Ludzie w różny sposób zachowują się na własnych ślubach. Największy odsetek stanowią osoby stresujące się. W końcu często właśnie wtedy pierwszy raz są na świeczniku i wszyscy na nich patrzą; niektórzy boją się utraty wolności, o której tyle się nasłuchali i przez to dostają szczękościsku, a na zdjęciach zapamiętani są z wielkimi wystraszonymi oczami; jeszcze inni wzruszają się, a ich łamiący się głos powoduje lekki niepokój u rodziny i gości, bo w końcu nie wiadomo czy dadzą radę odpowiednie słowa do końca wypowiedzieć. Ja należałem do grupy, która się cieszy. Przysięgę wypowiedziałem z uśmiechem na ustach patrząc na moją Ukochaną. W końcu czekałem na to tak długo! Z drugiej strony był we mnie autentyczny lęk, bo byłem świadom tego, na co się piszę i jakie słowa wypowiadam. Przecież zaraz wstąpię w sakramentalny związek małżeński i wobec Boga i Kościoła wypowiem najbardziej wymagającą przysięgę w moim życiu. Przysięgę, o której wiem, że na pewno jej nie podołam.