Przechadzając się lubelskim deptakiem, przywykliśmy już do mijania ulicznych grajków czy sztukmistrzów. Od kilku lat, ten koloryt naszej miejskiej sztuki jest bogatszy o grupę teatralną „Legendarni”. To trupa, która proponuje repertuar oparty na tradycyjnych, lokalnych (choć nie tylko!) podaniach. Ich przedstawienia, choć przewidziane głównie dla młodszych widzów, często przypadają do gustu także dorosłym i przyciągają uwagę zarówno stałych fanów, jak i przypadkowych przechodniów. „Legendarni” ze swoimi występami wędrowali już po różnych miastach Polski, ale sami przyznają, że najchętniej wracają do rodzimego Lublina, na Plac po Farze. Co szczególnego ma w sobie teatr uliczny w odróżnieniu od konwencjonalnego? Jak wygląda jego działalność w XXI wieku? Czy ma on swoich entuzjastów wśród Lublinian? Na te i inne pytania odpowiedzieli nam członkowie grupy – Dagmara i Mariusz. Zapraszamy do nowego odcinka „Porozmawiajmy o Lublinie”!

„Unia jest Unią. Ma swoją specyfikę i swoją inność – ma swoich zwolenników i tych, którzy nigdy by tej szkoły nie wybrali. Ale to co stanowi o jej sile to to, że jako organizacja ma swój rys i sznyt.”
Gościem pierwszego odcinka II sezonu „Porozmawiajmy o Lublinie” jest Grzegorz Lech – dyrektor III Liceum Ogólnokształcącego w Lublinie, które dla wielu mieszkańców Lublina jest po prostu "Unią".
Przyczynkiem do rozmowy były rozpoczęte w sobotę uroczystości finalizujące świętowanie 100-lecia szkoły. Będzie więc sporo o dziejach „Unii” i jej miejscu w historii Lublina. Nie zabraknie też rozważań nad wyjątkowością szkoły i nad jej atutami, a także – rzecz jasna – wspomnień i spostrzeżeń z perspektywy nauczyciela, dyrektora, rodzica i ucznia (bo każda
z tych ról jest naszemu gościowi dobrze znana z autopsji).

Serdecznie zapraszamy!

Mamy przyjemność przedstawić Wam rozmowę z Asią Bańczerowską – Rzecznik Caritas Archidiecezji Lubelskiej 🙂
Czynna pomoc bliźniemu poprzez miłość do Boga – w tych słowach zawiera się znaczenie słowa caritas. Lubelski ośrodek działający przy Archidiecezji od ponad 30 lat, każdego dnia, wypełnia misję do której został powołany. Mieszczący się przy ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego ośrodek jest codziennie otwarty dla każdego, kto potrzebuje pomocy, ale i kto chce pomagać. Trudno syntetycznie opisać dzieła, które lubelski Caritas prowadzi. Jest ich po prostu tak dużo. Stosując proste wyliczenia należy przede wszystkim wspomnieć o:

– Centrum Pomocy Doraźnej (wydawanie ubrań dla potrzebujących);

– punkt wydawania pomocy żywnościowej;

– Anielski Kiermasz Charytatywny;

– Anielska Przystań;

– Wypożyczalnia Sprzętu Rehabilitacyjnego;

– Dzienny Ośrodek dla Osób Bezdomnych;

– świetlica środowiskowa dla dzieci;

– Centrum Charytatywne Caritas w Krasnymstawie w którym świadczona jest specjalistyczna pomoc medyczna i opieki dla obłożnie chorych, wsparcie psychologiczne, rehabilitacyjne i duchowe dla każdego potrzebującego;

– Dom Zawierzenia w Firleju organizujący co roku letni i zimowy wypoczynek dla blisko 700 dzieci z Archidiecezji Lubelskiej, Białorusi i Ukrainy;

– „Dom Spotkania” znajduje się w Dąbrowicy k. Lublina. Miejsce spotkań dla osób starszych, samotnych i niepełnosprawnych z Archidiecezji Lubelskiej oraz z całej Polski.

To tylko fakty z codziennej działalności. Fakty przepełnione dobrem, miłością, szczęściem, ale i ludzkimi dramatami, tysiącami historii. Póki nie będziemy mieli świadomości, jak ogromna praca jest wykonywana, nie zrozumiemy jej istoty i piękna, które jest jej owocem. Praca Caritas nie byłaby możliwa bez wsparcia wolontariuszy – osób (często bardzo młodych), które poświęcają swój wolny czas, żeby pomagać. Dzieło Caritas wspiera ok. 1200 wolontariuszy, gotowych codziennie nieść wsparcie bliźniemu. „Spałam i śniłam, że życie jest samą przyjemnością, obudziłam się i spostrzegłam, że życie jest służbą na rzecz innych. Służyłam i zobaczyłam, że służba jest przyjemnością” – Matka Teresa z Kalkuty/Patronka Caritas Archidiecezji Lubelskiej.

Zapraszamy do obejrzenia rozmowy! 🙂 🙂 🙂

Pierwszym i oczywistym przekonaniem, które wzbudziło chęć realizacji projektu pn. Porozmawiajmy o Lublinie było stwierdzenie, iż Lublin jest miastem wyjątkowym. W każdym aspekcie. Rozmawiając z naszymi gośćmi, staramy się za każdym razem tę wyjątkowość wydobyć, opowiedzieć o niej. Każda historia jest wyjątkowa, ukazuje Lublin z innej perspektywy – czy to ze strony społecznej/kulturalnej; zbiorowości/jednostek; zjawisk codziennych/okolicznościowych. Wszystko po to, aby dać widzom możliwość odkrywania miasta, pobudzać ciekawość i inspirować do działania, stworzyć przestrzeń do refleksji nad jego przyszłością.

Tym bardziej jest nam przyjemnie zaprezentować kolejną rozmowę, której gościem była Pani dr Małgorzata Michalska-Nakonieczna. Pani Doktor jest rodowitą Lublinianką i jak sama wskazuje w rozmowie, Lublin jest Jej miejscem na ziemii. Rozmowa wielowątkowa, bogata w przemyślenia i ciekawe konkluzje. O pracy ze studentami, potrzebie poznania prawdy dzięki rozprawie doktorskiej oraz tym, że pomimo ogromnych zmian, które Lublin przeszedł, tak naprawdę (w pewnym sensie) nie zmienił się od XVII wieku 🙂

Zapraszamy!

Historia, którą w następnym odcinku „Porozmawiajmy o Lublinie” opowiada nam Adrianna Sawczak jest historią niebywale inspirującą. Jest to historia o zaangażowaniu, rodzącej się pasji, ludzkich emocjach.

Grupa taneczna ZMYSŁ powstała w 2016 roku przy ACKiM UMCS Chatka Żaka . Początkowo, wokół Ady Sawczak zgromadziły się osoby uczestniczące w kilkumiesięcznych warsztatach tanecznych. Projekt dobiegł końca, a niedosyt pozostał. Z niedosytu zrodził się pomysł wystawienia pierwszego spektaklu tanecznego, a ze spektaklu tanecznego powstał zMYsł. Wyjątkowość formacji oparta jest na osobach, które ją tworzą, co tworzą i w jaki sposób. Ada wraz z tancerzami przykładają taką samą wagę do szlifowania techniki, jak i do emocji, którymi komunikują się z widownią. Istotna jest nie tylko choreografia, ale i muzyka, uczucia. Angażując wszystkie te elementy, mogą docierać przede wszystkim do serc widzów. Dzisiaj zMysł, to 3 grupy z różnym poziomem zaangażowania. Nieprzerwanie od pierwszych zajęć tancerzy łączy jedno – pasja i zaangażowanie.

O początkach grupy, dotychczasowych wyzwaniach, spojrzeniu na Miasto Lublin, jako miejscu ze sprzyjającym klimatem dla młodych i starszych artystów, o kilkunastometrowym tunelu z prześcieradeł…

Zapraszamy na wywiad 😉

W 2016 roku grupa lubelskich działaczy podjęła się zadania, jakim było stworzenie miejsca na Starych Bronowicach, które przyciągnie zainteresowanie ich mieszkańców – zarówno tych młodych, jak i tych pamiętających Bronowice, jako dzielnicę stricte robotniczą. Badania, które zostały wtedy przeprowadzone wskazały, że największą potrzebą jest miejsce, które zaoferuje dostęp do wydarzeń kulturalnych, zajęć, rozmów, wspólnego spędzania czasu. W ten właśnie sposób powstał Punkt Kultury – miejsce, które mimo różnych problemów funkcjonuje do dzisiaj i ma się bardzo dobrze!

W dzisiejszym odcinku gościmy Natalię Dyjach – animatorkę kultury, która opowiada nam
o podejmowanych działaniach w społeczności Starych Bronowic. Natalia zabiera nas w podróż po ulicach Biłgorajskiej, Zgodnej, Skibińskiej, etc. Gościmy na podwórkach na których odbywa się Bitwa o Stare Bronowice, które co roku rozkwitają wieloma kolorami, które tętnią życiem
i młodzieńczym entuzjazmem.

Stare Bronowice mają swoją magię. Odkrywasz ją tam na miejscu, odkrywasz ją w opowieściach, w zdjęciach. Mają swoją historię, specyfikę, wyjątkowy klimat, nie zawsze pozytywną renomę. To wszystko czyni je wyjątkowym. Zapraszamy do podróży!

Enjoy!

Czy Lublin jest dobrym miejscem na rozwój kulturalny dzieci i młodzieży?

Oczywiście!

Czy są warunki do tego rozwoju?

Jak najbardziej!

Kolejnym gościem „Porozmawiajmy o Lublinie” jest Gosia Adamczyk – pedagożka teatralna, reżyserka, aktorka. Gosia jest osobą, dzięki której chce się chcieć. Słuchając opowieści o pracy z dziećmi, rozwoju, odkrywaniu własnych potrzeb zawodowych i pasji, trudno nie odnieść wrażenia, że jest dokładnie tam, gdzie być powinna i robi to w czym jest najlepsza – z pożytkiem dla Lublina i jego mieszkańców, młodszych i starszych. Na codzień prowadzi zajęcia w Teatrze Andersena i DDK Czechów, współpracuje z Instytutem Teatralnym w Lublinie. Gdybyśmy chcieli wskazać działania, które prowadzi lub zrealizowała w obszarze edukacji teatralnej, stworzylibyśmy naprawdę długą listę. To wszystko z pożytkiem dla Lublina i Lublinian.

O pracy i pasji, problemach związanych z okresem pandemii COVID-19 i wpływie na pracę z dziećmi i młodzieżą i wreszcie o przestrzeni dla edukacji kulturalnej i artystycznej w Lublinie.

Enjoy!

Projekt „Porozmawiajmy o Lublinie” powstał ze względu na przekonanie o tym, że miasto tworzą wyjątkowi ludzie i miejsca, którzy kształtują i wzbogacają przez swoją działalność najbliższe otoczenie. Czasami również dalsze, zataczając coraz szersze kręgi, co pozwala mówić o Lublinie i z roku na rok przysparzać coraz liczniejszej grupy osób, które są zafascynowane tym miejscem. Bywa również tak, że sami nie zdajemy sobie sprawy z tego, że osoby i miejsca, które na codzień mijamy i odwiedzamy, są często lepiej znane daleko poza granicami Polski, niż nam samym.
W kolejnym odcinku „Porozmawiajmy o Lublinie” gościmy Czarka Hunkiewicza – współzałożyciela i dyrektora Brain Damage Gallery, socjologa, animatora kultury, który ze sztuką uliczną związany jest od lat dziewięćdziesiątych. Brain Damage Gallery jest jedyną w Polsce i jedną z pierwszych na świecie galerii dedykowanych graffiti writingowi i jego ewolucji. Jej marka nawiązuje wprost do magazynu Brain Damage, który na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych dystrybuowany był w zasadzie na wszystkich kontynentach, w kilkunastu krajach. Brain Damage Gallery, to marka dobrze znana artystom ulicznym w Nowym Jorku, Miami, Paryżu, Londynie etc.
Są takie rozmowy, które niestety w pewnym momencie kończą się. Rozmowa do obejrzenia której namawiamy, jest jedną z nich. Nie będziemy nawet próbowali zamknąć w słowie pisanym tego, o czym Czarek opowiedział. Trzeba po prostu posłuchać 🙂
Enjoy!

Lublin jest miastem wyjątkowym, bo mieszkają w nim wyjątkowi ludzie. Kiedy wyjątkowych ludzi łączy wspólna pasja, potrzeba niesienia dobra i radości innym, zyskują na tym wszyscy. Działania Fundacji Inside Out można by zawrzeć w dewizie P. T. Barnum’a – najszlachetniejszą ze sztuk jest sztuka uszczęśliwiania ludzi. Skierowane są do osób w każdym wieku, kobiet i mężczyzn, mieszkańców Lublina i okolic, różnych środowisk.

Celem nadrzędnym organizacji jest upiększanie świata dookoła i pokazanie jak dzięki pozytywnym wartościom i dobremu nastawieniu możemy być lepsi. Cele realizuje poprzez improwizację teatralną (a każdy z nas jest aktorem własnego życia i codziennie improwizuje)
z żonglerką i sztukami cyrkowymi (bo często balansujemy na krawędzi) oraz rozwojem
i samorozwojem (gdyż z każdym dniem jesteśmy bogatsi o nowe doświadczenia). Zaangażowanie działaczy Fundacji, masa energii na codzień i wiedza sprawiają, że każdy, kto chociaż raz zawita na wydarzeniach organizowanych przez Fundację, przyjdzie kolejny raz…
i kolejny… kolejny…

W kolejnym odcinku „Porozmawiajmy o Lublinie” gościmy Dominikę Knap – animatorkę kultury, pedagoga cyrku. Dominika opowiada, czym jest pedagogika cyrku, czym kieruje się w codziennej pracy animatora, jakie działania Fundacja prowadzi na codzień oraz o projekcie „Szerokie ocieplenie sąsiedzkie”, którego zrealizowane już cztery edycje są najlepszy przykładem skuteczności działań w lokalnych społecznościach. Dowiemy się o pracy na rzecz osób z niepełnosprawnościami oraz o tym, jakie obszary życia społecznego wymagają poprawy na rzecz dostępności.

Są w przestrzeni Lublina miejsca, które swą niezwykłą aurą uwrażliwiają nas na piękno. Uliczki, wiekowe kamienice, często niewidoczne i schowane podwórka czynią to miasto wyjątkowym. Każde z tych miejsc otwiera nasze serca i dusze na całkiem nowe doznania. Inspiruje do poznawania architektury, sztuki, historii. Są w przestrzeni Lublina miejsca, które łączą te inspiracje, dostarczając ciepła, spokoju i wciąż nowych bodźców, które pozwalają nam zgłębiać wiedzę o otaczającej nas teraźniejszości, czerpiąc garściami z przeszłości. Ostatecznie, to zawsze ludzie będą tą inspiracją, która zadecyduje o tym, że będziemy do tych miejsc wracać.

Otwórz się na sztukę – motto, które od ponad ośmiu lat określa wydarzenia organizowane przez Fundację Szpilka. Tworzą ją Dorota Ozimek i Luiza Fijałkowska. Szpilkę tworzą we dwie, realizując w niej kolejne z miliona pomysłów. Niespotykaną na co dzień energię pożytkują na to, co w sztuce najpiękniejsze – inspirują setki innych kobiet do otwierania się na nią. Animatorki kultury, artystki, pasjonatki pracy z ludźmi, kobiety o niespożytej energii, ale przede wszystkim wspaniale osoby, które zgodziły się podzielić swoimi refleksjami o Lublinie.