Simona stroi się z Emilią Wiśniewską — tam, gdzie kończy się tzw. bezpieczna przestrzeń.

Ten odcinek schodzi pod powierzchnię queerowego aktywizmu i pyta nie o deklaracje, tylko o mechanizmy. Emilia Wiśniewska opowiada o środowisku, w którym krążą ostrzeżenia, półjawne historie, ciche listy nazwisk i wiedza przekazywana szeptem, a mimo to oficjalny język nadal obraca się wokół troski, inkluzywności i bezpieczeństwa. Zamiast wspólnoty, która potrafi reagować, wyłania się układ oparty na reputacji, zależnościach, przemilczeniach i ochronie własnego wizerunku.

Rozmowa dotyka przemocy seksualnej, mobbingu, transfobii i systemowego unieważniania głosu osób, które próbują mówić z niewygodnego miejsca. Chodzi tu także o warunki, w których osoby trans funkcjonują w aktywizmie: bywają widzialne jako symbol, dowód postępowości albo potrzebna twarz, ale dużo rzadziej dostają realną sprawczość, bezpieczeństwo i możliwość mówienia własnym głosem bez sankcji. Pojawia się pytanie o to, kto naprawdę ma prawo reprezentować, kto zbiera kapitał z cudzych doświadczeń i kto zostaje uciszona, gdy przestaje wzmacniać oficjalną narrację.

Simona i Emilia przyglądają się też temu, jak środowiska równościowe uczą milczenia. Nie zawsze przez zakaz. Częściej przez atmosferę, relacje, granty, sojusze, niepisane zasady i lęk przed społeczną karą za „psucie atmosfery”. Bezpieczniejsza przestrzeń przestaje być wtedy praktyką, a staje się dekoracją: hasłem do odczytania, procedurą na papierze, znakiem rozpoznawczym, za którym może kryć się dokładnie ta sama przemoc, przed którą dane miejsce miało chronić.

Simona stroi się z Betty Q — kiedy wszystko jest rozstrojone.

Ta rozmowa wyrasta z doświadczenia przeciążenia: z bólu, z wyczerpania, z życia prowadzonego w rytmie, którego ciało coraz wyraźniej nie wytrzymuje. Betty Q mówi o fibromialgii, o pracy wykonywanej własnym kosztem, o widzialności wymagającej formy, energii i gotowości nawet wtedy, gdy wszystko zaczyna się rozsypywać. W miejsce scenicznego wizerunku wchodzą tu rzeczy zwykle spychane na margines: ograniczenie, zależność, codzienna walka o podstawowe funkcjonowanie.

W rozmowie wybrzmiewa też materialny i polityczny wymiar tego stanu. Praca w kulturze, queerowym środowisku i obiegach równościowych odsłania swój rachunek: chroniczne niedofinansowanie, symboliczne gesty zamiast realnego wsparcia, uznanie pozbawione zaplecza. Scena przestaje być przestrzenią oparcia, a staje się miejscem dalszego zużycia. Razem z tym przychodzi pytanie o cenę wieloletniego działania na froncie.

Między Simoną a Betty Q pojawia się wspólna częstotliwość: próba uchwycenia nowej formy obecności, pracy i ekspresji. Stawką staje się relacja z własnym ciałem, inne tempo, inny ciężar gestu, inny sposób bycia na scenie i poza nią. To rozmowa o szukaniu formy, która pomieści kruchość, ból i sprawczość jednocześnie.

Prolog podcastu „Strojenie. Głosy z marginesu”.

Simona zaprasza do swojego salonu, gdzie zaczynają się rozmowy z osobami, z którymi dzieli lata pracy w kulturze.

To odcinek o punkcie zero po latach funkcjonowania w systemie: o zmęczeniu, pustym pokoju jako przestrzeni mówienia bez udawania i o rzeczach, które zwykle krążą tylko szeptem — hierarchiach, przemilczeniach, kosztach pracy i lęku przed utratą dostępu.

„Strojenie” jest podcastem eseistycznym o tym, co zwykle wybrzmiewa zbyt cicho, zbyt późno albo nie tam, gdzie powinno zostać naprawdę usłyszane.

Punktem wyjścia są rozmowy — z artystkami, aktywistkami, z tymi, które żyją i pracują na styku sztuki, polityczności, kruchości i przetrwania. „Strojenie” nie zatrzymuje się jednak na formule wywiadu. To forma montowana, w której rozmowa spotyka się z esejem, komentarzem, cytatem, intymnym monologiem i próbą uchwycenia tego, co często pozostaje rozproszone, niespójne i niewygodne.

To podcast o marginesie rozumianym nie jako peryferium, lecz jako szczególne miejsce widzenia. O perspektywie wyrastającej z doświadczenia wykluczenia, przeciążenia i nieprzystawania, ale także z potrzeby tworzenia własnych języków, własnych obrazów i własnych sposobów bycia razem.

Interesuje nas to, jak brzmią dziś doświadczenia queerowe i feministyczne, kiedy przestaje się je wygładzać. Jak mówić o sztuce, pracy, ciele, chorobie, przemocy, ambicji, klasie, zmęczeniu i pragnieniu, nie zamieniając ich w gotowe hasła. Jak słuchać głosów, które nie mieszczą się w centrum, a jednocześnie właśnie z tej pozycji najcelniej opisują rzeczywistość.