
Sign up to save your podcasts
Or


This is episode 94 of the podcast La ciudad en 60 segundos by @carlosminguez, published on October 20, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
Estamos diseñando una plaza y llega el momento en el que hay que colocar los bancos. Podemos pensar en ellos como una parte de la decoración, si quedan bien aquí, si combinan con el pavimento, si dejan libre esta perspectiva o si desde el banco podemos ver aquella imagen. O podemos empezar por una pregunta completamente distinta y es ¿quién necesita realmente sentarse? Porque para una persona joven un banco puede ser simplemente un sitio agradable. y para una persona mayor con dolor, con poca resistencia, con algún problema de cadera, puede decidir si puede recorrer esa calle de forma autónoma. Y entonces empieza a importar cosas bastante menos fotogénicas. Cada cuánto hay un asiento, cuál es su altura, si tiene respaldo, si hay reproza brazos, si es posible levantarse de él o exige una fuerza que ya no se tiene. La Organización Mundial de la Salud considera a los lugares de descanso parte de una ciudad amigable con las personas mayores. Así que quizás deberíamos dejar de llamar mobiliario a algunas de estas cosas como si fuesen accesorios Un banco bonito decoran a calle, un banco bien pensado permite utilizar la calle
Las curiosidades que deberias o no, saber , no importa, aqui te las dejamos ,solo deberias saber que la curiosidad no mató de verdad al gato.
PrestoCast Curiosidades para tus oídos ¿Sabías que en la Antártida existe una cascada que parece estar sangrando? Se llama Cataratas de Sangre y brota del glaciar Taylor en uno de los lugares más secos y extremos de la Antártida. Su color rojo parece sacado de una película de terror, pero no es sangre. Ni tampoco algas rojas como se creyó durante mucho tiempo. El agua procede de una reserva de agua salada atrapada bajo el glaciar y contiene muchísimo hierro. Cuando esa agua sale al exterior y entra en contacto con el oxígeno, el hierro se oxida como el metal cuando se llena de rumbre, y aquí llega lo más extraño. Ese agua puede seguir fluyendo incluso dentro de un glaciar, donde las temperaturas están muy por debajo cero. Bajo el hielo, además, existe una comunidad de microorganismos que ha sobrevivido en ese ambiente oscuro durante mucho tiempo. y ahora ya lo sabes.
This is episode 208 of the podcast PrestoCast Daily by @sara, published on October 20, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
Buenos días, esto es PrestoCast Daily. Ayer, lunes 19 de octubre, se publicaron 44 episodios en PrestoCast. Juanjo presentó Frágil, de Isa Hayes. Borja explicó Sitemap dinámico para SEO. Víctor Manuel compartió el epitafio de John Keats y Carlos habló de arquitectura que hace desaparecer problemas. Además, hubo gestión de modelos IA, seguros de vida, narración caótica y la importancia de rematar. Buenos días y buenos audios.
This is episode 101 of the podcast El Deshielo by @gorkamartinezllurda, published on October 19, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
Hoy quiero hablar de los tags o las palabras claves. Son esas palabras que se asocian a una fotografía o clip de vídeo con un concepto concreto. Pueden ser dadas de forma automática o adjuntadas manualmente. Esas palabras me permiten clasificar los archivos con un sentido que luego pueda filtrar con un objetivo concreto. Me explico. Muestra todas las fotografías de bodas que he realizado durante el último año, filtrando por palabra boda y con el concepto 2026. Los archivos están en una bolsa en general y al aplicar el filtro se muestra en una subbolsa donde solo se muestran las fotografías que llevan el tag boda y el año 2026. Por ello, cuando importo los archivos, les aplico esas tags o palabras que luego pueden ser utilizadas o no para un objetivo concreto. Lunes 19 de octubre, capítulo 101, día de producción.
Relatos en partes como diria Jack , a las 22:30 de la noche para que dormir no sea lo unico que preocupe a vuestra mente.
Presto Relatos en partes. Despertar. Minuto 8 También sabe que no le diré nada todavía. Su pulgar acaricia las huellas secas de mi rostro. Me doy la vuelta. No quiero salir de mi lugar de recuerdos y desolación o no puedo. Quizás sienta culpabilidad, no lo sé. Siento dedos recorriendo mi cuello. Mi espalda, los brazos Palabras dulces intentan atravesar la coraza Con la que intento seguir aferrada a todo ese dolor No lo consiguen, pero insisten Y poco a poco mis defensas van cayendo Voy olvidando el dolor, la desolación, la soledad Giro mi rostro, abro los ojos, le veo, me ve Gracias por ver el video
Solos en la madrugada (1978 - José Luis García
No soy político ni sociólogo. Pero creo que lo que deberíamos hacer es darnos la libertad los unos a los otros. Aunque sea una libertad condicional, pero el caso es empezar. Yo creo que sí podemos hacerlo. Yo creo que sí. Pues vamos. No debe preocuparnos y cuesta un poco al principio porque lo importante es que al final habremos recuperado la convivencia, el amor, la ilusión. De lo que no cabe duda, y todos lo sabemos, es de que tal y como vivimos estamos fracasando.
This is episode 9 of the podcast Ufonías by @rnf, published on October 19, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
O tono é tamén o mes no que se falla o gañador ou gañadora do Premio Nobel de Literatura. Cada ano, as redes falan do eterno candidato non premiado, Aruki Murakami. Sendo ufonías un espazo declaradamente pro Murakami, temos que confesar que non é o noso candidato. Dende hai anos, aquí apostamos, sen ninguna esperanza, por Salman Rushdie. A Salman Rushdie a literatura e trouxou unha morea de cousas boas case tan grande como as cousas malas A última un intento de asasinato en 2022 30 anos despois da súa condea a morte polo regime do Ayatollahomei Que despois de todo despois de todo o sufrido Salman Rushdie siga escribindo os seus casi 80 anos é un triunfo da cultura que merece moito máis que un premio Nobel Quizáis por eso non llodarán xa máis
Efemerides del tiempo en casi un minuto
Ocurrió un día del ayer. Yo marcaba los segundos. Aquel lunes, cada uno parecía costar una foto. Ocurrió el 19 de octubre de 1987. Mis manecillas avanzaban como cualquier otro día. En Wall Street, los operadores compraban y vendían acciones. Pero el miedo empezó a extenderse Las órdenes de venta se multiplicaron Los teléfonos sonaban sin descanso Y las pantallas mostraban cifras Que caían una detrás de otra Al terminar la jornada El índice Dow Jones había perdido Un 22,6% de su valor Fue una caída histórica Que sacudió los mercados de todo el mundo Yo seguí marcando las horas Indiferente al pánico de quienes me rodeaban Porque el tiempo No se detiene cuando se hunde el dinero PrestoCast
This is episode 108 of the podcast 🦋Un minuto de bosque · Nora by @noralambies, published on October 19, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
Hay una etapa en la que tu vida funciona perfectamente pero tú no estás disfrutándola demasiado. Haces lo que toca, trabajas, haces compras, resolves cosas, quedas con gente y cuando por fin tienes un rato para ti no sabes ni qué te apetece hacer. No estás necesariamente triste, simplemente te has quedado sin ganas de descubrir cosas. Y quizá no necesitas organizar mejor tu vida, quizá necesitas volver a sentir curiosidad. A mí la naturaleza me enseñó a recuperar una parte de eso. a mirar una planta y querer saber qué es a descubrir un camino a aprender algo que no necesitaba aprender porque recuperar las ganas de hacer cosas también puede empezar así y seguramente te ha pasado alguna vez te leo en los comentarios
This is episode 179 of the podcast relatoscodize by @relatoscodize, published on October 19, 2026. You can leave text and audio comments at this link.
Registro de mantenimiento Sector 4 Pozo 9 Son las 23.40 La empresa dice que los sensores sísmicos llevan 3 noches marcando vibraciones a 400 metros de profundidad. Una estupidez. Este pozo se selló con hormigón en el 85 tras el derrumbe. Aquí abajo no queda nada. El montacargas acaba de pasar la cota 300, pero el indicador de plantas se ha vuelto loco. Marca nivel menos uno. En los planos no existe ningún nivel bajo la galería principal. Hace un frío que quema los pulmones. Mi aliento sale blanco y el cristal de mi linterna se está escarchando por dentro. Un momento. La jaula se ha detenido. La reja está abierta y el precinto de acero está arrancado desde dentro. Gracias
From the publisher's feed