Ben İsar’ım! Atmaca Kisva’nın yolunu takip edenim. Maharetlilerin sonuncusuyum. Yurdundan deli diye kovulan, Ses’in sözünü duyanım. Kendini bilenim. Yola çıkanım. Gözleriniz kör, kulaklarınız sağır, akıllarınız tutuk!

Ameliyat olduktan beş ay kadar sonraydı. Mirvan’la birlikte cuma namazına gitmiştik. Tam bu sırada göğsümün sol yanında bir seyirme hissetmiş ve Mirvan’a tutunmuştum. Gözlerim kararmıştı. Kendime geldiğimde imam elimi tutuyordu. Başıyla mihrabı işaret etmişti.

Feyyaz Kayacan, bugün halen üzerinde yapılan tartışmaların bitip tükenmediği “İkinci Yeni” şiir akımının tercihi gibi kapalı, soyut ve eğretilemelere, çağrışımlara dayalı bir dili tercih ederek öykücülüğümüze bambaşka bir soluk kazandıran 1950 kuşağı öykücülerinin öncü isimlerindendir.

“Bir bulmaca hikaye edilebilir mi?” diye düşündüğümü fark ettiğimde, epey bir süredir televizyona boş boş bakıyor olduğumu fark ettim. İyi ama ben ne yapıyordum? Televizyonu kapatıp çalışma odasına geçtim. Bir kare bulmacayı hikaye edecektim. Önce bir çerçeve oluşturmalıydım: Kahraman neden bir bulmaca çözmek zorunda olsun ki? Bulmaca gizli bir mesaj taşımalıydı ve bu mesaja ulaşmak hayat memat meselesi olmalıydı.

Annesiz bir kız varmış, su taşırmış sırıkla, geceleri ağlarmış, soğuktan hıçkırıkla: “Ey güzel ay, ey kutsal, ne olursun beni al! Buraya gel suya dal, eş yap beni göğe sal!” dermiş kız, haykırırmış, hep aya yalvarırmış, imdada çağırırmış, sesi göğe varırmış. Çok soğuk bir geceymiş, kız yine suya gitmiş, ay da gece gökteymiş, kız için yere inmiş. Ay hemen kızı almış, ta evine götürmüş, ay her dolun oldukça bu kız ayda görünmüş.

Yook. Kare kesim. Babam bir gün kavala kurabiyesi almıştı. Yarım kiloluk değil de iki yüz elli gramlıklardan. Çabuk tüketemediğimden. Bayatlamasın hani. Küçük boy. İşte onlardan getirdim size. “Yaa,” diyor yayın yönetmeni. İsterseniz bana sadece Sen-Yönetmen de diyebilirsiniz.

Aslına bakarsanız ben bir takım doğru tespitlerden yola çıkılarak varılsa da bu iddianın şişirme, aldatıcı en iyi ihtimalle erken olduğunu düşünüyorum. Bir kere şunu unutmamak gerekir; sanatta hele de yazınsal sanatlarda tekil bir yükselişten söz edilemez. “Öykü romanı geçti, şiir aldı başını gitti, deneme yarıştan koptu” demek laf kalabalığı gibi geliyor bana.

Jüri dört kişi. Kırklı yaşlarda olan ikisini şair saymıyoruz biz. Haluk, Gürkan, ben. Heyecandan sesim çatallandı, kendi yazdığımı okuyamadım. Onun gözlerinden, çalıların ardından geçen kaplan gibi geçen bir parıltı gördüm şerefsizim. Şerefsiz. Ha öteki de karısından dayak yedikten sonra meşhur oldu.

Ritim, sizin ritimden hiç mi haberiniz yok. Yok yok belli ki size her zaman duyduklarınız öğretememiş, onlar öğretir de sizde iş yok demek… Katiyen olmaz böyle, dediğinde bir sonraki cümle tüm bu afallamanın katmerli sonu olacaktı. Bluus dinleyeceksiniz, dinleyeceksiniz ki göreceksiniz ritim nasıl yakalanır.