Co się stanie, gdy wszystko, co znaliśmy, zaczyna się chwiać? Gdy noga odmawia posłuszeństwa, dzieci milczą, a świat wydaje się nie mieć już sensu? Ten esej to osobista, intymna podróż przez rozpad, który – paradoksalnie – pozwala odnaleźć coś więcej. W terrarium pełnym mchu i pleśni kryje się metafora życia, które nie układa się w linie proste. Wspomnienia z więzienia, sny o labiryntach i dźwięki złamanej harfy tworzą opowieść o tym, że piękno nie musi być doskonałe.