W dzisiejszym rozważaniu:

Dzieje Apostolskie pokazują jak św. Paweł jest coraz bliżej wysłania do Rzymu. Jezus w Ewangelii trzykrotnie pyta Piotra czy Go kocha i nie pyta wciąż o to samo…(Dz 25, 13-21; Ps 103, 1-2. 11-12. 19-20; J 14,26; J 21, 15-19)

Obraz na miniaturze:

Guido Reni, „Chrystus przekazuje klucze świętemu Piotrowi” (Christ Giving the Keys to St. Peter), ok. 1626 r.Monumentalne i imponujące formatem dzieło (olej na płótnie o wymiarach 343 na 218 centymetrów) z dojrzałego okresu twórczości włoskiego mistrza, znajdujące się obecnie w stałej kolekcji Musée du Louvre w Paryżu.Analiza dzieła: Obraz przedstawia scenę przekazania kluczy w sposób pełen klasycznego spokoju i godności, co w doskonały sposób współbrzmi z intymną atmosferą dzisiejszej Ewangelii według świętego Jana. Guido Reni, mistrz dojrzałego baroku włoskiego, skupia się na teologicznym i emocjonalnym wymiarze spotkania, ukazując postaci w pełnej sylwetce na tle idealistycznego, ponadczasowego pejzażu. Pod względem warsztatowym dzieło zachwyca wyjątkową czystością rysunku i płynnością linii, a artysta celowo rezygnuje z mrocznego, gwałtownego światłocienia na rzecz czystego, jasnego światła. Kompozycja opiera się na bezpośrednim dialogu dwóch postaci: Chrystus, spowity w świetlistą, jasnoczerwoną tunikę i głęboki, błękitny płaszcz, wykonuje precyzyjny gest przekazania kluczy, symbolizujących pasterską władzę i odpowiedzialność za Kościół. Wyważona, harmonijna paleta barwna i rzeźbiarska szlachetność formy skupiają uwagę na postaci klęczącego w pokorze Piotra. Ubrany w ciężkie, złocisto-żółte draperie apostoł patrzy z głębokim poruszeniem i oddaniem w oblicze Zbawiciela, co idealnie plastycznie oddaje moment jego trzykrotnego wyznania miłości po słabości zaparcia się Mistrza. To malarstwo, które poprzez mistrzowskie operowanie równomiernym oświetleniem i wyważoną dramaturgią gestu, przenosi akcent na moment całkowitego oddania i posłuszeństwa pasterskiej misji, o której słyszymy w dzisiejszym Słowie.

Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i refleksji nad Słowem!

Jeśli dzisiejsze spotkanie z tekstami liturgicznymi i komentarzem było dla Ciebie wartościowe, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔.

Błogosławionego piątku!

#KomentarzBiblijny #EwangeliaJana #DziejeApostolskie #PasBarankiMoje #SwietyPiotr #GuidoReni #BarokWloski #HistoriaSztuki #SztukaSakralna #MalarstwoOlejne #22Maja #PodcastReligijny

W dzisiejszym rozważaniu:

W pierwszym czytaniu św. Paweł bardzo sprytnie wywołuje spór teologiczny między saduceuszami a faryzeuszami, który go obroni przed nimi. Psalm mówi, że Pan naszym dziedzictwem i przeznaczeniem a Jezus prosi za nami, byśmy byli jedno. Już kolejny dzień :) ( Dz 22,30;23, 6-11; Ps 16, 1-2.5.7-11; J 17,21; J 17,20-26)

Obraz na miniaturze:

El Greco (Domenikos Theotokopulos), „Chrystus jako Zbawiciel Świata” (Salvator Mundi), ok. 1600 r., Museum of National Scotland, Edynburg

Analiza dzieła: Obraz El Greca to wybitny przykład dojrzałego manieryzmu hiszpańskiego, w którym realizm całkowicie ustępuje miejsca wizji mistycznej. Artysta rezygnuje ze skomplikowanego tła i detali topograficznych, umieszczając postać Chrystusa w nieokreślonej, głębokiej strefie mroku, co natychmiast przenosi uwagę widza na wymiar duchowy. Centralnym punktem kompozycji jest twarz Jezusa oraz Jego dłonie, ujęte w sposób niezwykle plastyczny i pełen symboliki. Wyciągnięta w geście błogosławieństwa prawa ręka ma charakterystycznie rozchylone palce, co w ikonografii oznacza nie tylko udzielanie pokoju, ale też akt teologicznej syntezy i jedności, o której słyszymy w dzisiejszej Ewangelii Jana. Pod względem warsztatowym El Greco zachwyca unikalnym operowaniem kolorem i światłem – potężna plama nasyconego, karminowego płaszcza emanuje wewnętrznym blaskiem, kontrastując z chłodnym błękitem tuniki. Anatomia postaci jest celowo wydłużona i wysmuklona, co odbiera jej ziemski ciężar, a wibrujące, niemal geometryczne refleksy światła na tkaninie potęgują wrażenie obcowania z Sacrum. Wielkie, błyszczące oczy Chrystusa są skierowane lekko w górę, co wprost wizualizuje postawę Modlitwy Arcykapłańskiej i synowskiej więzi z Ojcem. To malarstwo o niezwykłej sile wyrazu, gdzie każdy dynamiczny ślad pędzla służy ukazaniu majestatu Tego, który jednoczy Kościół i dodaje odwagi swoim apostołom w chwilach największych ziemskich prób.

Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i refleksji nad Słowem!

Jeśli dzisiejsze spotkanie z tekstami liturgicznymi i komentarzem było dla Ciebie wartościowe, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔.

Błogosławionego czwartku!

#KomentarzBiblijny #EwangeliaJana #DziejeApostolskie #ModlitwaArcykaplanska #SalvatorMundi #ElGreco #Manieryzm #HistoriaSztuki #SztukaSakralna #MalarstwoOlejne #21Maja #PodcastReligijny

W dzisiejszym rozważaniu:

W pierwszym czytaniu św. Paweł kończy swoją mowę pożegnalną, ostrzegając przed zwodzicielami, który się pojawią między braćmi. Jezus w Ewangelii wciąż modli się za swój Kościół... (Dz 20,28-38; Ps 68, 29-30. 33-36; J 17, 21; J 17, 11b-19)

Obraz na miniaturze:

Ary Scheffer, „Pożegnanie świętego Pawła z Efezjanami” (Saint Paul prenant congé des anciens d'Éphèse), 1852 r., Musée de la Vie Romantique, Paryż

Analiza dzieła: Obraz Ary’ego Scheffera to poruszający przykład malarstwa romantycznego, w którym rygorystyczny, akademicki rysunek ustępuje miejsca czystej ekspresji ludzkiego cierpienia. Kompozycja została oparta na ciasnym, niemal klaustrofobicznym układzie postaci, co potęguje intymność i dramatyzm przedstawionej profesjonalnie sceny. Centralnym punktem obrazu jest postać św. Pawła, który – choć sam pogrążony w smutku – emanuje wewnętrznym, duchowym spokojem. Wokół niego tłoczą się starsi Kościoła z Efezu; Scheffer z niezwykłą plastycznością odtworzył gesty opisane w Dziejach Apostolskich: uczniowie rzucają się Pawłowi na szyję, kurczowo chwytają jego dłonie i szaty, ukrywając twarze w geście głębokiej rozpaczy na myśl, że widzą go po raz ostatni. Ten potężny ładunek emocjonalny koresponduje również z duchem dzisiejszej Ewangelii Jana, gdzie Chrystus modli się za swoich bliskich, wiedząc, że zostawia ich na świecie pełnym ucisku, prosząc o ich uświęcenie w prawdzie. Pod względem warsztatowym Scheffer posługuje się stonowaną, melancholijną paletą barw, zdominowaną przez chłodne szarości, głębokie brązy i przygaszone zielenie, które idealnie budują atmosferę pożegnania. Światło na obrazie ma charakter punktowy i skupia się przede wszystkim na twarzach i dłoniach bohaterów, rzeźbiarsko wydobywając z mroku ich anatomię. Draperie szat są ciężkie, załamują się ostro i potęgują dynamiczny ruch skłębionego wokół apostoła tłumu. Ślady pędzla są miękkie i płynne, co nadaje całej scenie lekko zamglony, nostalgiczny charakter, czyniąc to płótno jednym z najdoskonalszych wizualnych komentarzy do historii wczesnego Kościoła.

Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i refleksji nad Słowem!

Jeśli dzisiejsze spotkanie z tekstami liturgicznymi i komentarzem było dla Ciebie wartościowe, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔.

Błogosławionej środy!

#KomentarzBiblijny #EwangeliaJana #DziejeApostolskie #ModlitwaArcykaplanska #SwietyPawel #AryScheffer #Romantyzm #HistoriaSztuki #SztukaSakralna #MalarstwoOlejne #20Maja #PodcastReligijny

W dzisiejszym rozważaniu:

W Liturgii Słowa mamy dwa pożegnalne spotkania: św. Paweł żegna się ze starszymi Kościołów, które powstały na skutek jego przepowiadania, a Jezus ze swoimi apostołami, jednocześnie prosząc Ojca za nimi… ( Dz 20, 17-27; Ps 68, 10-11. 20-21; J 14,16; J 17, 1-11a)

Obraz na miniaturze:

Paolo Veronese (Paolo Caliari), „Święty Paweł” (Saint Paul), XVI wiek

• Wymiary: 29 x 15 cm

• Technika: Olej na płótnie (naklejone na panel)

• Lokalizacja: Burghley House Collection, Stamford, Anglia (pochodzący z rzymskiego Pałacu Barberini)

Analiza dzieła: Obraz Paolo Veronese to fascynujące studium postaci, które pierwotnie stanowiło parę wraz z wizerunkiem świętego Piotra. Choć fizyczne wymiary płótna są niezwykle małe – to zaledwie dwadzieścia dziewięć na piętnaście centymetrów – artysta zastosował tu zabiegi kompozycyjne, które nadają sylwetce św. Pawła cechy monumentalne, niemal posągowe. Postać ukazana jest w ujęciu całofigurowym, lekko od dołu, co optycznie ją podwyższa i buduje wokół niej aurę autorytetu.

Pod względem warsztatowym dzieło reprezentuje najwyższą klasę dojrzałej szkoły weneckiej, w której kluczową rolę odgrywa światło i kolor. Veronese buduje formę bez użycia ostrego, suchego konturu. Święty Paweł jest spowity w ciężkie, rzeźbiarsko modelowane draperie szat, na których mistrzowsko rozkładają się refleksy świetlne. Kontrast pomiędzy głębokim cieniem a jasnymi partiami materiału nadaje sylwetce trójwymiarowość i dynamikę, mimo jej statycznej pozy.

Apostoł trzyma w dłoni swój tradycyjny atrybut – potężny miecz, który na tym obrazie staje się wizualną kotwicą kompozycji, przecinającą płótno po przekątnej. Paleta barwna, choć zredukowana ze względu na format dzieła, opiera się na szlachetnych, ziemistych tonach, z których wyłania się skupiona, pełna powagi i mądrości twarz Pawła. Veronese zrezygnował ze szczegółowego tła, skupiając całą uwagę widza na wewnętrznej sile i duchowej stałości bohatera. To malarstwo niezwykle skondensowane, w którym każdy detal – od ułożenia stóp po chwyt dłoni na rękojeści miecza – mówi o gotowości do obrony i głoszenia prawdy, stanowiąc doskonałe plastyczne dopełnienie dla dzisiejszych tekstów liturgicznych.

Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i odkrywania historii sztuki!

Jeśli dzisiejsze techniczne spojrzenie na wenecki warsztat Paolo Veronese pomogło Wam głębiej przeżyć liturgię słowa, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔. Wasze wsparcie pozwala nam tworzyć kolejne odcinki.

Błogosławionego dnia!

#Veronese #RenesansWenecki #BurghleyHouse #HistoriaSztuki #AnalizaDziela #SwietyPawel #MalarstwoOlejne #SztukaSakralna #KomentarzBiblijny #DziejeApostolskie #PodcastReligijny

dzieje Apostolskie ukazują wciąż podróże apostolskie św.Pawła i nowe wyzwania. psalm mówi jak przed Bogiem wyglądają grzesznicy i jak sprawiedliwi. A Jezus weryfikuje wiarę uczniów (Dz 19, 1-8; Ps 68, 2-7; Kol 3, 1; J 16, 29-33)

Analiza dzieła: Portret św. Pawła stworzony przez El Greca to kwintesencja hiszpańskiego manieryzmu. Artysta zrezygnował z szerokiej, wielofigurowej sceny narracyjnej na rzecz niezwykle intymnego, psychologicznego ujęcia typu uproszczonego. Ta surowa kompozycja skupia całą uwagę widza i słuchacza na magnetycznej osobowości Apostoła Narodów.

W dzisiejszym rozważaniu:

Dzisiejsza Liturgia Słowa ukazuje nam Chrystusa wstępującego do Nieba, jako Tego, który jest Panem i Królem , Tego, który też posyła swoich uczniów by głosić Dobrą Nowinę o zbawieniu w Nim i Tego, który jednocześnie zostaje z nami …. (Dz 1, 1-11; Ps 47, 2-3. 6-7. 8-9; Ef 1, 17-23, Mt 28. 19. 20; Mt 28, 16-20)

Obraz na miniaturze:

John Singleton Copley, „Wniebowstąpienie” (The Ascension), 1775 r., 81,2 x 73 cm, Olej na płótnie, Museum of Fine Arts, Boston

Analiza dzieła: Obraz amerykańskiego mistrza, Johna Singletona Copleya, to znakomity przykład wczesnego neoklasycyzmu, w którym widać wyraźne inspiracje włoskim renesansem. Konstrukcja tego płótna opiera się na wyraźnym, dwustrefowym podziale, który idealnie współgra z dynamiką dzisiejszej Ewangelii według św. Mateusza.

Górna, niebiańska część obrazu należy całkowicie do Chrystusa. Copley maluje tę strefę miękkimi, świetlistymi tonami, sprawiając, że chmury wokół uniesionej sylwetki wydają się niemal pulsować łagodnym światłem. Z kolei dolna, ziemska strefa to dynamiczny, półkolisty fryz ułożony z postaci apostołów. Malarz genialnie uchwycił tu moment z dzisiejszego tekstu – zebrani na górze w Galilei uczniowie, mimo ludzkiego oszołomienia i lęku, tworzą nierozerwalną wspólnotę wokół odchodzącego Mistrza, który właśnie przekazuje im nakaz misyjny i obietnicę swojej obecności przez wszystkie dni.

Pod względem warsztatowym Copley zachwyca rzeźbiarskim traktowaniem detali. Nakładał farbę olejną niezwykle cienkimi warstwami, dzięki czemu uzyskujemy efekt idealnie gładkiej, wręcz emaliowej powierzchni. Ciężkie, głęboko fałdowane szaty uczniów w nasyconych odcieniach czerwieni, błękitu i ugru tworzą mocną, stabilną podstawę kompozycji. Kontrastują one z niezwykłą lekkością białej, niemal przezroczystej materii, w którą spowity jest Jezus. Dzięki precyzyjnemu rysunkowi autor unika chaosu – każda sylwetka w tłumie jest wyraźnie zarysowana, a cała kompozycja układa się w harmonijną piramidę, która w naturalny sposób prowadzi wzrok widza od pełnej emocji ziemi ku nieskończonemu niebu.

Zapraszamy do wspólnego słuchania komentarza biblijnego i odkrywania historii sztuki!

Jeśli dzisiejsze rozważania pomogły Ci głębiej przeżyć niedzielną liturgię słowa, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔. Wasze wsparcie pomaga nam tworzyć kolejne odcinki.

Błogosławionej, niedzielnej uroczystości!

#JohnSingletonCopley #MalarstwoAmerykanskie #HistoriaSztuki #AnalizaDziela #Wniebowstapienie #MalarstwoOlejne #SztukaSakralna #KomentarzBiblijny #EwangeliaMateusza #17Maja #PodcastReligijny

Apokalipsa oznajmia dzisiaj nam zwycięstwo dzięki krwi Baranka. Psalm zachęca, by skosztować Pana i zobaczyć jaki jest dobry a Ewangelia pokazuje jak Jezus modli się za nas…(Ap 12,10-12a; Ps 34,2-3. 4-5. 6-7. 8-9; J 17,19; J 17,20-26)

Obraz na miniaturze: Pascal Dagnan-Bouveret, „Ostatnia Wieczerza” (La Cène), 1896 r. Wymiary: 300 x 500 cm (wersja monumentalna). Płótno olejne o imponujących rozmiarach, będące wynikiem kilkuletnich studiów artysty nad światłem i ekspresją ludzką. Dagnan-Bouveret, czołowy reprezentant akademizmu ewoluującego w stronę symbolizmu, stworzył tu dzieło o unikalnej atmosferze wizualnej.

Analiza dzieła: Obraz Dagnana-Bouvereta stanowi odważne przełamanie renesansowej tradycji przedstawiania sceny w Wieczerniku. Artysta zrezygnował z horyzontalnego układu stołu na rzecz kompozycji opartej na głębi i silnej osi centralnej, którą wyznacza stojąca postać Chrystusa.

Kluczowym elementem warsztatowym jest tutaj luminizm. Malarz zastosował unikalne rozwiązanie: źródło światła jest immanentne, zdaje się bić bezpośrednio z sylwetki Zbawiciela, co nadaje kompozycji charakter nadprzyrodzony.

Dzieje Apostolskie pokazują trudy św. Pawła i jednocześnie zachętę Bożą do odwagi Apostoła Narodów. Psalm mówi o Bogu, że jest potężnym Mocarzem a Jezus uczy, że w życiu Jego uczniów może być i płacz i radość…(Dz 18, 9-18, Ps 47, 2-3. 4-5. 6-7; J 16, 20-23a)

Obraz na miniaturze: Rembrandt van Rijn (i warsztat), „Apostoł Paweł”, ok. 1657 r. Monumentalne dzieło z późnego okresu twórczości holenderskiego mistrza, znajdujące się w zbiorach National Gallery of Art w Waszyngtonie (Widener Collection).

Analiza dzieła: Obraz przedstawia św. Pawła w rzadkim momencie zadumy i introspekcji, stanowiąc jedno z najbardziej przejmujących studiów psychologicznych w dorobku Rembrandta. Artysta, będący mistrzem holenderskiego baroku, odchodzi tutaj od narracji zewnętrznej na rzecz ukazania wewnętrznego życia ducha. Pod względem warsztatowym dzieło zachwyca techniką impastową – gęsta, kładziona szerokimi pociągnięciami farba tworzy niemal rzeźbiarską strukturę twarzy i dłoni, co nadaje postaci niezwykły ciężar i godność.

Kompozycja dzieła opiera się na precyzyjnym rozłożeniu akcentów świetlnych w mrocznej przestrzeni.

W dzisiejszym rozważaniu:

W pierwszym czytaniu mamy relację z wyboru św. Macieja na Apostoła po Judaszu. Psalm z miłością i z zachwytem pyta: Któż jest jak nasz Bóg? Jezus w Ewangelii mówi jak mocno nas kocha… (Dz 1, 15-17. 20-26; Ps 113, 1-8; J 15,16; J 15, 9-17)

Obraz na miniaturze:

Anthony van Dyck, „Święty Maciej”, ok. 1618–1620 r.Dzieło z wczesnego okresu twórczości flamandzkiego mistrza, będące częścią cyklu portretów apostołów, w którym artysta skupił się na indywidualizacji postaci i ich wewnętrznym przeżyciu wiary.

Analiza dzieła: Obraz przedstawia św. Macieja w ujęciu, które zamiast tradycyjnych narzędzi męczeństwa, eksponuje księgę – symbol Ewangelii oraz misji nauczania. Anthony van Dyck, posługując się techniką olejną, stworzył portret o głębokiej sile wyrazu, gdzie centralnym punktem kompozycji są dłonie apostoła spoczywające na woluminie. Wybór tego atrybutu bezpośrednio nawiązuje do warunku, jaki musiał spełnić Maciej, by dołączyć do Dwunastu: musiał być naocznym świadkiem działalności Jezusa.

Warsztatowo dzieło zachwyca typową dla Van Dycka swobodą prowadzenia pędzla, widoczną zwłaszcza w partii siwej brody i dłoni, które zostały wymodelowane przy pomocy szybkich, impastowych pociągnięć. Dominujący chiaroscuro (światłocień) sprawia, że postać wyłania się z mrocznego tła, co nadaje jej charakter niemal rzeźbiarski. Światło skupia się na twarzy świętego, podkreślając wysokie czoło i skupione spojrzenie, co sugeruje mądrość oraz powagę przyjętego urzędu. Tonacja obrazu jest ciepła, oparta na ugrach i brązach, co buduje atmosferę spokoju i dostojeństwa. Van Dyck po mistrzowsku łączy tu barokowy dynamizm z psychologiczną głębią, ukazując apostoła nie jako postać heroiczną, lecz jako człowieka pogrążonego w kontemplacji nad Słowem.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy i refleksji nad Słowem!

Jeśli dzisiejsze spotkanie ze sztuką Anthony’ego van Dycka i tekstami biblijnymi było dla Ciebie wartościowe, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔. Twoje wsparcie pozwala nam docierać z Dobrą Nowiną do kolejnych osób.

Błogosławionego czwartku!

#AnthonyVanDyck #MalarstwoFlamandzkie #Barok #HistoriaSztuki #AnalizaDziela #SztukaSakralna #Apostoł #SwietyMaciej #MalarstwoOlejne #Portret #KomentarzBiblijny #CzwartekWielkanocny

W dzisiejszym rozważaniu:

Słowo Boże w pierwszym czytaniu objawia nam, że jest w nas religijność naturalna, która niekoniecznie jest wiarą. Psalmy ostatnich dni uparcie wzywają nas do wychwalania Boga, a Jezus zapewni nas, że pośle nam Ducha Prawdy…(Dz 17, 15. 22-18,1; Ps 148, 1-2. 11-14; J 14,16; J 16, 12-16)

Obraz na miniaturze:

Rafael (Raffaello Sanzio), „Święty Paweł przemawiający w Atenach”, 1515 r.Dzieło stanowi część słynnej serii siedmiu wielkoformatowych projektów (tzw. Kartonów Rafaela), wykonanych techniką gwaszu i tempery na papierze, znajdujących się obecnie w Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie.

Analiza dzieła: Obraz ukazuje scenę, w której apostoł Paweł przemawia do filozofów i mieszkańców Aten zgromadzonych na wzgórzu Areopagu. Rafael, będący mistrzem harmonii dojrzałego renesansu, oparł kompozycję na rygorystycznych zasadach perspektywy zbieżnej i równowagi mas. Postać św. Pawła, umieszczona po lewej stronie, dominuje nad sceną dzięki wzniesionym rękom – gestowi pełnemu retorycznej siły, który artysta zaczerpnął z tradycji antycznej oraz wcześniejszych dzieł Masaccia.

Pod względem formalnym dzieło jest studium różnorodnych reakcji ludzkich, oddanych poprzez bogatą mimikę i gestykulację słuchaczy, reprezentujących różne szkoły filozoficzne. Architektura w tle, z centralnie umieszczoną okrągłą świątynią przypominającą rzymskie Tempietto Bramantego, podkreśla klasyczny kontekst wydarzenia i wprowadza geometryczny porządek. Rafael po mistrzowsku operuje nasyconą paletą barw – czerwień i zieleń szat Pawła kontrastują z chłodniejszymi tonami architektury i błękitem nieba. Wykorzystanie rzeźbiarskiego modelunku postaci nadaje im monumentalny charakter, co było typowe dla rzymskiego okresu twórczości artysty. Całość kompozycji, mimo wielopostaciowości, zachowuje przejrzystość i logikę, czyniąc z tego dzieła jeden z najdoskonalszych przykładów narracji wizualnej w historii malarstwa zachodniego.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy i refleksji nad Słowem!

Jeśli dzisiejsze spotkanie ze sztuką Rafaela i tekstami biblijnymi było dla Ciebie wartościowe, prosimy o „łapkę w górę” 👍 oraz subskrypcję kanału 🔔. Twoje wsparcie pozwala nam docierać z Dobrą Nowiną do kolejnych osób.

Błogosławionej środy!

#Rafael #RaffaelloSanzio #Renesans #HistoriaSztuki #AnalizaDziela #MalarstwoWloskie #SztukaSakralna #SwietyPawel #Areopag #Ateny #Klasycyzm #KartonRafaela #SrodaWielkanocna #Bibia #Ewangelia #KomentarzBiblijny