PopOnkologia

Październik był miesiącem oszczędzania, więc w listopadzie czas na rewolucję! Oczywiście onkologiczną. A ponieważ rewolucje mają to do siebie, że lubią zataczać koło, wracamy do raka pęcherza moczowego. Przypominamy, że krew w moczu nie jest powodem do paniki, ale zdecydowanie powodem do wizyty u lekarza. Przy okazji sprawdzamy, czy rak pęcherza ma coś wspólnego z HPV, i próbujemy uporządkować wiedzę na temat jego czynników ryzyka.

Potem, zupełnie naturalnie, przez Roberta Makłowicza docieramy do nowotworów endemicznych i pandemicznych. Jak? Tego nie da się sensownie wyjaśnić w kilku zdaniach. Wraca również Tomasz Kammel, bo niektóre postacie w PopOnkologii mają najwyraźniej status bohaterów powracających.

Rozmawiamy o rakach skóry, a na scenę wkracza Hugh Jackman, którego doświadczenia przypominają, że nawet Wolverine nie jest odporny na wszystko.

Z czasem robi się bardziej muzycznie i nieco melancholijnie. Wspominamy Davida Bowiego, jego twórczość i śmierć, które skłaniają nas do chwili zadumy. Potem cofamy się do lat 90., kiedy Bowie połączył siły z Trentem Reznorem, a stamtąd już tylko krok do Darrena Aronofsky'ego i jego „Źródła” – filmu o miłości, przemijaniu i niełatwej sztuce pogodzenia się ze śmiertelnością.

A kiedy wydaje się, że osiągnęliśmy już filozoficzne maksimum, wracamy na ziemię. Bo jak zawsze prędzej czy później wszystko sprowadza się do pieniędzy.

Jest onkologicznie, muzycznie, filmowo, momentami refleksyjnie, a momentami zupełnie absurdalnie. Rewolucja trwa, a my nadal nie zamierzamy oszczędzać na dygresjach.

Zapraszamy do słuchania!

Październik miesiącem oszczędzania! A skoro oszczędzać trzeba, to najlepiej zacząć od… własnych narządów. Ale zanim przejdziemy do medycyny, dzieje się rzecz historyczna – wreszcie wchodzimy w interakcję ze słuchaczami, słuchaczkami i osobami słuchającymi! Wszystkich serdecznie pozdrawiamy i obiecujemy, że to nie ostatni raz.

Współczesna onkologia to nie tylko walka z nowotworem, ale również próba zachowania jak największej części tego, z czym pacjent przyszedł do lekarza.

Po drodze pojawia się Tomasz Kammel, zahaczamy o papieża, a także czytamy wypowiedzi Sławomira M. z pewnej partii politycznej, który – jak się okazuje – ma pewne zastrzeżenia do zdrowego stylu życia. Trzeci sezon miał być kontrowersyjny, więc konsekwentnie realizujemy plan.

W tym wszystkim znajdujemy też czas, żeby przypomnieć o raku pęcherza moczowego, którego nie warto pomijać w rozmowach o nowotworach, oraz o zdrowym stylu życia, który nadal pozostaje jednym z najlepszych sposobów ograniczania ryzyka zachorowania. Nawet jeśli nie wszystkim się to podoba.

A na koniec ważna lekcja: nie wszystkie pytania są retoryczne. Zwłaszcza w PopOnkologii, gdzie czasem naprawdę warto poczekać na odpowiedź.

Oszczędzamy narządy, ale nie oszczędzamy tematów, dygresji ani kontrowersji. Zapraszamy do słuchania!

Wracamy po wakacyjnej przerwie. Wypoczęci? Być może. Skłonni do żartów? Zdecydowanie. A w trzecim sezonie po pierwsze stawiamy na kontrowersje. Nie dla samej awantury, ale po to, żeby rozmawiać o rzeczach, o których w onkologii czasem mówi się za cicho albo wcale.

Na pierwszy ogień idzie nadzieja – ta prawdziwa, potrzebna w chorobie, ale też ta, którą można opakować, wycenić i… sprzedać. Zahaczamy więc o filozofię, skrajny kapitalizm i monetyzację.

Po drodze spotykamy Karla Ove Knausgårda i Tomasza Stawiszyńskiego, a kiedy filozoficznych rozważań robi się za dużo, tańczymy „Szatańskie tango”. Dostaje się również polskiej reprezentacji kopaczy – bo przecież nie każda sprzedana nadzieja dotyczy medycyny.

A „Sprzedawcy nadziei”? Mamy nadzieję, że będzie to cykl powracający równie niespodziewanie jak Międzygalaktyczna Kablówka w „Ricku i Mortym” albo Ściana w „Solar Opposites”. Będziemy zaglądać tam, gdzie obietnice zaczynają wyprzedzać dowody, marketing naukę, a nadzieja staje się produktem – zwłaszcza w onkologii.

Sezon trzeci uważamy za otwarty. Będzie śmiesznie, będzie poważnie, a czasem jedno i drugie jednocześnie.

W drugim odcinku Rozmów PopOnkologii realizowanych we współpracy z Nutricia Żywienie Medyczne spotykamy się z dr. n. med. Jakubem Walczakiem z Gdyni – chirurgiem i zwolennikiem prehabilitacji.

Mieliśmy rozmawiać o prehabilitacji onkologicznej. I rozmawiamy. Ale skoro Jakub jest z Gdyni, udaje nam się również zahaczyć o jej stulecie, a skoro rozmowa zaczyna schodzić z wyznaczonej trasy, pojawia się nawet… strzelanie. Czyli wszystko zgodnie z planem. Mniej więcej.

Przede wszystkim pytamy jednak, czy do leczenia onkologicznego można podejść jak do maratonu. Przecież nikt rozsądny nie staje na starcie 42 kilometrów bez przygotowania. Dlaczego więc przed operacją, radioterapią czy innym intensywnym leczeniem mielibyśmy nie spróbować wcześniej przygotować organizmu?

Rozmawiamy o tym, czym właściwie jest prehabilitacja i jak łączą się w niej żywienie – w tym żywienie medyczne – aktywność fizyczna i wsparcie psychologiczne. Rozprawiamy się też z mitem „oszczędzającego trybu życia”, który bywa rozumiany jako najlepsze zalecenie do tego, żeby położyć się i najlepiej już nie wstawać.

Sprawdzamy również, czy prehabilitacja jest domeną chirurgów, czy ma sens także przed i w trakcie radioterapii albo leczenia systemowego. I wreszcie pytamy, ilu ludzi potrzeba, żeby dobrze przygotować jednego pacjenta: chirurg, onkolog, radioterapeuta, dietetyk, fizjoterapeuta… Czy taki zespół to luksus i ideał z podręcznika, czy po prostu sposób, w jaki powinniśmy dziś myśleć o leczeniu?

Miał być maraton, ale ze strzelaniem to biatlon. Trochę o Gdynii, a przede wszystkim rozmowa o tym, że do leczenia warto się przygotować, zanim padnie strzał startera.

Sponsorem odcinka jest firma Nutricia Polska.

Tym razem Rozmowy PopOnkologii powstały we współpracy z Nutricia Żywienie Medyczne , a do studia zaprosiliśmy dr. n. med. Pawła Kutnika z Lublina – anestezjologa i specjalistę leczenia żywieniowego. To pierwszy odcinek cyklu, w którym przyglądamy się znaczeniu żywienia w leczeniu onkologicznym.

Punktem wyjścia miały być mięśnie. Dlaczego podczas leczenia nowotworu ważniejsze od samej masy ciała może być to, z czego ta masa się składa? Czy można mieć nadwagę, a jednocześnie być niedożywionym? Czym są sarkopenia i otyłość sarkopeniczna i dlaczego ilość tkanki mięśniowej może mieć znaczenie dla przebiegu i tolerancji leczenia?

Rozmawiamy też o mięśniach nie tylko jako o czymś, co pozwala nam chodzić, biegać czy wjeżdżać rowerem tam, gdzie może nie powinniśmy. To również ważny rezerwuar aminokwasów, z którego organizm korzysta podczas choroby, odpowiedzi immunologicznej i regeneracji.

W końcu docieramy do jedzenia. Pytamy, jak „karmić mięśnie”, a nie tylko zapełniać brzuch, ile w tym wszystkim jest białka, dlaczego u chorego onkologicznego zapotrzebowanie żywieniowe może wyglądać zupełnie inaczej i kiedy swoją rolę ma żywność medyczna.

Taki był przynajmniej plan.

Bo dostaliśmy luźną mapę rozmowy, po czym – zgodnie z najlepszą tradycją PopOnkologii – dość szybko z niej zeszliśmy i zaczęliśmy eksplorować temat po swojemu. Dokąd dopłynęliśmy z Pawłem? Posłuchajcie.

Sponsorem odcinka jest firma Nutricia Polska

Rok szkolny dobiega końca, wakacje zaglądają przez okno, a my – w klimacie rodem z „Rejsu” – usiłujemy odpowiedzieć sobie na fundamentalne pytanie: co wspólnego mają wakacje i nowotwory?

Nie jest łatwo. Zwłaszcza że brzmimy tak, jakbyśmy dzień wcześniej wjechali na gravelach na Śnieżnik. Co zresztą jest prawdą. W związku z tym jesteśmy bardzo, ale to bardzo wyluzowani, od czasu do czasu coś mruczymy, a tempo dyskusji przypomina letni nurt spokojnej rzeki.

Po drodze słuchamy kurantów kościelnych w Różance, zastanawiamy się, jak nie stracić onkologicznej czujności podczas urlopu i dlaczego lato wcale nie oznacza wakacji od zdrowego rozsądku.

A kiedy wydaje się, że dopłynęliśmy już do portu, niespodziewanie odwiedzają nas goście, którzy sprawiają, że finał odcinka staje się jeszcze bardziej nieprzewidywalny.

Jest wakacyjnie, absurdalnie, trochę filozoficznie i bardzo poponkologicznie. Czyli dokładnie tak, jak lubimy.

Miłego słuchania i udanych wakacji!

W wyjątkowym odcinku PopOncology — pierwszym w całości po angielsku — naszym gościem jest Francesco Bussu, chirurg otolaryngolog i jeden z pionierów oszczędzającego leczenia raka przedsionka nosa przy użyciu radioterapii interwencyjnej.

Rozmawiamy o tym, jak nowoczesna onkologia pozwala leczyć skutecznie, a jednocześnie zachować funkcję i wygląd narządu — w tym przypadku nosa, a dokładniej jego przedsionka. Francesco opowiada o swojej filozofii leczenia, doświadczeniach klinicznych i o tym, dlaczego brachyterapia staje się coraz ważniejszą alternatywą dla rozległych operacji chirurgicznych.

Ale ponieważ to PopOnkologia, nie kończy się na medycynie. Po drodze pojawia się Julius Caesar, legenda AS Roma Francesco Totti oraz Sardynia — rodzinne strony naszego gościa i miejsce, które, jak się okazuje, świetnie nadaje się zarówno do odpoczynku, jak i rozmów o onkologii.

Międzynarodowo, merytorycznie i jak zawsze odrobinę nieprzewidywalnie.

***

In this special episode — our very first fully English-language edition of PopOncology — we are joined by Francesco Bussu, ENT surgeon and one of the modern pioneers of organ-preserving treatment for nasal vestibule cancer using interventional radiotherapy.

We discuss how contemporary oncology can achieve effective cancer control while preserving both function and appearance — in this case, the nose, and more specifically, the nasal vestibule. Francesco shares his treatment philosophy, clinical experience, and explains why brachytherapy is becoming an increasingly important alternative to extensive surgery.

But this is still PopOncology, so the conversation quickly expands beyond medicine. Along the way we encounter Julius Caesar, AS Roma legend Francesco Totti, and the island of Sardinia, Francesco’s homeland and apparently a perfect place for both reflection and oncology discussions.

International, educational, and — as always — slightly unpredictable.

Tym razem wychodzimy ze studia… żeby wrócić do studia 😄
W specjalnym odcinku Rozmów PopOnkologii spotykamy się z Anna Brodziak podczas SOF-u — Studenckiego Onkoforum. Jest publiczność, ale finalnie lądujemy w naszym poponkologicznym klimacie.

Rozmawiamy o przyszłości onkologii — tej bardzo bliskiej i tej trochę bardziej science fiction. Wjeżdża temat AI w medycynie, zastanawiamy się, czy sztuczna inteligencja będzie bardziej partnerem, narzędziem czy może kolejnym źródłem chaosu.

Pytamy też o coś coraz ważniejszego:
wygoda czy personalizacja?
Czy nowoczesna medycyna ma być szybka i uniwersalna, czy raczej szyta na miarę każdego pacjenta — nawet jeśli wymaga to więcej czasu, danych i decyzji?

Dużo refleksji o tym, dokąd zmierza onkologia, trochę technologii, trochę przyszłości i jak zawsze odrobina kontrolowanego chaosu.

W tym odcinku wchodzimy na teren, który zawsze budzi emocje: pieniądze w medycynie. Ile kosztuje leczenie? Kto za to płaci? Gdzie kończy się misja, a zaczyna ekonomia? I czy naprawdę trzeba zaglądać lekarzowi do garażu?

Rozmawiamy szczerze o finansach w ochronie zdrowia — bez udawania, że temat nie istnieje, ale też bez tanich sensacji. Pojawia się też wątek styku lekarzy z „big pharma” — bez teorii spiskowych, za to z próbą zrozumienia, jak wygląda ta relacja w praktyce i gdzie przebiegają jej granice.

Jak zwykle pomagają nam w tym popkulturowe odniesienia: absurd i prowokacja spod znaku Monty Python, odrobina dystansu z Hot Shots! oraz komentarz współczesności w tekstach Taco Hemingway

A gdzieś w tle przewija się pytanie: czy naprawdę wiemy, ile kosztuje zdrowie?

Odcinek momentami niewygodny, momentami ironiczny, ale przede wszystkim potrzebny.

Wracamy do rozmowy z Michaliną Muszyńską i tym razem idziemy o krok dalej. Skoro już wiemy, czym jest wypalenie i skąd się bierze, to próbujemy odpowiedzieć na pytanie: o czym właściwie jest ten podcast?

Krążymy, kluczymy, zahaczamy o różne wątki — aż w końcu docieramy do punktu, w którym wszystko zaczyna się układać: styl życia. To on spina wiele tematów, o których rozmawiamy w PopOnkologii — od profilaktyki, przez leczenie, aż po codzienne funkcjonowanie.

Po drodze ujawniamy też, kto potrafi zamienić plastik na spaliny (i dlaczego to w ogóle padło w tej rozmowie), a całość — jak zawsze — płynie swoim rytmem: trochę serio, trochę absurdalnie, ale z konkretną myślą na koniec.

Bo może ten podcast od początku był właśnie o tym.