Η Πρωτοχρονιά συχνά μας καλεί να αλλάξουμε, πριν καν προλάβουμε να καταλάβουμε τι ζήσαμε. Σε αυτό το επεισόδιο, ο απολογισμός δεν γίνεται ως αποτίμηση επιτυχιών, αλλά ως πράξη κατανόησης. Μιλάμε για τον χρόνο που πέρασε, για όσα μας στήριξαν και για όσα χρειάστηκε να αφήσουμε πίσω, όχι ως ήττα, αλλά ως ωρίμανση.
Προσεγγίζουμε την Πρωτοχρονιά πέρα από τα κλισέ των αποφάσεων και των υποσχέσεων, με ψυχολογικό βάθος και αναστοχασμό, φωτίζοντας τη μετάβαση από το «όπως θα θέλαμε» στο «όπως τελικά είναι».
Η ποιητική ενότητα φέρνει σε διάλογο δύο φωνές: το ποίημα του Ιωάννη Σιδηρόπουλου, που εκφράζει την προσδοκία για Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά γεμάτα σταθερή αγάπη και συνέχεια, και το ποίημα της Κικής Δημουλά, που αποτυπώνει τη γυμνή πραγματικότητα του νέου χρόνου, τη μνήμη και τη ματαίωση.
Ένα επεισόδιο για όσους δεν ζητούν από τον χρόνο να τους σώσει, αλλά να τους χωρέσει.

Καλή Χρονιά!

🧡