Prolog podcastu „Strojenie. Głosy z marginesu”.

Simona zaprasza do swojego salonu, gdzie zaczynają się rozmowy z osobami, z którymi dzieli lata pracy w kulturze.

To odcinek o punkcie zero po latach funkcjonowania w systemie: o zmęczeniu, pustym pokoju jako przestrzeni mówienia bez udawania i o rzeczach, które zwykle krążą tylko szeptem — hierarchiach, przemilczeniach, kosztach pracy i lęku przed utratą dostępu.

„Strojenie” jest podcastem eseistycznym o tym, co zwykle wybrzmiewa zbyt cicho, zbyt późno albo nie tam, gdzie powinno zostać naprawdę usłyszane.

Punktem wyjścia są rozmowy — z artystkami, aktywistkami, z tymi, które żyją i pracują na styku sztuki, polityczności, kruchości i przetrwania. „Strojenie” nie zatrzymuje się jednak na formule wywiadu. To forma montowana, w której rozmowa spotyka się z esejem, komentarzem, cytatem, intymnym monologiem i próbą uchwycenia tego, co często pozostaje rozproszone, niespójne i niewygodne.

To podcast o marginesie rozumianym nie jako peryferium, lecz jako szczególne miejsce widzenia. O perspektywie wyrastającej z doświadczenia wykluczenia, przeciążenia i nieprzystawania, ale także z potrzeby tworzenia własnych języków, własnych obrazów i własnych sposobów bycia razem.

Interesuje nas to, jak brzmią dziś doświadczenia queerowe i feministyczne, kiedy przestaje się je wygładzać. Jak mówić o sztuce, pracy, ciele, chorobie, przemocy, ambicji, klasie, zmęczeniu i pragnieniu, nie zamieniając ich w gotowe hasła. Jak słuchać głosów, które nie mieszczą się w centrum, a jednocześnie właśnie z tej pozycji najcelniej opisują rzeczywistość.