Ben denizin kumları üzerinde durdum

Bir heykel tadında olan ve bunu geçen

Bir şekilde denizin kumları üzerinde durdum

Durdum ki, şehrin son kalıntısı unutmak olsa gerek Diyordum.

Ve bütün ayrıntılarından sıyrılmış bir düzlüğün,

Ayrı bir nesne gibi,

Daha sonra da hiç görmediğim bir yaratık gibi,

Üstüme gelmeye başladığı Bir şey olsa gerek...

Ben, bunu duyuyordum...

Yalnız duymak mı? korktum ve her yerlerimle yalnız oldum

Oldum ki, düzlük dediğim o korkunç varlık Bitmez tükenmez bir kaynaktan çoğalarak

Üstüme aktıkça,

Ben, kendimi koruyordum

Sanki bir çaresizlikten ödünç aldığım kendimi...

Mesela ellerimi bir heykeli bozmayacak şekilde boşluğa uzatarak, Bir anlam vermek istiyor

gibiydim düzlüğe

Sonra unutulmuş yırtıcı bir hayvan gibi, işte ben

Yapılması akla gelmedik Daha bir sürü şeyleri de hep yapıyordum ki

Pek denenmemiş bir boğuşma şekli oluyordu bu da....Sonra, ben yoruluyordum.

Yalnız yorulmak mı? giderek geri çekiliyordum biraz

Ben,

Geri çekiliyordum biraz

Güçlenip, saldırmak için düzlüğe yeniden....

Ama hiç bilmiyordum ki, neresinden vurulurdu bu düzlük?

Neresinden bozulur Bilmiyordum ki

Bildiğim bir şey varsa, bana pek bir zararı dokunuyordu diyemem düzlüğün

Diyemem, çünkü bir yerlerim hiç mi hiç acımıyordu ki

Ne bir baş dönmesi, ne bir göz kararması Duymuyordum ki

Olsa olsa benim kendime bir şeyler yapmam için zorluyordu beni

Ve gerçekten yaptırıyordu da...

Mesela giderek yenilmem gerekiyordu kendime,

yenildim

Uzanmam gerekiyordu ki yere, uzandım sonunda iyice

Mesela,

Martılardan bir tanesi yalnız yaşıyormuşçasına boşlukta,

Dünyanın en heyecanlı çizgilerini çizdi

Ve bulutlar doldurdu bu kıvrımları yavaştan

Ve benim yarattığım tanrılar ki, geldiler

Bir inip, bir çıktılar çocuklar gibi

Sonra ben....belki de gözlerimi yumdum

Her yerlerimle yalnız oldum ki,

düzlük, Etimi ve benim bütün boyutlarımı yemeye başladı

Ve hayallerimi...

Demek oluyor ki bir süre kalsam böyle

- Ne kadar mı? bunun pek önemi olduğunu sanmıyorum -

Kimseler tanımayacak beni.

Korktum

Yani hiçbir şey değilim de ben, sadece bir konuyum

Doğruldum işte yeniden

Bir insan tadında olan ve

Bunu geçen ben,

Denizin kumları üzerinde durdum.

Ben denizin kumları üzerinde durdum

Ben, diyorum, demek oluyor ki bir anlamım var benim de

Değişen bir şey olarak ve değiştiren...

Bir anlamım var

Peki öyleyse neden hep başkaları tanımladı beni şimdiye kadar?

Neden?

Gerçi sessiz ve ünü olmayan bir yaratıktım, biliyorum

Ve onlar güçlüydüler, biliyorum

Ne zaman biraz öfkelenmeye kalksam, bu bile Onların istediği bir öfke oluyordu ki

Sonra ben susuyordum

Ama bir suçluluk da duyuyordum ki, bu da bir başkaca düşmanımdı benim

Ben neydim?