Από την παιδική ηλικία έως την «επικίνδυνη» γοητεία του θεάτρου. Ο Χρήστος Λούλης μιλάει στον Νίκο Μωραΐτη, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει. 

Ο γνωστός ηθοποιός περιγράφει τον εαυτό του ως ένα σύνολο αντιφάσεων, όπου συνυπάρχουν η ανάγκη για εξερεύνηση, η περιέργεια και μια εσωτερική κινητικότητα που δεν του επιτρέπει να παγιωθεί σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού του.

Ιδιαίτερο βάρος δίνει στη σχέση του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Περιγράφει μια εμπειρία ψυχολογικά επώδυνη, σχεδόν κακοποιητική, που όμως λειτούργησε ως εργαλείο εξέλιξης.

Το θέατρο δεν προκύπτει ως προορισμός εξαρχής, αλλά ως ανακάλυψη μέσα από μια τυχαία στιγμή που αποδείχθηκε καθοριστική. Μια «μαγική στιγμή» μπροστά σε μια αφίσα στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου Πειραιά.

Ο Χρήστος Λούλης εμφανίζεται ως ένας καλλιτέχνης που τρέφεται από την πειθαρχία, τη συγκίνηση και την ανατροπή, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει, ένας άνθρωπος που ακόμα εξερευνά τη δίψα του για το «παιχνίδι» της ζωής.