Psychologicznie Rzecz Biorąc

Internet to naprawdę cudowne miejsce. Możesz obejrzeć przepis na cynamonki (pozdrawiamy Kingę!), filmik z kotem, a pięć minut później zastanawiać się, czy silikonowe niemowlę powinno mieć swoją metrykę…

Witamy w świecie, w którym dorośli ludzie kupują sobie sztuczne niemowlęta, nadają im imiona, odgrywają scenki z macierzyństwa, a algorytm zaciera rączki, bo kolejny filmik właśnie osiąga niebywałe zasięgi. Tymczasem my próbujemy ustalić, w którym momencie kończy się niewinna potrzeba, zaczyna niepokojąca fascynacja, czy to dobre narzędzie do pracy z żałobą, ale także pytamy o filozoficzną istotę bytu.

To pierwszy z trzech odcinków, w których zaglądamy tam, gdzie internet trzyma swoje najbardziej niepokojące piwniczne skarby. Idealne na jesienny wieczór. Zgaście światło. Zapnijcie pasy. Będzie tylko dziwniej. 🎃

Cukier, słodkości i inne śliczności… a potem trauma na całe życie?

"Szanowni państwo, czas na film!", "Rolf uwielbia kurczaki!", "Głupi kundel! Ja się niby boję?!". A może pamiętacie jeszcze inne teksty, które do dziś potraficie wyrecytować z pamięci, choć od ostatniego seansu minęło jakieś dwadzieścia lat?

Cartoon Network, ZigZap, MiniMax… To właśnie tam dorastowaliśmy, oglądając kreskówki, które miały nas bawić, ale czasem fundowały nam emocje, na które chyba nikt nas nie przygotował…

W tym odcinku wracamy do kultowych animacji naszego dzieciństwa. Rozkładamy na czynniki pierwsze ich humor, absurd, mrok i teksty, które weszły do naszego codziennego języka. Zastanawiamy się, czy to rzeczywiście były bajki dla dzieci, czy może twórcy przemycali w nich żarty, które rozumieli przede wszystkim dorośli. I wreszcie: czy niektóre z tych historii były po prostu dziwne, czy jednak mogły być dla małych widzów straszne, niepokojące albo szkodliwe?

A przy okazji zajrzymy też trochę za kulisy naszego poczucia humoru i zastanowimy się, czy to właśnie te wszystkie kreskówkowe przygody miały jakiś udział w tym, że zostaliśmy psychoterapeutami...

Wracamy do bajek, które bawiły, przerażały i wychowywały całe pokolenie. Tym razem jednak oglądamy je nie oczami dzieci, ale dorosłych, którzy zaczynają zadawać niewygodne pytania.

Ach, co to był za ślub! Piękna para - jak z żurnala. Ona młoda, on - niewątpliwie - młody duchem. Ona zapomniała kwiatów, on opowiada jej o pizzy z kebabem. Ona uśmiecha się i komplementuje jego niebieskie oczy, on zaś wspomina wschód Słońca na Hawajach. Gdy ona zastanawiała się czy jest doktorem nauk, czy medycznym - on, rozprawiał o licznych telefonach do kurii.

Ślub który miał się nie odbyć. Jest cudem. Oni są cudami, cudowni, cudem na siebie trafili. Nie ma przypadków. Są tylko znaki.

Wolni od nieetycznego stawiania diagnoz, ocen czy niemerytorycznych tez pochylamy się nad nową IT COUPLE polskiego show-biznesu.

Czy istnieje okres czasu wymagany do spędzenia ze sobą przed podjęciem decyzji o ślubie? Czy każda ponad kilkunastoletnia różnica wieku w parze to już grooming? Czym tak naprawdę jest "chemia" w związku i czy relacja może bez niej istnieć?

Odpowiedzi na te i kolejne - niezliczone wprost pytania - znajdziecie w najnowszym odcinku!

To może być ostatni odcinek w naszej karierze. Przyszedł czas na kontrowersyjne opinie. Uwaga. Gotowi? Gotowe? (werble…) Pies to nie dziecko. Nie jest nim i nigdy nie będzie.

Uff. Zrobione. Jeszcze tu jesteście? Wow. To chodźcie posłuchać, bo dziś rozkminiamy, dlaczego coraz częściej kupujemy zwierzętom i sobie nie tylko akcesoria, ale całe doświadczenie bycia rodzicem. Czy pies stał się substytutem dziecka? Czy „cat mom” to po prostu współczesna wersja macierzyństwa? I czy można kochać zwierzę jak dziecko, jednocześnie pamiętając, że… nim nie jest?

Bo może tak naprawdę nie chciałaś psa, a być mamą, ale jakoś tak… taniej, ciszej i wygodniej?

Jasne — kochamy nasze zwierzęta. Ale czy czasem nie zaczęliśmy robić z nich dzieci, bo łatwiej kochać kogoś, kto nigdy nie wyjdzie z domu z plecakiem i nie powie nam, że jesteśmy najgorszymi rodzicami na świecie?

Ale pamiętaj, że wybierając zwierzaka wybierasz bilet (wcale nie darmowy) na cały spektakl o śmierci. Tak, pies umrze przed Tobą. Czeka Cię jego starość, choroba, śmierć, pogrzeb i pytanie: czy można chcieć utknąć w tej wiecznej pętli żałoby po „dziecku” na zawsze?

Posłuchajcie o antropomorfizacji, samotności, bezdzietności, konsumpcji, potrzebie opiekowania się kimś, granicy między miłością a przesadą i o tym, czy pies naprawdę potrzebuje pianki z Ritualsa.

Ale będzie też oczywiście o przebrzydłych kapitaluchach. Czy naprawdę chodzi o dobro psa, czy czasem po prostu bardzo dobrze płatny rynek sprzedaje nam możliwość pobawienia się w rodzicielstwo? I komu się to opłaca?

Nagość jest czymś zupełnie naturalnym. A jednocześnie potrafi wywoływać ogromne emocje, wstyd, oburzenie albo… poczucie wolności.

Gdzie właściwie kończy się moja wolność do decydowania o własnym ciele, a zaczyna komfort i granice innych osób? Czy nagość zawsze jest neutralna? Czy karmienie piersią w miejscu publicznym powinno być traktowane dokładnie tak samo jak każda inna forma nagości? Czy sauna to przestrzeń, w której obowiązują inne zasady? I co z sytuacjami, w których ktoś celowo eksponuje swoje ciało tak, żeby inni to zauważyli?

Pytanie „czy mogę?” nie zawsze jest tym samym pytaniem co „czy powinnam?” — i właśnie o tych granicach chcemy porozmawiać.- kto z nas chciałby obudzić się w ciele płci przeciwnej?- jak reaguje Olga gdy orientuje się, że ktoś ma przy niej erekcję?- kto widział świecenie cycem w kościele?- czy Sławek lubi być masowany?

Odpowiedzi na te i WIELE więcej równie światłych pytań czekają na Was w pierwszym odcinku nowego sezonu „Psychologicznie Rzecz Biorąc” ✨

Są takie rzeczy, które wielu psychologów myśli… ale raczej nie wypowiada ich na głos. My za to stwierdziliśmy, że to idealny moment, żeby popełnić kolejny zawodowy błąd.

Rozmawiamy między innymi o tym, dlaczego nie każdy potrzebuje terapii, jak psychoterapia stała się momentami uniwersalną odpowiedzią na wszystko i trochę przypomina kartę „Wyjdź z więzienia” z Monopoly.

Wspomnimy o tym, że nie każda emocja wymaga przepracowania, a także dlaczego warto czasem wysłuchać całej wypowiedzi, zanim zacznie się pisać komentarz.

Zwłaszcza jeśli pierwsze zdanie brzmi: „Kazirodztwo nie jest aż takie złe…”

Czy można mieć TikToka? Nagrać rolkę? Zaśmiać się z mema? Ilu psychologów pomieści jeszcze Instagram?

Czy jeśli pacjent zobaczy cię w stroju kąpielowym, to od razu tracisz prawo wykonywania zawodu? Jak dużym faux-pas jest noszenie obrączki? Czy dozwolone jest częstowanie klientów herbatą? A randkowanie z klientami? Nie? To może chociaż przyjaźń?

Ruszcie wraz z nami w przygodę podczas której będziemy usilnie lawirować pomiędzy skrajnie nieetycznymi „eksperymentalnymi metodami” a świętszymi od rzułciutkiego papaja specjalistami. Spróbujemy także zobaczyć czy psychologom wolno więcej czy mniej niż innym specjalistom w kontekście swobody zawodowej.

Będzie o social mediach, granicach, podwójnych relacjach, edukacji w internecie i absurdach, które z czasem urastają do rangi zawodowych dogmatów.

Szanowni Państwo, dla nas - entuzjastów Gombrowicza, Herberta, Handkego i Tokarczuk - nadeszły mroczne czasy. Znajcie nasze poświęcenie i cierpienie. Tym razem bowiem postanowiliśmy sprawdzić, co czyta internet. Powiemy tylko tyle: dawno nie tęskniliśmy za egzystencjalnym cierpieniem i wielostronicowymi opisami grzybów.

Poświęciliśmy się dla Was, szanowni Słuchacze, dla nauki, żeby odpowiedzieć na pytanie: kiedy Young Adult przestało być o dorastaniu i zakochiwaniu się w wampirach, a zaczęło być o niekończącej się owulacji i naprawdę PULSUJĄCYCH czlonkach?

W tym odcinku czytamy i fragmenty wybranych książek YA, i zastanawiamy się, gdzie przebiega granica między swobodą twórczą, marketingiem a odpowiedzialnością.

Czy bardzo pikantne sceny w książkach kierowanych do młodszych odbiorców mogą wpływać na sposób myślenia o relacjach, cielesności i zgodzie? Czy romantyzowanie toksycznych zachowań to tylko fikcja, czy jednak coś więcej? I dlaczego dyskusja wokół tych książek budzi tyle emocji?

Porozmawiamy o krytycznym czytaniu, ale także zobaczymy jakie wzorce prezentuje współczesna literatura i czy fakt, że coś świetnie się sprzedaje, oznacza, że nie warto zadawać trudnych pytań.

⚠️ W odcinku czytamy dosłowne fragmenty książek oraz rozmawiamy o treściach przeznaczonych dla dojrzałych odbiorców.

Jedni wracają z urlopu z listą odwiedzonych zabytków, inni z opalenizną i przeczytaną książką. Jedni wybierają city breaki, inni trekking, jeszcze inni pięciogwiazdkowy resort. Jest jednak pewna grupa ludzi, która po usłyszeniu słów "all inclusive" natychmiast dostaje potrzebę wygłoszenia wykładu o "prawdziwym" podróżowaniu.

W tym odcinku rozmawiamy o tym, dlaczego tak bardzo lubimy oceniać cudze sposoby podróżowania i odpoczywania. Wspomnimy też o tym, jak bardzo pogubiliśmy się w samym pojęciu odpoczynku. Bo czasem największym wyzwaniem nie jest zrobienie 50k kroków przed obiadem, a umiejętność leżenia przy basenie bez poczucia winy.

Czy all inclusive naprawdę jest "gorsze"? Skąd bierze się przekonanie, że wartościowy urlop musi być ambitny, aktywny i męczący?

I dlaczego coraz więcej osób nie potrafi po prostu odpocząć, nawet kiedy wreszcie ma na to czas? A także dlaczego czujemy się tak, a nie inaczej na lotniskach i jak owe porty lotnicze manipulują nami, pasażerami?

O podróżach, które mają robić dobrze nam, a nie naszym obserwatorom.

Pamiętacie czasy, kiedy cała Polska wiedziała, kto zdradził kogo, kto wrócił z martwych, a kto po trzech odcinkach znajomości postanowił wziąć ślub?

Zanim pojawił się TikTok, podcasty i instaterapeuci, o miłości uczyli nas Mostowiakowie, Lubiczowie, Zosia i Jakub Burscy z Leśnej Góry.

W tym odcinku wracamy do polskich telenowel i oper mydlanych: „M jak Miłość”, „Klanu”, „Złotopolskich” i „Na Dobre i Na Złe”. Sprawdzamy, czego – świadomie lub nie – nauczyły nas o miłości, związkach i relacjach. W końcu skoro na Sadybie przez trzy odcinki nie było zdrady, porwania, amnezji albo kryzysu małżeńskiego, scenarzyści prawdopodobnie byli na urlopie.

Dlaczego każda większa rodzina telewizyjna wyglądała jak materiał szkoleniowy dla terapeutów systemowych?

Jakie wzorce relacji oglądaliśmy przez lata i czy przypadkiem niektóre z nich zostały z nami do dziś?

Szukajcie wraz z nami stylów przywiązania, czerwonych flag i zdrowej komunikacji. Spoiler: zdrowa komunikacja była najrzadziej występującym bohaterem drugoplanowym...