Czy jest taki moment w życiu, kiedy warto przestać oszczędzać i zacząć świadomie wydawać? A może jedno nie wyklucza drugiego?

W tym odcinku rozmawiamy o pieniądzach – o wyborach, które zmieniają się wraz z kolejnymi etapami życia. Marek z podziwem obserwuje, jak Izabela stała się świadomą inwestorką. Wszystko zaczęło się od akcji odziedziczonych po Mamie, a z czasem przerodziło się to w sposób myślenia o inwestowaniu, pracy i finansowej niezależności.

Zastanawiamy się, czy w pustym gnieździe nadal warto gromadzić majątek, czy raczej korzystać z życia, mając przekonanie, że praca nadal może finansować codzienne potrzeby. Rozmawiamy też o coraz ważniejszym pytaniu wielu rodziców: ile zostawić sobie, a ile przekazać dzieciom, którym coraz trudniej samodzielnie zdobyć własne mieszkanie.

Na koniec dochodzimy do zaskakująco osobistego wyznania. Izabela mówi, że nigdy nie potrafiłaby żyć z człowiekiem, który każdą złotówkę ogląda dwa razy przed wydaniem. Hojność – nie tylko wobec pieniędzy, ale i wobec życia – od zawsze była jedną z cech, które najbardziej lubiła w Marku.

Nagrywamy ten odcinek nad jeziorem Lugano. Kolor wody naszego jeziora nigdy nie jest taki sam – czasem jasno szmaragdowy, czasem zielony aż po odcienie granatu. I dochodzimy do wniosku, że z relacjami jest podobnie, ich barwa i intensywność są w ciągłej dynamice.

Izabela opowiada o jednej z największych zmian, jakie zaszły w jej myśleniu. Kiedyś była przekonana, że poważny konflikt oznacza koniec relacji. Dziś, dzięki własnym doświadczeniom, wie, że relacje potrafią odżyć. Że można wrócić do rozmowy, odbudować zaufanie i zacząć nowy rozdział.

Marek mówi, że sama zmienność w relacji nigdy go nie przerażała. Bardziej obawia się chwil, gdy emocje stają się tak silne, że trudno je zrozumieć i pomieścić. Właśnie umiejętność „pomieszczenia” trudnych emocji drugiego człowieka jest tym, co pozwala relacji przetrwać jej najtrudniejsze momenty.

Rozmawiamy o tym, dlaczego nawet trudna rozmowa jest lepsza niż cisza. O serialu Pernilla, którego bohaterka imponuje Izabeli cierpliwością wobec ludzi. I o tym, że przednami kolejne etapy rodzinnych relacji – partnerzy naszych dzieci, nowe rodziny, a może kiedyś także wnuki.

Relacje, podobnie jak kolor naszego jeziora wciąż się zmieniają.

W tym odcinku świętujemy ważny moment – Izabela kończy studia podyplomowe na Akademii Sztuk Pięknych. To kolejny dowód na to, że puste gniazdo może być czasem odkrywania nowych pasji i spełniania marzeń, na które wcześniej zwyczajnie brakowało miejsca. Ale takie decyzje zawsze angażują czas i energię, dlatego tak wiele znaczy wzajemne wsparcie.

Rozmawiamy też o wspólnych pasjach. Czy naprawdę każda para powinna razem gotować, tańczyć albo biegać? Niekoniecznie. Kiedyś piekliśmy razem ciasta, dziś Izabelę bardziej pociąga grafika i design, a Marka... wciąż kuchnia.

Bo dla Marka gotowanie nigdy nie było tylko przygotowywaniem posiłków. To sposób okazywania troski – o Izabelę, o dzieci, o wszystkich, którzy siadają przy naszym stole. Tak właśnie było w jego rodzinnym domu, gdzie gotowanie było językiem troski.

Zastanawiamy się, dlaczego nie wszystko musimy robićrazem. Może ważniejsze od wspólnego gotowania jest to, że staramy się zawsze jeść razem? Bo to właśnie przy stole najłatwiej o rozmowę i poczucie, że ktoś zadbał o nas choćby jednym, dobrze przygotowanym posiłkiem.

W tym odcinku rozmawiamy oszczególnym momencie w życiu rodziny – o chwili, gdy partnerzy naszych dzieci przestają być „chłopakiem” czy „dziewczyną”, a zaczynają stawać się częścią rodzinnej historii.

Jak przyjąć kogoś nowego do rodziny? Co jest najważniejsze w naszym zachowaniu jako rodziców - ciekawość, świadome szukanie tego, co w tej osobie dobre? Bezwarunkowa akceptacja? Zastanawiamy się, jak nie wpaść w pułapkę oceniania i jednocześnie dać naszym dzieciom poczucie, że ich wybory są przez nas szanowane i wspierane.

Rozmawiamy też o tym, jak wielką rolę odgrywają rodzinne opowieści, stare zdjęcia i albumy. To właśnie one pomagają nowym osobom przy naszym stole zrozumieć, skąd wzięła się ukochana osoba, którą wybrały – jakie wydarzenia, zwyczaje i rodzinne anegdoty ją ukształtowały.

A na koniec historia niemal na granicy faux pas: co zrobić, gdy pies córki jako jedyny członek rodziny nie zaakceptował jej chłopaka?

To odcinek o otwieraniu drzwi. O poszerzaniu rodziny. I o tym, że miłość naszych dzieci nie przyprowadza do domu tylko nowej osoby, ale całkiem nowy rozdział życia.

W tym odcinku rozmawiamy o poszukiwaniu. O takim, które nie musi mieć celu — i o takim, które przez lata było bardzo konkretne. Izabela opowiada o swoich studiach na ASP. O uczeniu się z ciekawości. Nie po to, żeby „kimś zostać”, ale żeby sprawdzać, próbować, wychodzić poza to, co znane. I przyznaje z uśmiechem: kiedy coś ją wciąga, raczej się nie zatrzymuje. Marek patrzy na to inaczej. Przez lata jegoposzukiwanie było związane z pytaniem: jak odnieść sukces. Dziś to pytanie wraca, ale w innej formie — czym właściwie jest sukces na tym etapie życia? I czy można go szukać nie tylko głową, ale też intuicją, uważnością, doświadczeniem.

W pustym gnieździe pojawia się przestrzeń — więcej czasu,więcej możliwości, mniej oczywistych odpowiedzialności. Ale też nowe pytanie: czy szukamy osobno, czy razem? Bo może najciekawsze jest to, co można odkrywać wspólnie. Na przykład ucząc się pływać tak, żeby kiedyś po prostu wejść do wody i razem popłynąć bardzo, ale to bardzo daleko…

W tym odcinku zaczynamy od prostego pytania: czym właściwie jest miłość? Trochę przez przypadek odkrywamy, że właśnie minęła nasza rocznica ślubu... Na szczęście naszedzieci pamiętały – i powiedziały coś, co nas zatrzymało: że nasza miłość jest dla nich wzorem. Choć my sami zastanawiamy się, czy w ogóle warto się na kimkolwiek wzorować… może każda miłość powinna być napisana od początku, na własnych zasadach.

Rozmawiamy o zauroczeniu – czy to tylko początek, czy coś, co można pielęgnować przez lata. O ciekawości drugiej osoby, o energii, która przyciąga, i o tajemnicy, która nigdy do końca nie znika...

Izabela mówi o tym, jak fascynuje ją autonomia Marka – choć bywa też trudna. Marek z kolei mówi wprost: to właśnie energia Izabeli jest źródłem jej atrakcyjności.

To odcinek o miłości, która się zmienia, ale nie znika. O zauroczeniu, które – jeśli się o nie dba – może trwać znacznie dłużej, niż się nam wydaje..

Na początku pada proste pytanie: z czym kojarzy Ci się wolność? W tym odcinku rozmawiamy o wolności – osobistej,rodzicielskiej i tej w relacji. Marek mówi o wychowywaniu dzieci do wolności, ale też o tym, jak trudno ją czasem naprawdę dać — bez „nitki”, za którą można pociągnąć, gdy coś budzi nasz niepokój. Izabela widzi wolność jako przestrzeń: do rozwoju, do decyzji, do bycia sobą poza rolą mamy. Teraz, gdy dzieci są dorosłe, wolność znaczy dla niej więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Rozmawiamy też o wolności w związku — o tym, jak ważna jest równowaga między tym, co wspólne, a tym, co tylko nasze. I o tym, że czasem to właśnie samoograniczenie potrafi dać największe poczucie wolności

Ten odcinek zaczyna się od rozstania. A właściwie od tego, jak trudno się rozstawać — Markowi, ale też… Toffiemu, jednemu z naszych dwóch piesków, który w każdej sytuacji, w której wyczuwa nadchodzące rozstanie, choćby na krótko, najchętniej po prostu by się schował pod stołem

Marek właśnie wrócił z odwiedzin u dwójki z trójki naszych dzieci — Helenki i Antka. Mamy z Izabelą taki zwyczaj: raz jedno z nas jedzie, raz drugie, a czasem odwiedzamy naszedzieci wspólnie.  Ale zawsze po to samo — zajrzeć na chwilę do ich dorosłego życia. Zobaczyć, jak się mają, gdziepracują, jak się urządzili, poznać ich przyjaciół…

Marek dzieli się wzruszeniem i dumą. Bo dorosłość to przecież głównie relacje — z ludźmi, zcodziennością, z samym sobą. A nasze dzieci świetnie sobie w tym radzą.

Rozmawiamy o tym, jak ważne jest umieć dziecku towarzyszyć. Nie prowadzić. Ani nie zostawiać patrząc „z lotu ptaka”. Po prostu być obok — iść równolegle, jak mówi Izabela. Oboje dochodzimy do wniosku, że umiejętność towarzyszenia drugiej osobie – dziecku, partnerowi, starzejącemu się ojcu, to bezcenna kompetencja...

W tym odcinku Marek rusza w podróż – do Edynburga i Londynu, jako delegat Pokoju dla Dwojga, odwiedzić nasze dzieci. Jest coś pięknego w byciu gościem w świecie własnych dzieci. Widzieć, jak wybierają ludzi, z którymi dzielą mieszkanie, miejsca które lubią, prace do których aspirują. I choć dziś Izabela mówi, że może parę rzeczy jako mama zrobiłaby inaczej, to właśnie podczas takich odwiedzin można zobaczyć, kim naprawdę się stali.

To odcinek o tym, co się czuje, kiedy dzieci już wyszły z domu – i żyją własnym życiem. Izabela przyznaje: nie ma dnia, żebym o nich nie myślała. Marek z kolei mówi wprost –może to znak, że trudno pozwolić im naprawdę odejść?

Punktem wyjścia jest książka Jak wychować zająca – historia o opiece i trosce z perspektywą oddania wolności. Bo dzieci – jak małe zające – też trzeba wychować do odejścia w świat…

Rozmawiamy też o tym, czy wraca model rodzin wielopokoleniowych – i dlaczego najnowszy sezon Rodzinki.pl to właściwie telewizyjna wersja naszego podcastu.

A na koniec pytanie: gdybyście wychowywali zająca –wychowywalibyście go do wolności, czy po to, żeby został?

Jak co roku, z początkiem listopada jedziemy na cmentarze. Odwiedzamy groby bliskich – tych, których pamiętamy codziennie, i tych, których historia z czasem zaczyna się zacierać. Zauważamy prostą rzecz: na wiejskich cmentarzach, w małych miejscowościach i podwarszawskich osiedlach, pali się znacznie więcej zniczy niż w dużych miastach. Bo tam, gdzie wciąż żyją sąsiedzi, kuzyni, dawni przyjaciele – łatwiej być blisko, nawet po śmierci.

Marek wspomina Wieruszów, gdzie spędził część dzieciństwa. Ma świadomość, że może być ostatnim, który zapala znicze na grobach dziadków. A znicz, który nie płonie, to przecież też znak – że ta część rodzinnej sztafety pokoleń dobiegła swej mety

W tle towarzyszą nam klasyczne smaki tego dnia – pańska skórka i szyszki o smaku toffi, sprzedawane pod cmentarzem. Pachną dzieciństwem i cukrem – i jakimś trudnym do nazwania poczuciem ciągłości…

Pojawia się też magiczne pudełko – zaprojektowane przez koleżankę Izabeli z Finlandii – do którego można schować telefon. Nazywa się piilo i jest symbolem intencji: żeby być tu i teraz. Choćby przez chwilę. Choćby raz w roku