heuert sick Menniged je veel fründlicher an, as op Hochdüütsch, ne. Besünners,

wenn twee sick in de Flicken hebbt un sick gegensiedi anpöbelt un utschellt,

denn heuert sick dat an, as wenn de beiden sick an un för sick doch gern hebbt.

dat to’n Bispeel ni so genau mit de Wohrheit nehm‘ deiht, denn is se oder he ’n

„Tüünbüddel“. Un wenn een ni stillsitten kann un een op’n Geist geiht, is dat

’n „Jiddelbüddel“. Söcht een jümmers blots Stried un kann anner Lüüd ni tofreeden

losten, is dat ’n „Stenkerbüddel“. Un löppt een anduuernd rin un rut, is dat ’n

„Köterbüddel“.

is man interessanterwies oftmols irgendeen „Büddel“. Dat mutt overs ni jümmers

böös meent ween.

mien Madam, as unsen Lütten noch recht wat lütter as hüüt weer, mol ganz leev

to em seggt, as he morns bi uns ünner de Deek kroopen is: „Na mien lütten

Schietbüddel.“

he ehr mit ’n ganz kruused Gesicht an un säh: „Was? Kleiner Scheißbeutel?“

Platt is no Hochdüütsch even ni jümmers afwartskompatibel. Veele plattdüütsche

Snacks kann man ook gor ni op Hochdüütsch översetten, op jeden Fall ni mit so

weni Wöörd.

sitt keen Arg bin“ is so Snack. Wenn man all dat, wat dormit meent is, op

Hochdüütsch to’n Utdruck bring‘ will, denn mutt man sich ’n beten mehr Tied

nehm‘.

trüch no‘t Pöbeln. Wenn man sick mit ’n annern richti dull vertörnt hett, denn

kann man sick dorto henrieten loten, „kleih‘ mi an Mors“ do gröln. Dor seggt

man op Hochdüütsch je ganz wat anners to, wat sick veel schabbiger anheuert.

Vörgang, to den dorbi op Hochdüütsch opfordert ward, is je ook ’n annern. Dat

hett wat mit de Tung un den Achtersten to dohn. Fürchterli. Op Platt schall de

anner een je an Mors „kleihn“, wat man mit de Hand moken kann. Un wenn man dat

will, kann man sick dorto je sogor Handschen antrecken.

Platt to strieden, is also ni blots fründlicher, sünnern, besünners wat de

dorste Pandemie angeiht, ook veel hügienischer...