***تو این قسمت از تجربه‌ی آزار جنسی گفتم، اگر این موضوع براتون زنده‌کننده‌ی تجربه‌هاییه که شاید آمادگی یادآوریشو ندارین لطفا گوش ندینش***

امروز بعد از ۲۰ سال اولین بار بود که تونستم جزئیات بیشتری از تجربه‌ای مربوط به ۱۰ سالگیم رو به دوستم بگم و حجم اتفاقات چند روز اخیر به حدی سنگینی می‌کرد که تصمیم گرفتم این خشم رو به مسیری کانالش کنم و از دو تا تجربه‌ی آزاری که تاثیر زیادی روم داشتن حرف بزنم. من از تجربه‌ی آزار از خودم شرمگین بودم و همیشه در مواجهه باهاش یا به کلی فراموشش کردم یا در جست‌وجوی راهی برای برای توجیه اینکه چرا مورد آزار واقع شدم بودم. ولی اخیرا توانشو پیدا کردم در موردش با خودم فکر کنم و خودمو مقصر ندونم و شرمی که بهم داده شده رو به آزارگر برگردونم. همیشه موفق نیستم اینکارو کنم، ولی امیدوارم بتونم در مقابل آزار خودم یا هر فرد دیگه‌ای سکوت نکنم. با اینکه میدونم وقتی به آزار کسی اشاره می‌کنیم، اکثر افراد اول به این فکر می‌کنن که مشکلِ اصلی کسیه که داره مطرحش می‌کنه نه کسی که فرد دیگه‌ای رو آزار داده… چقدر فاکدآپه که ما تو جامعه‌ی زندگی می‌کنیم که رنج و آبروی آزارگر مهم‌تر از رنج آزاردیده است!