Ποιος είπε ότπάρχουν μέρες που ανοίγουμε το ψυγείο χωρίς να πεινάμε πραγματικά. Άλλες φορές αναζητούμε κάτι γλυκό μετά από μια δύσκολη συνάντηση στη δουλειά, παραγγέλνουμε πίτσα όταν νιώθουμε μοναξιά ή τσιμπολογάμε ασταμάτητα μπροστά στην τηλεόραση, σχεδόν μηχανικά. Είναι άραγε πείνα ή μήπως προσπαθούμε να χορτάσουμε κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το στομάχι μας;

Το λεγόμενο «συναισθηματικό φαγητό» είναι η τάση να χρησιμοποιούμε το φαγητό ως τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων μας και όχι ως απάντηση στη βιολογική πείνα. Το άγχος, η στενοχώρια, η μοναξιά, η ανία, ακόμη και η χαρά ή η ανάγκη για επιβράβευση μπορούν να μας οδηγήσουν στην κουζίνα. Μια σοκολάτα ή ένα σακουλάκι πατατάκια μοιάζουν να προσφέρουν ανακούφιση. Όμως η ανακούφιση αυτή είναι συνήθως προσωρινή και συχνά ακολουθείται από ενοχές ή απογοήτευση.

Βέβαια, δεν είναι κάθε γλυκό ή βραδινό σνακ που τρώμε αυθόρμητα ένδειξη συναισθηματικής υπερφαγίας. Πολλές φορές τρώμε από συνήθεια, επειδή έτσι μάθαμε, επειδή έχουμε συνδέσει το φαγητό με την παρέα, τη γιορτή ή την ξεκούραση· άλλες φορές απλώς επειδή το φαγητό βρίσκεται μπροστά μας. Τελικά, τρώμε για να χορτάσουμε το σώμα μας ή για να παρηγορήσουμε τα συναισθήματά μας;

Πώς ξεχωρίζουμε, λοιπόν, τη βιολογική πείνα από τη συναισθηματική; Γιατί ο εγκέφαλός μας αναζητά συγκεκριμένες τροφές όταν πιεζόμαστε; Και πώς μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της παρηγοριάς που προσφέρει το φαγητό μόνο για λίγα λεπτά; Για όλα αυτά, αλλά και για τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αποκτήσουμε μια πιο υγιή σχέση με το φαγητό, συζητάμε σήμερα με την κλινική διατροφολόγο Κωνσταντίνα Κεραμύδα.ι το φαγητό διώχνει το άγχος;