ze hield van lezen, werkstukken maken en deed het goed op school, anders dan haar broer en zus. Haar ouders, Amsterdammers met scherpe humor, waren zuinig en gaven haar discipline en respect mee. Zingen en dansen hoorden bij het gezin: haar ouders zongen vaak samen en dansten in de huiskamer.

Na de middelbare school begon Ellen aan psychologie, maar stopte omdat de manier van lesgeven niet bij haar paste. Ze volgde een medische secretarissenopleiding en werkte in het Wilhelmina Gasthuis, waar ze met andragologie in aanraking kwam. Deze studie paste beter bij haar: kleinschalig, interactief, en maatschappelijk betrokken. Ze raakte actief in demonstraties en studentenbesturen, en kwam zelfs in de universiteitsraad terecht.

Tijdens haar studie werd ze betrokken bij kraakacties en protesten zoals de bezetting van het Maagdenhuis. Uiteindelijk werd andragologie opgeheven, maar ze kon de studie afronden met een onderzoek naar vrouwen in bedrijfsopleidingen.

Na haar studie volgde een omscholing tot trainer-opleider. Haar eerste baan was bij de HEMA, waar ze trainingen gaf. Daarna volgden functies bij de gemeente Heemskerk en de FNV, waar ze een internationaal project over armoedebestrijding leidde.

Via een contact kwam ze bij de Hogeschool van Amsterdam terecht, waar ze ruim twintig jaar werkte als docent, coach en begeleider van studenten, onder andere bij de Johan Cruijff University. Daar leerde ze omgaan met topsportstudenten die veel weg waren. Humor en theatraal talent hielpen haar voor de klas.

Dieptepunten waren er ook. Ellen kreeg tweemaal kanker: eerst borstkanker, later huidkanker met uitzaaiingen. Beide keren werkte ze zoveel mogelijk door. Haar kleinkinderen hielpen haar tijdens de moeilijke periodes: ze leerden haar weer de schoonheid van kleine dingen te zien.

Hoogtepunten waren er in de vorm van een masteropleiding op latere leeftijd, het presenteren van onderzoek in New York, en het invoeren van praktijkgericht onderzoek in het hbo. De laatste jaren koos ze bewust voor wat haar blij maakte: het begeleiden van studenten bij hun afstudeeronderzoek en werken aan thema’s als circulaire economie.

Ze stopte iets eerder met werken om meer tijd te hebben met haar partner, kinderen en kleinkinderen. Haar afscheid vierde ze met een salonboot vol muziek en zang, geïnspireerd door haar ouders en de Amsterdamse liedcultuur.

Muziek loopt als een rode draad door haar leven: ze zong altijd in koren en bandjes en bracht dit ook over op haar kinderen en kleinkinderen.

Belangrijkste uitspraken en adviezen

• Ik heb altijd geprobeerd taken te doen die ik graag wilde en actief aangegeven wat ik leuk vond.

• Netwerken is belangrijk: met collega’s praten, horen wat zij doen en aangeven waar jij meerwaarde kunt bieden.

• Blijf nieuwsgierig en leer door, ook later in je loopbaan.

• Gebruik humor en relativering om spanning weg te nemen.

• Sluit dingen goed af: markeer momenten in je leven.

• Geniet van de kleine dingen – kinderen en kleinkinderen laten zien waar het echt om gaat.

• Het belangrijkste is: lang bij elkaar blijven en veel plezier hebben met elkaar.

Fijn dat je luistert naar Pensionado!

Contact? [email protected]

Deze uitzending wordt mede mogelijk gemaakt door Dakzaken.

Mijn gast Filip Boscher.

Filip groeide op in een beschermd en rustig gezin, met een vader die ingenieur en ondernemer was en hem de liefde voor techniek, tekenen en knutselen bijbracht. Al vroeg ontdekte hij zijn talent voor tekenen en maken, maar stond hij voor de keuze tussen kunst en techniek. Dankzij een slimme suggestie van zijn vader volgde hij zowel de kunstacademie als de HTS; daar ontdekte hij dat de degelijkheid en inhoud van bouwkunde beter bij hem paste dan de vrijblijvende sfeer van de kunstacademie.

Belangrijkste uitspraken van Filip

• “Ik voel me met hart en nieren een ontwerper. Dat zit in je ruggenmerg.”

• “Door dingen uit elkaar te halen leer je hoe ze in elkaar zitten.”

• “De kracht van een goede tekening is universeel. Je kunt er overal ter wereld mee bouwen.”

• “Kunst geeft je een extra kanaal om de wereld te ervaren.”

• “Een geweldige docent geeft je de plek waarin jij zelf je richting kan vinden.”

• “Onderwijsvernieuwing heeft vaak meer vaardigheden doen verdwijnen dan opgeleverd.”

• “Het meest effectieve leren gebeurt tijdens het doen – learning by the job.”

• “Mijn grootste voldoening is dat studenten zich veilig voelden om zelf te leren nadenken.”

• “Blijf leren. Niet omdat het moet, maar omdat het leuk is en omdat je anders verzuring riskeert.”

• “De sociale component van architectuur – hoe maak je een samenleving gelukkig – is een oceaan van kennis die nog ontwikkeld moet worden.”

Fijn dat je luistert naar Pensionado

Contact: [email protected]